Neden bir ben duyuyorum bu yalnızlığı. İçeriyle dışarı arasındaki bıçağı. Eşyalar bir tek benim aklımda mı tozlanıyor. Mavi bazen cezadır deselerdi, yeşil bazen ceza, gökyüzünü indiririm. İnsan yalan söyler deselerdi, anlamazdım. İnsan ölür deselerdi anlamazdım. Bir çocuğa ölümü sordun mu hiç? Bilmez. İyi ki. Büyüyemezdi yoksa. Ben ne zaman öğrendim bilmiyorum.
Nefret etmeyi beni sevmeyenlerden öğreneceğim.
Öyle bir bakış ver ki, kaşlarımı çattığımda,
Soluk benizli ölüm gezinsin yüzümün çizgilerinde,
Öyle bir elim olsun ki,
Tüm dünyayı kavrasın tuttuğumda,
Öyle bir kulak ver ki,
Duysun aleyhimde konuşanların ne dediğini,
Bir taht, bir asa ver bir de taç ver bana:
Bana bakanların güneşe bakar gibi kamaşsın gözleri.