• 77 syf.
    ·2 günde·Puan vermedi
    "İnsan, tabiatın baskısından teknolojinin, tarihin ve toplumun baskısından sosyal bilimlerin gücüyle kurtulabilir ancak kendi zindanından bilimsel ve sosyolojik yasalarla çıkamaz. insan kendi zindanından ancak aşkın bir fikrin gücüyle çıkabilir." insanın hayatı üzerine mükemmel bir özet bir kitapta nasıl kısa ve öz yapılabilir sorusuna cevap verir niteliktedir. İranlı sosyolog Ali Şeriati'nin nadide eserlerinden birisidir tavsiye edilir.
  • Çocuk babasına sorar.
    -Baba politika ne demek?
    -Bak oğlum. Ben bu evi geçindiriyorum. Ve tüm paralar bana geliyor.
    Herkes bana bağlı.Bu "Kapitalizm"
    -Annen İçişlerimize bakıyor Yani "Hükümet"
    -Hizmetçi çalışıyor ve bizden maaş alıyor. "İşçi Sınıfı"
    -Sen bizden hizmet bekliyorsun yani "Halksın"
    -Kardeşin Küçük, büyüyecek .O da "Gelecek"...
    Herkes yatar.Çocuk kardeşinin ağlama sesiyle uyanır. Kalkar bir de bakar ki babası hizmetçinin odasinda aynı yatakta.Annesini kaldırmaya çalışıyor.Uyandıramıyor. Kardeşi altına yapmış bağırıyor.Sabah olur.
    Kahvaltıda çocuk babasına
    -Baba ben politikanın ne oldugunu öğrendim der.
    -Yaaa.Neymiş anlat bakalm.
    -Kapitalizm isçi sınıfını beceriyor.Bu arada hükümet uyuyor.
    Halk kimsenin umurunda değil ve de gelecek bok içinde.
    (Alıntı)
  • 136 syf.
    ·6 günde·9/10
    Rousseau'yu oldum olası sevmişimdir. Kendisi bir filozof olmaktan çok adeta hikaye anlatıcısı gibidir. Herhangi bir filozofun eseri düşünüldüğünde ilk akla gelenlerden biri metnin aşırı yoğunluğu ve ağırlığıdır. Rousseau'da bu durum farklı. Kendisi çok samimi bir dille ifade ettiği düşüncelerini adeta bir keşif süreciymiş gibi anlatır. Okurunu kendisinin çıkacağı düşünce keşfine davet eder. Bu keşiflerin ucu kimi zaman ilk insanlara dek giderken (İnsanlar Arasındaki Eşitsizliğin Kaynağı), kimi zaman da modern toplumun düzenine gider.

    Toplum Sözleşmesi denildiğinde isim olarak bildiğim ama içerik olarak bihaber olsam da ağır, kalın ve nitelikli bir eser beklentisi içine giriyordum. Halbuki bu istemsizce içine girmiş olduğum beklentilerin ikisi hakkında yanıldığımı eseri okuduğumda çok iyi anladım. Toplum Sözleşmesi genel olarak, haklı ve doğru bir toplumun temellerinin atılmasını amaçlar. Aynı zamanda bu eser maalesef tamamlanamamış daha kapsamlı başka bir eserin yalnızca bir kısmını oluşturur. Rousseau bu yapıtları tamamlayabilseydi şayet modern düzen hakkında bu denli nitelikli olan yalnızca tek bir eserle yetinmeyecektik adeta. Rousseau ilk olarak modern toplumlardaki insanların köleleşmesini inceler. Ama bunun nasıl olduğunu değil bunu yasallaştıran ilkeler ile ilgilenir bu eserde Rousseau. Konunun kökenlerine bu eserinde değil de İnsanlar Arasındaki Eşitsizliğin Kaynağı'nda bolca değinecektir. Zaten bu açıdan bakıldığında da Toplum Sözleşmesi'ni İnsanlar Arasındaki Eşitsizliğin Kaynağı'ndan sonra okumak gerektiğini düşünüyorum.

