Vicdanımız, bizim de acı çekmeye başladığımız noktaya varıncaya kadar diğerlerinin maruz kaldığı sıkıntıları umursamaz. İstisnasız tüm durumlarda, bu bizi de rahatsız etmeye başlayana kadar, diğer kişinin acısına kayıtsız kalırız.
"Solmak, kendiliğinden soluvermek bazen ne güzel, koklanmaktansa unutulmak ne güzel, belki de hiç bilinmemek ne güzel, acaba hazine denilen bu mu, olup da, hüküm sürüp de, bilinememek mi?"
'hayır' diyememenin ya da sürekli alttan almanın nedeni senin sevgi açlığın ve kaybetme korkun... hayır dediğinde, alttan almadığında seni sevmeyecek olanların şu anki sevgisini gerçek mi sanıyorsun?