Erdem
@nayinoo
Türkçe Öğretmeni
İstanbul
143 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Bay Oblomov, tembelliği ve samimiyeti...
Kitap, bir ekol haline gelmiş Oblomovluk kavramı üzerine inşa edilmiş, dönemin Rusyasının zengin ve asil sayılan Oblomovunu, onun sadık uşağı Zahar’ı, bir yudumluk aşkı Olga ve can dostum dediği Ştoltz’u anlatıyor. Tembelliğin böyle ibret verici ve hayret bırakıcı bir şekilde anlatılması kitabı eğlenceli hale getirmiş. Çoğu bölümü diyaloglar halinde olan kitabın okunması da akıcıdır. Bu tür kitaplar üzerine söylenecek pek söz yoktur. Bir romanı ne kadar detaylı anlatırsam o kadar ipucu vermiş olurum.
Dolayısıyla ana hatlarını belirtip, okuyucuya bu kitabı da okumayı düşünmesini tavsiye ederim.
Zira Oblomov biziz, Oblomov arkadaşımız, Oblomov kapı komşumuz.
Tembellikte Oblomov’un eline su dökemesek de bizim de sabah uyanır uyanmaz, ekmek almak için markete gitmeye üşendiğimiz oluyor :)
Bizim de oturup kanepeye, ölü toprağıyla filizlenmeyi beklediğimiz oluyor. Oblomov komşumuzun çocuğu olsa, annem: “Oğlum Oblomov’la oynama.” derdi kesin..!
Biz yine öyleymiş varsayalım ve Oblomov’a uymayalım. Allaha herkese Ştoltz gibi dostluklar nasip etsin.
Yine tavanarasındasın Oğuzcuğum :)
Hep olduğu gibi yine kenara çekilmeyi,arkadan bakmayı,kendiyle olmayı anlatmış. Kitap çeşitli hikayelerden oluşan bir Atay klasiği... Tutunamayanlardan,Tehlikeli Oyunlardan farkı da bu.İçeride, kitaba adını veren ‘Korkuyu Beklerken’ ve ‘Unutulan’ gibi muazzam hikayelerin yanında rahmetli babasına yazdığı bir mektup da var ve çok güzeller. Hikaye kitaplarının sevmediğim yönü fazla alıntı cümleleri olmaması ve üzerine pek söz söyleyemiyor olmamızdır. Ama yine de ‘Ben buradayım sevgili okuyucum,sen neredesin acaba? ‘ diyen birine reddi cevap veremezdim. Hele bu davet Oğuz Atay gibi bir eşrefi mahlukantan geliyor ise..
“Anlamasam da dinlerim seni“ diyor Oğuz Abi.
Anlamasanız da, okuyun Tutunamayanlarını,Tehlikeli Oyunlarını,Korkuyu Beklerkenini... Yoksa “Beni anlamıyorlardı.Zarar yok. Zaten beni daha kimler anlamadı“ falan diyor, bizi de üzüyor !
Küçük Prens, Şeker Portakalı, Martı gibi kitapların tadında, çocuklara hitap ettiği düşünülse de , aslında yetişkinlerin epey bir ders çıkaracağı, nice yetişkin kitaplarından zengin ve ders verici bir yapıt...
Babası Nazi ordusunda kumandan olan, kardeşi 13 yaşında bir kız çocuğu olan ve kuralcı annesiyle, dokuz yaşındaki Brunonun hikayesi..
Yaşadıkları Berlinden, bir yahudi toplama kampına askeri görev olarak giden bir Alman ailenin hikayesi... Bruno için oldukça ağır olan Berlinden taşınma kararı, yerini zamanla sıcacık bir dostluk kurduğu Shmuel ile hafifleyip, kaybolmuştu. Gizli gizli buluşmalar,dosta yemek götürmeler,sohbetler-muhabbetler... Fakat bir şeyin anlam kazandırılması Bruno için çok önemliydi: Neden dokuz yaşında olan iki çocuğu koskoca bir tel yığını birbirinden ayırıyordu ki? Neden tel örgünün arkasındakiler çizgili pijama giyiyordu? Büyüyünce kaşif olmayı isteyen Bruno için oldukça araştırılması gerekli bir konunun maceraya dönüşünü okuyacaksınız bu kitapta...
Böyle İncelendi Zerdüşt :)
Nihilistliğiyle, egosuyla , sofistlere aşkıyla , tanrıyı öldürmesiyle , dilbilimciliğiyle , müzik tutkusuyla , Arthur Schopenhauer ilgisiyle , Lou Salome aşkıyla , filologluğuyla, birçok kez
Yaloom mükemmel bir detaysın. İkinci kitabını da tadı damağımızda kalacak şekilde tattık. İnşallah daha çok karşılarız :) Mesleğin de çok kıskanılası zaten. Hem Yazarsın da. Ne diyeyim mükemmel bir yaşam..