    Rousseau, aileleri ve devletleri olgusal olarak karşılaştırır. Ebeveynlerin çocuklarına gösterdiği sevgisi, onlar için ortaya koyduğu özeni adeta karşılamaktadır. Yani elde edilen ve devam ettirilen sevgi, özen için gösterilen çabayı bilfiil karşılıksızlaştırır. Buradaki ifadeden kastım kasıtlı bir çıkar görülmemesidir. Bir dersimizde bunun çok benzeri bir konuda, sevgi duymanın da bir çıkar olup olmayacağı konusunda uzun bir tartışmaya girmiştik. Bu durumda sevgi kasıtlı olmaktan çıkmakta, kasıtsız, amacı kurulmadan, adeta olgunun sonunda açığa çıkan bir duygu haline gelmektedir. Yani bizim sevgiyi de salt bir çıkar olarak göremememizin ana sebeplerinden birisi zannımca sevginin bu kasıtsız açığa çıkışında yatmaktadır. Fakat bu durum devlette ise farklılaşarak devlet başkanın bizatihi kendisinde yine kendi halkına beslemediği bu sevginin yerini bir hükmetme zevki alır. Buna sevgi bile demez Rousseau, sadece zevk der. Bir ebeveyn en baştan sevgi duyma amacıyla çocuğunun başını okşamaz, sevgi adeta en başta açığa çıkan bir durum değildir. Bir amaç içerisinde olma sevgi duyma yetisi ile alakalı değildir. Fakat devlet başkanının bu hükmetme zevki devleti bir noktadan sonra salt bu zevki hissetmek için her şeyi meşrulaştıran bir sistemler bütünü haline getirir.

    Rousseau daha sonrasında güç-hak ilişkisini inceler. Güçlü olana boyun eğmek bir ödev ahlakı olamaz ona göre. İnsan boyun eğmeye zorlanıyorsa şayet boyun eğmek zorunda değildir. Ama daha sonrasında güçlü haklı ise o zaman güçlü olmaya bakılması gerektiğinden söz eder. Buraya birazdan tekrar döneceğiz çünkü bu noktada Rousseau çelişkili gibi gözükse de kendini bütüncül olarak destekleyen bir olgular sisteminden bahseder. Fakat güçlünün yok olmasıyla ortadan kalkacak olana halen daha hak diyip diyemeyeceğimizi de sorar. Demek ki hak, ona hükmeden gibi kabul edilenler yok olsa dahi ortadan kalkmayan, yok olmayan bir olgudur. Ortadan kaldırılamaz olandır. Son zamanlarda sıkça duyduğum bir sözü anımsattı bu da bana. Hak alınmaz, diye bir söz. Evet hak alınmaz, verilemez de. Hak zaten en başından beri vardır, yasa koyucunun yaptığı iş bu hakkı bulmaktır, yoktan var etmek değil. Haklar insan çeşitliliği arttıkça kendi kendilerini siyaset ve ahlak felsefesi açısından adeta türetmekte, hak koruyucularının ve yasa koyucuların yaptığı iş de bunları keşfetmeyi kendilerine ilke edinmektir.

    Rousseau mükemmel bir benzetme yapar. Başkasının kölesi olmak, topluma dinginlik, huzur veriyormuş gibi gözükse bile bu köleliğe değer mi? İnsanın zindanda da sessizlik, dinginlik içinde yaşadığından bahseder ama bu orayı özlenir, aranır bir yer yapmaya yeter mi diye sorar. Hayır. Köle mutluluğu dediğimiz bir kavram var. Eğer bir insan köleliğini yaptığı kişiyi tatmin ederse mutlu olur bu olguya göre. Dolayısıyla burada da başkalarına bağlanan bir mutluluk duygulanımı görüyoruz. Duygulanımlar insanın içinden geldiği için, bu tüm duygulanımların tek tek bütünü toplum sözleşmesini oluşturmaktadır, bir tek uğruna hissedilen duygulanımlar değil. Başka bir deyişle, eğer siz toplumdaki belirli bir kesimden iseniz, salt bu kesimin mutluluğu ile toplumun bütünü huzura kavuşamaz. Toplum sözleşmesi olarak anılan düzen öyle üst düzey bir düzendir ki toplumun her kesimi başka herhangi bir kesimden kendini gerek maddi gerekse de manevi olarak soyutlamaz. Bunun aksinin yaşandığı yüzyılların sonucunu Rousseau belki de göremedi ama o ana kadar yaşanmış olan yaşanmaması gereken şeyleri çok nitelikli olarak izah edebildi.

