Medeniyet evlerimizi geliştirirken, o evlerde yaşayacak insanları aynı ölçüde geliştirmedi. Saraylar yarattı ama soylular ve krallar yaratmak o kadar kolay olmadı.
Reklam
Her nesil eski modalarla dalga geçer ama yeni modaları bir din gibi takip etmekten de geri durmaz.
Beklenmedik bir haber aldım: Uzun yıllardır görmediğim Madrid'deki amcam, yarın Paris'ten buraya geliyormuş. Sevmez değilim onu, ama bu gelişi hoşuma gitmedi; sabahtan akşama kadar onunla olmam gerekecek, oysa ben bütün vaktimi, bütün vaktimden daha çoğunu, yeryüzünün bütün vakitlerini sana ayırmak istiyorum, seni düşünmek, seni yaşamak için.
Bütün gayesi mal biriktirmek, yemek, içmek, şehvetlerini tatmin etmek, içindeki kin ve nefreti dindirmek için insanları azarlamak, makam mevkii peşinde koşmak, dinî amelleri işleyerek insanların gözünü boyamak gibi şeylerden öte bir şey düşünmeyen bir insandan daha ziyade ziyanda olan bir kişi tasavvur edilebilir mi?
Peki ebediyen hatırlanma isteği nedendir? Tamamen beyhude bir çaba.
Reklam