“Beyaz Geceler” Dostoyevskinin ən incə, ən romantik və insanın daxili aləmini yumşaq toxunuşlarla təsvir edən əsərlərindən biridir. Bu povest insanın təkliyinə, ümidinə və həyata bağlanmaq istəyinə həsr olunmuş səmimi bir etiraf kimidir.Hekayənin mərkəzində adı çəkilməyən qəhrəman — “xəyalpərəst” dayanır. O, Sankt-Peterburqun ağ, uzun yay gecələrində şəhərin küçələrində gəzir, öz düşüncələrinin içində yaşayır və kənardan baxanda adi görünən, əslində isə çilik-çilik olmuş bir ruhun hekayəsini danışır.
Xəyalpərəstin Nastenka ilə tanışlığı əsərin dönüş nöqtəsidir. Bu tanışlıq iki tənha qəlbin qısa müddətə bir-birini tapması kimidir. Onların söhbətləri, xəyalları, ümidləri oxucunu sanki öz həyatındakı ən saf hisslərə qaytarır. Nastenkanın keçmişinə bağlılığı ilə xəyalpərəstin ona duyduğu dərin, lakin cavabsız sevgi əsərin təsirini daha da artırır. Dostoyevski burada sevginin bəzən qovuşmaq deyil, hiss etmək, yaşamaq olduğunu göstərir.
Əsərin sonunda xəyalpərəst yenidən tənha qalır, lakin artıq əvvəlki kimi təslim olmur. O, qısa da olsa xoşbəxtlik yaşamış, sevməyin nə olduğunu hiss etmiş və bununla da həyatına başqa bir gözlə baxmağa başlamışdır. “Beyaz Geceler” insanın tənha şəhərdə belə ümid tapmasını, bir baxışın və bir gecənin insanın ürəyini necə dəyişə biləcəyini incəliklə göstərən duyğulu bir əsərdir.