    Savaşa yol açan insanlar arasındaki ilişkiler değil, olaylar arasındaki ilişkidir. Burada o, "olaylar" kelimesi ile mülkiyeti kastetmiştir. Gerçekten de öyle, dünya savaşlarında gereksiz yere ölen milyonlarca insanı düşününce, mikro açıdan, yani bizzat bir askerin açısından başka hiç kimse ile hiçbir sorunlu ilişkisi yoktu. Sorunlu ilişkiler devletlerin birbirleri ile olanlardı ve bu makro sorunlu ilişkiler bütünü, adeta mikro ilişkiciklere mal ediliyordu. Ki zaten insanlık da bu anlayıştan yıllardır çıkamadı, çıkamıyor da. Doğal yaşam halinde nasıl savaş çıkmıyorsa, her şeyin yasa gücüne bağlı olduğu toplumda da savaş olamaz ona göre. Zaten üstte bahsettiğim gibi savaşlar da insanla insan arasında değil, devletle devlet arasında olmaktadır. Bu durumda insanlar da birbirlerine insan olarak değil, asker olarak; yurdun üyesi olarak değil, koruyucuları olarak saldırır. Özleri birbirinden ayrı olan şeyler arasında hiçbir gerçek ilişki kurulamaz Rousseau'ya göre. Buradan hareketle de insan-asker kavramının ilişkisizliğinden bahsedebiliriz. Önceki çağlarda iki devlet aralarında savaş kararı almışsa bu kadar önceden her iki devlete de bildirilirdi. Bu ön uyarı devletlerden çok insanları uyarmak için idi. O yüzden tarihte insanları, uyrukları da öldürüp hapsedenler Rousseau'ya göre haydutturlar, hükümdar değil.

    Kölelik ve hak kelimelerinin zaten en başta çelişmeli kelimeler olduğunu, birinin bulunduğu yerde ötekinin bulunmayacağından söz eder. Toplumun üyelerinden her biri bütün haklarıyla kendini "bir" olan topluma adarsa şayet durum herkes için "bir" haline gelir. Böyle bir "bir"lik olunca da bunu başkalarının zararına çevirmekte de kimsenin bir çıkarı olamaz zaten en baştan. Çünkü "bir" olmaklığın bozulması bu "bir"i oluşturanların tamamını etkilemektedir. Bu açıdan aristokrasi ve burjuvazinin yanlışlığını görüyoruz aslında. Toplumda belirli seçkin bir kesimin çıkarı için toplumun geri kalanının tamamı adeta feda edilmektedir her defasında. Bu da zaten bu anlayışa hakim toplumların baştan "bir" olamadıklarının bir göstergesidir. Rousseau'nun toplumunda her kesimden insan diğerinin kötü yola düşmesinden çıkar sağlamaz, çünkü bu bütünlüğü yok eder. Bu açıdan bakıldığında da kendini topluma bağlayan kişi aslında kendini bilfiil hiç kimseye bağlamamış olur. İşte tam da burada ilk başta bahsettiğimiz güçlü olmaya bakılmalı sözünün asıl anlamı da ortaya çıkmaktadır. Bu bağlamda güçlü olmak da zaten "bir" olmaklıkla açığa çıkmaktadır. Burada bir de Rousseau'nun Toplum Sözleşmesi olgusunun bir tür özet cümlesini de paylaşmak istiyorum:

    "Her birimiz bütün varlığımızı ve bütün gücümüzü bir arada genel istemin buyruğuna verir ve her üyeyi bütünün bölünmez bir parçası kabul ederiz."

    İşte Rousseau tam da bu tüzel bütünlüğü kasteder. Bu tüzel bütünlük de zorunlu bir yasa değildir. En baştan bir gönül işidir. Bütünün birliğinin devamı bireylerin de devamı anlamına gelmektedir. Doğal yaşamdan toplumsal yaşama geçiş insanda çok önemli bir değişiklik yapar. Davranışındaki içgüdünün yerine adaleti koyar, böylece daha önce yoksun olduğu değer ölçüsünü verir ona. Rousseau toplumunda bir "ilk oturma hakkı"ndan söz eder. Bir kişi ilk nereye yerleştiyse orada kalmalı, daha fazlasını talep etmemelidir. Toplum ve genel irade de aynı zamanda kişilerin mallarını kabul etmekle onların, bu malları yasal bir biçimde ellerinde tutmalarını sağlıyor. Zorbalıkla ele geçirme diye bir mevzu da kalmıyor.

