Meltem Özdemir
@mxltem
23 Ağustos
38 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Her Yaşar Kemal okuduğumda yüreğimde öyle bir yere dokunuyor ki kelimeleri, bir bakmışım gözlerimden yaşlar akıyor. Okurken Semih oldum sırt çevirdim arkadaşlarıma, Hayri oldum özlem duydum, Uzun oldum o kilimin derdine düştüm. Taksimdeki kalabalığın içinde ve çaresizliğin göbeğinde, taşıdığım onlarca kuşun altında ezilirken, köfteci arabasından yayılan kokuyu alarak hayallere, düşlere daldım. Allahım bu nasıl bir dram, nasıl bir çaresizlik? Hepimizin gözü önünde yaşanan kim bilir hangi şeyleri görmezden geliyor, geçip gidiyoruz? İnsanlık işte... Ne olacak? Kuşlar da gitti.
Müfid'in haline öyle üzüldüm ki. Onun en büyük yanılgısı hayatı, insanları iyi ve kötü, siyah ve beyaz gibi net çizgilerle ayırmaya çalışması. Pervin gözünde iyidir, saf, çocuksu halleri vardır, öyleyse kendisinde hiçbir kötü düşünce mümkün olamaz anlayışı ve inanışı kendisini bitirdi, sonu oldu. Oysa kendisinde farkında bile olmadan yeşeren öldürme arzusunun nasıl esiri olduysa, iyiliğin içinde kötülük de böyle yeşerip büyüyebilir. Zor bir kitaptı ama sonunda bitti.
Bana Öyküyü Sevdiren Kitap
Bu kitabı nerden nasıl keşfettiğimi bile hatırlamazken, bunu okumalıyım diyip satın aldım ve iyi ki de yapmışım. Öykü türüne bu kadar önyargılı ve uzakken bana sevdirebilen ilk kitap oldu. Yazarın kalemi ve düşünce tarzına hayran kalarak okudum hikayeleri. Yer yer çok tanıdıktı okuduklarım, bu kadar kısa biçime rağmen duygu yoğunluğu çok çok fazlaydı. Yazarın başka kitaplarında görüşmek üzere.
yorucu fakat ilginç bir yazım tarzı
Öncelikle kitabın ya kötü çevirisinden ya da yazara has olan dilden bahsetmek istiyorum. Okurken en yorulduğum kitaplar arasında girdi bu kitap. Öykülere gelecek olursam en sevdiğim öykü 'Boğularak ölenlerin en yakışıklısı' oldu. Bir ölüye tüm köy halkının bunca gösterdiği saygı, sevgi, ilgileri... Hiç tanımadıkları, bilmedikleri insana ortak bir bilinçle isim atfedip onu sahiplenmeleri ve tüm köy halkının yaşayış biçiminin değişmesi çok güzel anlatılmış. Şimdi o boğulan yakışıklı adamın yerine küçük bir hayal, umut, inanış koyarsak toplumsal bilinçte bu durumların nasıl değişimlere sebep olabileceğini daha iyi anlıyoruz. Son hikaye hakkında ise Erendira'nın nasıl bir çukurda olduğunu, kurtulunca özgürlüğün verdiği şaşkınlık ve sersemlikle sevgilisini bile nasıl unuttuğunu görünce bir yandan üzüldüm bir yandan onu anladım. Yine de bir süre bu yazarı okuyacağımı sanmıyorum, bana pek hitap etmedi yazımı.
Okuduğum 6. Jose Saramago kitabı. Saramago'nun alışık olduğumuz karmaşık tarzı bu kitapta yok, cümleler ve diyaloglar oldukça anlaşılır.
Bu apartmanda yaşayan insanlar bir aile, eş, çocuk olmasının dışında hayatta var olabilmenin çabasındalar ve hepsinin ödediği bedel birbirinden farklı. Tutsak olduğunu düşündüğü şeyden uzaklaşınca özgürlükte debelenme, hayatı yaşamanın sırrının peşinde koşma, egemenlik, sırlar, iftira, aldatma, uzaklaşma... Hayattaki bütün duyguları bir apartmanda komşu evlerde görebiliyoruz. Büyümenin, olgunlaşmanın ve yaşama bir şekilde tutunabilmenin farklı mücadelesini veriyor hepsi. En etkilendiğim kısım Amelia teyzenin yaşadığı pişmanlık sonrası hayal kırıklığı içinde bocalayan ve günlüğüne sığınan yeğeninin dileğini yerine getirmesi. Güzeldi...
