Bu sıradan əsər deyil, itirilən gəncliklər, ümidlər, darmadağın olmuş həyatlar, müharibəni yaşamadan yaşamış kimi hiss etdirib insanı dərinliyinə çəkən və orda itməyinə səbəb olan romandır. Oxuyarkən nəfəssiz qaldım, sanki o acı taleyi yaşayan insan obrazlarına çoxdan bələd idim, onların yaşadığı çarəsizliyi, ağrıları mənimsəmişdim.
Bəli, bu hadisələr - Əfqanıstanın sovet hücumlarına məruz qalması, daxildə gedən vətəndaş müharibələri vaxtilə sadəcə televiziya xəbərlərindən eşitdiyimiz, gördüyümüz qədər bizə məlum idi. Lakin əsəri oxuduqca, müharibənin bir xalqı necə məhv etdiyini, neçə ailə üzvünü bir-birindən didərgin saldığını, neçə həyatı yarım və neçə gözləri yaşlı qoyduğunu iliklərinizə qədər hiss edəcəksiniz. Obrazlar yazıçının təxəyyülünün məhsulu olsa da, onların yaşadığı həyatın gerçəkdə baş verməsi müharibə şəraitində qaçınılmaz reallıqdır.
Fərqli sınaqlardan keçmiş iki qadının yolu da məhz elə bu müharibələr nəticəsində kəsişir. Onların simasında qadın gücünün bütün çətinliklərin, hətta müharibənin ağlasığmaz nəticələri qarşısında yenilmədiyini görə bilərsiniz. Əsər ən çıxılmaz anlarda belə ümidini üzməməli olduğunu öyrədir insana. Çünki nə olursa olsun, o günəş hər gün yenidən doğacaq.