    Yeri gelmişken belirtelim. Rousseau bu eserinde sonradan doğası bozulmuş olan insanın, girebileceği muhtemel en iyi halinin bir tablosunu çizmektedir bize. Çünkü ona göre insanlar ilk başta barış halinde yaşarlarken yanlış bir gelişim sergileyip bugünkü hallerine gelmişlerdir. İşte onun Toplum Sözleşmesi de tam da burada başlar. Bu geri döndürülemez yanlış gelişimi ne denli daha az zararlı hale gelebileceğini tasarlar Rousseau. Bu yanlış yola neden ve nasıl girildiğinden de incelememin başında bahsettiğim gibi İnsanlar Arasındaki Eşitsizliğin Kökeni adlı eserinde izah eder. O esere ayrı bir inceleme yapmak istediğim için pek ayrıntıya girmeyeceğim. Rousseau'ya göre bu sözleşme doğal eşitliği ortadan kaldırmaz, aksine maddesel eşitsizlik yerine manevi ve haklı bir eşitlik getirir. İnsanlar da güç ve zeka bakımından olmasalar da sözleşme ve hak-hukuk yoluyla eşit olurlar.

    Bu toplumda çıkarlar arasında da bir ortaklık vardır. Bunlar birbirinden ayrı çıkarlar dahi olsa eninde sonunda birleştikleri ortak bir noktada mevcuttur. Bu da genel istem kavramını meydana getirmektedir. En temel çıkar bütünlüğün devamının sağlanması olarak kalmaktadır. Dolayısıyla her türlü bireysel gibi gözüken çıkar da bir noktada mutlaka ortak çıkara ulaşacaktır. Basit bir örnek verecek olursak, bir kişi fizikten hoşlanıyorsa bu ona bir haz verecek ama eninde sonunda topluma, devlete faydalı olacaktır. Ya da bir çiftçi ektiği ile kendi karnını doyuracak ama gelişerek toplumun bütününe de yarar sağlayacaktır. Genel istemin kendini dile getirebilmesi için de ayrı ayrı birleşmeler olmamalıdır. Her yurttaş kendi görüşüne göre fikrini söyleyebilmelidir. Şayet ille de parça parça birleşmeler olursa da bu defa da birleşmelerin sayısı artırılmalıdır. Toplumdaki birleşmeler sadece çok az sayıda sınırlı kalırsa eğer tıpkı aristokrat sınıfı gibi bir birleşmenin oluşup toplumun geri kalan kısmını birleşmeye fırsat bile vermeden kullanması içten bile değildir. Yetki verme genel istemin yönetimi altında olunca da bu elbette ki egemenlik halini alacaktır. Bu sistemde herkes başkalarına sunduğu koşullara ister istemez kendisi de uyar. Bu açıdan herkes kendi için istemeyeceği şeyi başkası için en baştan isteyemez. Bu adeta çıkar ile adaletin uyuşmasıdır Rousseau'ya göre.

    Egemenlik işlemi de dolayısıyla ast-üst ilişkisini değil, bütünün tüm üyelerinin birbirleriyle yaptığı bir sözleşmedir. Temeli toplum anlaşmasıdır. Ayrıca bu sözleşmede, kabul edilmesi bakımından bireylerin haklarından vazgeçme söz konusu değildir. Onlar vazgeçme yerine değiş tokuş yapmışlardır, çünkü durumları öncekinden de iyi olmuştur adeta. Toplum sözleşmesinin bir amacı da sözleşmeyi yapanların korunmasıdır bu yüzden de. Adaletin uygulanabilirliği için de ilk başta karşılıklı olarak kabul edilmesi gerektiğinden söz eder Rousseau. Yasama ile yönetme farkı önemlidir. Yasacıyı makineyi bulan, icat eden bir mühendis, yöneticiyi ise yalnızca onu kurup işleten olarak görür Rousseau. Dolayısıyla hükümet, makinenin mucidi olan egemen varlık ile karıştırılmamalıdır. Aynı zamanda Rousseau aristokrasiyi toplum kurumlarının yarattığı eşitsizliğin, doğal eşitsizliğe üstün gelmesiyle açığa çıkan bir durum olarak ifade eder. Bu fark oldukça önemli. Burada kurumların yaşattığı eşitsizliğin ne olduğunu az çok tahmin edebiliriz; zenginlik. Doğal eşitsizlik ise yaş ve tecrübe olarak örneklendirilebilir. Böylece kendisinin ifadesiyle babanın varı yoğu oğula geçti, böylece bu aileleri soylulaştırıp yönetimi de babadan oğula geçer bir hale getirdi. Bu noktada Rousseau üç çeşit aristokrasiden de söz eder: Doğal aristokrasi; ki bu basit halklar içindir, seçime bağlı aristokrasi ve soydan gelme aristokrasi.

