“Yaşayan bir ölü olmak,” dedi il Machia’ya, “gerçek ölümden daha korkunç, çünkü yaşayan ölüler kırılan kalplerin acısını hissetmeye devam ediyor.”
Sayfa 299
Bir süre sonra bütün hikayeler zihninden silindi ve savunmasız, yardımsız bir başına kaldı, belirsiz beyazlıkta sürüklenen yalnız bir ruhtan ibaretti artık. Evi, ailesi, arkadaşları, şehri, ülkesi, dünyası elinden alınmış bir insandan geriye kalan buydu işte; geçmişi silinip gitmiş, geleceği belirsiz, hiçbir bağı olmayan bir varlık, adını yitirmiş, anlamdan soyutlanmış, hayatla arasında kalbinin geçici olup olmadığı bilinmeyen atışlarından başka hiçbir şey kalmamış bir mevcudiyet.
Sayfa 220
“Belki de insanlığın laneti budur,” diye karşılık verdi Mogor. “Birbirimizden çok farklı olmamız değil, birbirimize çok benziyor olmamızdır lanetimiz.”
Sayfa 171
Ekber anlıyordu, dünyalar arasındaki sınır bir taraftan aşılabiliyorsa, diğer taraftan da aşılabilirdi. Bir hayalperest, hayallerine dönüşebilirdi.
Sayfa 160
Abdüssamet, “O kadar süzülmüş ki,” diye fısıldadı, Mir Seyyid Ali’ye. “ Sanki gerçek hayattan vazgeçip bir resme dönüşene dek incelmek istiyor.”
Sayfa 158