Bitince Vay Be dedirten bir kitap. Yazarın kalemi o kadar akıcı ki bir solukta okuyup bitirmek istiyor insan. Okudukça insanda bir sürü duygu barındırıyor. Hiç bilmediğimiz yaşamadığımız bir zamanın acısını en derinlerinde hissediyor insan. Sonu böyle güzel bittiği için çok mutluyum. Her bir cümlesi içimde yer edindi, yaşamı sorgulattı, umut verdi. Bu sözü de çok hoşuma gitti " Her zaman cesaretin olsun söz vermeye, dilemeye, hayal kurmaya ve umut etmeye." Her ne olursa olsun insan her daim umut etmeli, hayal kurmalı ve hayatını yaşayabilmeli...