    Sonsuza kadar sürecek bir devlet yoktur. Şayet böyle olmasaydı ütopyaların imkansızlığı da söz konusu olmazdı. En iyi ihtimalle bir devlet diğerlerinden daha geç ölür, ama her devlet eninde sonunda ölecektir Rousseau'ya göre. Politik bütün, adeta doğduğu anda bir anlamda ölmeye başlayan bir insan bedeni gibidir. İyi bir devlette işler parayla dönmez. Mesela parayla asker tutulmaz, paralı bir temsilci olunamaz. O devlette yurttaşlar ödevlerinden kurtulmak için değil, onu bizatihi kendileri yapmak için para verirler. Rousseau temsili demokrasinin de bir yönünden söz eder. İnsanlar temsili demokraside ancak bu temsilcileri seçerken özgürlerdir. Bu kısa süren özgürlük anlarını insanlar o kadar kötüye kullanırlar ki onu böyle yitirmeyi de adeta hak ederler zaten Rousseau'ya göre. Çünkü bir temsilci ne kadar nitelikli olursa olsun bütünün tüm ayrıntılarını temsil edemeyecektir. Mutlaka bir eksiklik olacak, unutulan ya da göz ardı edilen bir kesim mutlaka olacaktır. Ayrıca yürütme gücünü elinde tutanlar halkın efendileri değil, görevlileridir. Bu ayrım çok önemli, bu görevi kendilerine hükümdarlık anlamı gibi mal eden kimi liderler oldukça dünyada en iyi yönetim, toplum düzeni bile hiçbir işe yaramaz hale gelecektir.

    Toplumda yeni bir yasa konulma zorunluluğu doğarsa da bu zorunluluğu herkes hissetmelidir. Başkalarının koyduğu yasaları bizlerin ihtiyacına göre denk gelip gelmemesi adeta şans işi haline gelmiştir modern çağda. İşte Rousseau'nun toplumu bu işi asla şansa bırakmaz. Modern çağda iş öyle bir noktaya gelir ki, bir raddeden sonra verilen oylar devlet bekası ya da genel istenç için değil, şu adam ya da şu parti için söz konusu olmaya başlar.

    Son olarak Rousseau'nun derin tarih bilgisinden de bahsetmeden geçemeyeceğim. Rousseau eserinde Roma İmparatorluğu'ndan birçok ayrıntılı örnekler verir. Ona göre Roma İmparatorluğu toplum sözleşmesine bazı açılardan en çok yaklaşabilmiş devlettir. Rousseau eserinde son olarak din konusuna da değinir. Dinlere saygının çok önemli olduğunu belirtmenin yanında egemen varlığın yurttaşların yalnızca yaşamdaki halleriyle ilgilendiğini söyler. Egemen varlık bile olsa insanların dinsel inancına karışamaz der. Bu ayrım zannımca günümüzde de çok önemli. Din, anlamı itibariyle hayatı anlamlandıran, hakikatleri açıklama iddiasıyla ortaya çıkan inanç sistemidir. Fakat felsefeyi bir dini ya da aşkın varlığı, yaratıcıyı (nasıl isimlendirirseniz) kanıtlama ya da çürütme adına araç olarak kullanma baştan mantıksal olarak pek akılcı gelmiyor bana. Kanıtlama dediğimiz olgu bu dünya olgularında gerçekleşen, bizatihi bu dünyaya bağlı olan bir durumdur. Fakat Tanrı kavramı aşkındır, bu kanıtlama olması ya da çürütme olması yönünde gerçekleşmez. Din zaten yapısı itibariyle kayıtsız şartsız bir teslim olma durumudur. Mantıklı olması da gerekmez, ama mantıklı ise bu inanmayı güçlü hale de getirebilir. Bu yüzden kişilerin neye inanılması ya da inanılmaması gerektiğini tartışmak zaten baştan anlamsız hale gelir. İnanç kişide başlar, bitecekse de kişide biter. Bu açıdan bir dinin ilkelerinin kanıtlanması da o inanan kişiden zaten istenemeyecektir, felsefe onun kendisi dışındaki tezleri tartışır. Dinin kendisini değil, onun evrene ya da topluma ilişkin söylemlerini, gerçekten de bu böyle midir diyerek tartışır felsefe. Çünkü toplum ve evren felsefenin konusu olduğu için bu açıdan ona söz hakkı doğmaktadır. Bu açıdan dindeki tutum ile felsefedeki tutum birbirinden farklılaşır. Dine inanan teslim olur, felsefeci ise bu teslim olma dışında sorular sorar. Din yaratıcının varlığını zorunlu kılar, felsefe böyle bir zorunluluğu onaylamaz, tartışır. Kişi inanmak istiyorsa inanır, felsefe buna karışmaz da, fakat inanan kişi ya da din öğretileri kişilere bir zorunluluk tanırsa bu mutlaklaştırmaya karşı çıkar ve bunu sorgular felsefe. Bir örnek verelim, kimi dini perspektiften bakanlar mesela şeriati tartışılamaz bir şey olarak görürler ama felsefe, şeriat toplumu ilgilendirdiği için sorgulamaya başlar. Kişinin kendisinden çıkıp başka olgulara dayandırılan şeyleri tartışır felsefe. Dikkat ediniz, reddetmez ama sorgular ve tartışır. İlkeler bireysel inanç olarak kaldığında sorun yoktur ama kişi veya din o ilkeleri başkalarına adeta olması gerekenmiş gibi lanse etmeye başladığında o zaman felsefeye söz hakkı doğar.

