Elif Sunulu

Sabır gelip takılıyor boğazıma, bu iyi Artık ne kılıcım var elimde ne kalkanım Ölmeye çok var demeye kimsenin dili varmıyor Oysa ölmek bütün yalanları ters yüz ederek Geceyi gündüz ederek dolaşıyor aramızda Çok ciddiye alıyoruz ya her şeyi Sevinirken birden düşüyor ya bütün kalelerimiz İşte tam da bundan Ölüm omzumuzun en değişmez ev sahibi

Reklam

Elif Sunulu

Dünyaya küsmeye gerek yok Yitirdiğim ne varsa hepsi bir fısıltı Tabanlarıma bir merhem avcumdaki ateş Kuşların kanatlarından savrulan küller Bunları geçmekle olmaz Köle değil ruhumuz

Elif Sunulu

Yaşarken, içimi serinletecek kareler biriktiriyorum Şehir olmuş, kent olmuş, gökyüzü mesela üstümüze örtü Akşam eve dönmek olsun da ağır gemiler gibi Bu benim gibi bir fani için yeter de artar bile

Takip Önerileri

Elif Sunulu

Artık her köşe başından mahmurluk topluyorum Boyumu aşan bir ömrü yaşamaya çalışacağım

Elif Sunulu

Biraz mutluluk, bunu alırım, çekilebilirsin dünya Uzak bir yıldız kadar düş şimdi yollarıma Bu vakte sabah desek serin, gece desek karanlık Harfleri salıyorum caddeye, pimi çekilmiş harfler Ey dünyanın tüm davetlileri, biraz daha sabır lütfen.