Cansu Şahin
@muttisu
"Gel seninle bir daha ağlayalım; yaşanmışlara, yaşanmamışlıklara, bir daha hiç yaşanamayacaklara…"
Öğrenci
Ankara
12 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Her şey bir unutmak, unutturmak fitnesiyle başlamamış mıydı?
Memleketi kuşatan ihanet, cehalet, isyan; bu toprakları vatan kılan davanın ve ruhları bu ülküye bağlayan değerlerin unutulmaya yüz tutmasının bedeli değil miydi?
Sayfa 10
Reklam
"Daha özgür olma sözü verdim," dedim.
"Sen mi? Ama sen herkesten daha özgürsün!"
"Daha yalnız, belki." O an, bir sebepten, yalnızlığına gömülünceye kadar her gün daha da kapana kısılan annem düştü aklıma. "Aynı şey, biliyorsun."
Neslihan; seni ilk defa evimin balkonunda oturup ay ışığında bu kentin güzelliğini seyrederken gördüm. Sen, bana yaşamın insanoğluna sunulan en değerli şey olduğunu hatırlatan nadide bir çiçek oldun. Öylesine nadir bir çiçek ki hangi kırda hangi yüce dağlarda açarsın bilinmez. Geceyi aydınlatan parlak yıldızların altında gözlerini görüyorum. Pırıl pırıl parlayan, ışıltısıyla kalbime umut dolu bir buse konduran gözlerini. Biliyor musun ben bir polisim. Sen, gözlerini aydınlık sabahlara açasın diye, gece sabahlara kadar uyanık kalıp, eşine çocuklarına hasret kalan, hafta sonu tatili, kurban bayramı, ramazan bayramı, milli bayram, kar tatili olmayan. Her an bir ek görevle evinden çağrılan, canı sıkkın amirlerinin şamar oğlanı olarak görülen, vefalı ama vefa görmeyen polislerden. Beni böyle sever misin gözümün nuru? Ellerim hep ellerinde, gözlerim hep gözlerinde olmayacak. O görev senin bu görev benim, sabahım akşamım olmayacak. Geceleri yatağımıza yalnız girip belki bana isyan edeceksin. Çocuklarımız baba sevgisini yeterince tatmayacak. Söyle, yine de beni böyle sever misin?
Vurur dalgalarını yüreğim
Kıyılarına dünyanın
"Seni seviyorum..."
İmza gözyaşlarımdır.