    Rousseau hakkında son bir yorumda bulunup incelememi sonlandırmak istiyorum. Rousseau bizzat insanlara yasalar vermek için Tanrıların gerekli olduğundan söz eder, çünkü yasacı insandan üstün olmalıdır ona göre. İnsan doğasını bilmesine rağmen onunla ilişiği olmayan üstün bir akıl olması gerekmektedir. Bu açıdan bakıldığında, Rousseau'nun sürekli olarak bahsettiği "egemen varlık" ya da "yasacı" kavramlarının Tanrısal bir bağlantısı da kuruluyor. Bunun iki sebebi var, ya kendisinin de bahsettiği gibi bu düzeni ancak bir Tanrı sağlayabilir ya da bu toplumsal sözleşme insanların uygulayabileceğinden çok daha üstün bir şeydir, bu yüzden de bir ütopya haline gelmektedir.

    Kendisinin demokrasinin belirli uygulanışlarını eleştirdiğinden de söz etmiştik. Ancak ona göre toplum sözleşmesini destekleyen ideal bir demokrasi anlayışı da vardır. O yüzden şunları dile getirir Rousseau:

    "Bir Tanrılar ulusu olsaydı demokrasi ile yönetilirdi. Böylesi olgun bir yönetim insanların harcı değil."

    Ne dersiniz, belki de en baştan beri imkansız olanı belirtmeye çalışıyordu Rousseau. Ya da düşünce keşfinde o denli uzaklara gitti ki insanlıkla bağlantısını kaybetti artık.

    Emin değilim, ama şundan şüphem yok: Her ne şekilde olursa olsun Rousseau'nun sizi çıkaracağı düşünsel keşiften asla pişman olmayacaksınız, bu keşfi kaçırmamanız dileğiyle...
  • 180 syf.
    ·1 günde·10/10
    Shakespeare'den mükemmel bir kitap daha. Etkilenmemek mümkün değil özet olarak konudan bahsedeceğim. Kral ve kraliçe ikisininde ikinci evlilikleridir ve kralın kızı ile kraliçenin oğlunun evlenmesi için prensese baskı yapılmakta. Prensesin kocası ise sürgün edilmiştir soylu biri olmadığından. İtalya da kalmakta ve bir arkadaşı ile iddiaya girer. Kıskançlık ve güvensizlik problemi yıkımlara götürecektir ikisini. Arkadaşı prenses ile tanışırsa onu elde edebileceğini söyler ve kocası onu uşak olarak saraya gönderir. Orda prensesi elde edemez ama hediye bileziği çalarak ve gerekli bilgileri öğrenerek kocasına onu elde ettiğini söyler. Öfke biriken kocası bir mektup yollar karısına. Prenses saraydan ayrılır, kaçar. Üvey annesi olan kraliçe, oğlu ile birlikte prensesi kullanarak tahtı ele geçirme çabasındadır. Kraliçenin oğlu bu haber üzerine prensesi aramaya çıkar. Prenses mağarada kaçırılan öz kardeşleri ile tanışır ama erkek kılığına girmiştir kendiside. Kraliçenin oğlu kralın kayıp olan öz oğlu yani prens tarafından öldürülür. Çünkü prensesi ararken mağarada ki bu kişileri suçlar tehtitler eder ve kılıç çeker. Kafası kesilen Kraliçenin oğlunun üzerinde de Prensesin kocasının kıyafetleri vardır. Amacı onun kıyafetleri ile onu öldürmek ve prensese gücünü göstermek olur ama kendisi ölmüştür. Prenses ölüsünü görünce kocası sanar kıyafetinden dolayı ve yıkılır. Roma ile savaş başlamak üzeredir bu sırada kraliçe vergileri ödemeye karşı çıktığından. Savaş esnasında roma komutanının uşağı olmaktadır prenses yenildikleri zaman kardeşleri, kendisi ve diğer kişiler esir düşer kral idam kararı verdiği zaman gerçek olmayan babaları aslında onların prens olduğunu söyler, uşak kılığına girmiş prensesde kocasına iftira atan o adamın gerçekleri açıklamasını ister açıklandığında tüm gerçekler ortaya çıkar. Kraliçe de hastalanmış ve hayatını kaybetmiştir. Kralda oğullarına ve kızına kavuşmanın mutluluğunu yaşar orada ki herkes bağışlanır. Prenses de kocasına kavuşur ve mutlu bir son ile biter. Kitabın her anında heyecan dorukta kesinlikle mükemmel bir shakespeare eseri daha.
  • 240 syf.
    ·4/10
    Kişisel gelişim kitaplarına yönelik kişisel tabirim olan; sorun tespiti var, teorik bilgi var, bilgi yığını var çözüm adına pek bir şey yok ya da hiçbir şey yok! Yine benzer teşhis yaşanıyor bu durumda da bence.
    Ama şöyle bir katkısı oldu sanırsam ki bana: O kadar çok atalet, atalet, atalet, atalet... kelimesini duydum kiiiii artık tembellikten nefret eder hale geldim. :)
    Bir de “yumurta kapıya dayanmadan harekete geçmeme” özellikli olan atalet yanımın hangi tür atalet olduğunu öğrendim; Mükemmeliyetçi Atalet ve Entelektüel Atalet.
    Yazara inat artık ataletli değilim. :)
    Yazarın okurları zaman zaman “yarış atı “ olmaya teşvik etme vari önerileri yok mu...
    Bir diğer olumsuzluk; ödev olarak okuduğum, havada bilgi yığınları olarak gördüğüm #stephencovey #etkiliinsanların7alışkanlığı kitabını, kitabın okumam için bana öneriyor olması. :/ Al birini vur ötekine.
    Velhasıl kelam iyi bir şeyler de öğrenmiş olmalıyım mutlaka. Okuduğu kitapla kavga eden kız artık susmalı sanırım. :D
    Kitabın 4/1 inde işe yarayan bilgiler, tespitler ve öneriler mevcut. Hadi biraz insaflı olayım.
    El freni çekik araba gibi gitmek, pasif direniş, Japon olarak doğmak, kendinin ana muhalefet partisi olmak (kiii bu evet ben ), gizli gündem, ortaya karışık hayat, psikolojik kanser, hayalperest bir felçli, kentten kaçış ve Oblomovluk gibi detaylar dikkatimi çekti.
    Yazarın “Kitap okuma alışkanlığı edinmek, bir insanın sahip olacağı en önemli başarı becerilerinden biridir.”️sözü hoşuma gitti bir de.
    Kitapta bulunan Bacon’un okumak ile ilgili bir sözü de mükemmel. (alıp, okuyun, görün)
    Özdeyiş kitabı okuma önerisi uygulamaya değer, faydalı.
    Ve son olarak kitaptan Atatürk’ün özet niteliğinde bir sözü ile kapatalım.
    “Çalışmadan, yorulmadan ve üretmeden, rahat yaşamak isteyen toplumlar; evvela haysiyetlerini, sonra hürriyetlerini daha sonra da istiklal ve istikballerini kaybetmeye mahkumdurlar.” Mustafa Kemal Atatürk
  • 528 syf.
    ·11 günde·Beğendi·10/10
    ''Kalp bir oktur. Doğru yere gitmek için bir hedefe ihtiyacı vardır.''

    Kitapta etkilendiğim sözle giriş yapmak istedim. Kitaba başta ön yargı ile yaklaştım ama yazar hamleleriyle yıktı geçti. Muhteşem bir kitap okudum. Olay döngüsü, kurgusal evreni, karakterlerin tek tek işlenişi ve hikayeleri olsun, olaylara her karakterin bakış açısından okumak olsun; MUHTEŞEMDİ!
    Düşünsenize bir grubunuz var; hepsi birbirinden tehlikeli. İntikam duygusuyla yanıp tutuşan bir Grisha avcısı mahkum, Bahis düşkünü ve silahlara karşı tutkulu bir keskin nişancı, Lüks içindeki hayatını geride bırakıp, bomba üreten bir kimyacı, Bıçakları özü gibi kullanan, düz duvara bile tırmanan hayalet lakaplı bir casus, hayatta kalmak için sihir kullanan bir cellat(Grisha) ve hepsini bir araya getiren kaçış uzmanı, acımasız, ve zekasıyla karşısındaki kişiyi alt edebilecek bir hırsız. 6 tehlikeli kişilik ve verilen bir imkansız görev!
    Kitapta beni düşündüren şey karakterlerin yaşı küçük olmasıydı. Onun dışında pek bir hata göremedim.
    Konusuna özet geçersem;
    Kaz Brekker Fıçı bölgesinin, ez zeki, en kurnaz,merhametten yoksun, geçmişi sırlarla dolu bir adamdır. Ona ''Kirlieller'' diyorlar ve eldivenlerle geziyor. Eldiveninin altında pençeleri olduğunu iddia edenler bile var :) Kaz'a çok tehlikeli, ucunda ölüm olan bir görev veriliyor ve olaylar burada başlıyor. 6 kişilik gurubuyla yola çıkıyor. Yukarıda bahsettiğim karakterleri bir arada göreve giderken hayal edin. Beni en çok cezbeden Bir Grisha avcısı Matthias(Şimdi tehlikeli bir mahkum hemde Nina yüzünden!) ile bir Grisha olan Nina'nın aynı ortamda birbirlerini öldürmeden nasıl duracakları oldu. Matthias'ı çok sevdim ama Matthias'ın duygularını daha çok sevdim. Nina ile bir geçmişleri var. okurken çok eğlendim. Biricik hayaletimiz, güçlü ve inançlı karakterimiz İnej Ghafa! Kaz,'ın sağ kolu Kaz itiraf edemese de sevdiği kadın. Gölgelerin içinden insanların en gizli sırlarını öğrenebilen ve ayakta durmayı başarabilen mükemmel bir casus. Nina benim favorim! aşırı güçlü, aşırı sevimli, aşırı zeki ve oyuncu! Jesper kitapta en çok güldüğüm en eğlenceli karakter! çok iyi bir nişancı ve tehlikenin üzerine koşan deli bir yapısı var. Wylan ise tüm zenginliği ardında bırakan bir şeyleri patlatmak konusunda uzman.
    Bu 6 kişi imkansız göreve doğru yola çıkıyorlar ve hepsinin birbirinden acılı hayatlarına değiniyoruz. Yazar öyle bir yazmış ki sanki olayları yaşıyormuşuz gibi gerçekçi bir duyguya kapılıyoruz. Okurken bir çok duyguya kapıldım. Yeri geldi güldüm, yeri geldi içim burkuldu. Lakin o görevin tam ortasında yaşadığım aksiyonu anlatamam. Nefesimi tuttum, ne olacak acaba? diye sayfaları çevir çevir çevir bir baktım bitmiş. Kitap en başından sonuna kadar bol aksiyonlu ve sorunlu. son öyle bir bitti ki bu işin içinden nasıl çıkacaklar diye çıldırıyor olacaksınız. Uzun lafın kısası Kargalar Meclisi'nin kesinlikle en sevdiğim seriler arasında yerini aldı. Hala okumayı düşünmüyorsanız hayatınızın hatasını yapıyorsunuz diyor ve ikinci kitaba başlıyorum.