Kader
( Adam koltukta yatmaktadır. Elinde ısırılmış elma vardır, elinden kaymış düşmüştür. Etraf dağınık, kağıtlar etrafa saçılmıştır. Kapı çalar, adam dayanamaz kapıyı açmaya gider. )

ADAM – Ben sana kaç sefer diyeceğim Azray?. ( Şaşkın ) Siz kimsiniz?.
KADIN – Özür dilerim, apartman ışığına basacaktım ama sizin zile basmış oldum.
ADAM – Önemli değil canım.
KADIN – Siz Sır olmalısınız?.
ADAM – Tanışıyor muyuz?.
KADIN – Yok buraya büyük harflerle yazmışsınız da…
ADAM – ( Kapı Girişine bakar. ) Ha… evet… Sırrı olmayan bir sır ( Gülümserler. ) Siz?.
KADIN – Yeni taşındım aslında, hemen üstünüzde oturuyorum artık.
ADAM – Orası perili diye düşünmeye başlamıştık.
KADIN – Tık derken?.
ADAM – Ev arkadaşım, Azray… Sizi o sandım.
KADIN – Hım.. ( Gülümser. ) Anladım.
ADAM – Zaten anlayışlı bir kadın olduğunuzu sezmiştim.
KADIN – ( Tutamaz kendisini. ) Sizin de, esprili yanınız halinizden belli oluyor.
ADAM – ( Adam çıplaklığını fark eder, kapının diğer tarafına yaslanır. ) Çok özür dilerim, işte öyle bir anlık öfkeyle kalkınca, insan zararla oturuyor işte. Şey diyecektim, yardıma ihtiyacınız var mı?.
KADIN – Yok hallettik her şeyi, teşekkür ederim.
ADAM – Şey diyecektim…
KADIN – Dediniz az önce şeyi… ( Gülümser. )
ADAM – Yok, yani bir hoş geldin kahvesi arzu eder miydiniz, tabi ben hemen üstümü değiştirip, yapabilirim, üstümü derken, altımı yani?.
KADIN – Tamam olur, o zaman bende bu eşyaları bırakıp geleyim.
ADAM – Süper, nasıl tercih ederdiniz kahvenizi?.
KADIN – Orta…
ADAM – Baş üstüne, başımın üstünde yeriniz var zaten…
KADIN – ( Gülümser. ) Teşekkür ederim, tamam bekle hemen geliyorum ben. ( Kadın hızlıca gider. )
ADAM – Linda… ( Adam uzun bir süre anlamsızca durur. Kapıyı kapatır. ) Yok hayır, şaka olmalı bu... Linda… ( Yukarıya bakıp sevinir. ) Kahve!. ( Koltuğun orada ki pantolonu hızlıca geçirir. Mutfağa geçer. Kapı çalar. ) Ne çabuk!. Ama daha kahveleri yapmadım. ( Kapıyı açar. Azray elinde laptopuyla kapıdadır. ) Azray hiç hoş gelmedin, hemen sektire sektire git. ( Yüzüne kapıyı kapatır. Kapı hem zil, hem yumruklanır. ) Off!. ( Kapıyı açar. Azray bir hışımla içeri girer. )
AZRAY – Nereye gidiyorum oğlum burası benim de evim!.
ADAM – Yahu Azray!. Hayatımın kadını gelmiş, başımın üstüne konmuş, birazdan buraya kahve içmeye gelecek. Sen burada oturuyorsun, it’s a amazing!. Shit the fuck!.
AZRAY – Ne oldu oğlum heyecandan beynin mi yandı?. Tamam gelsin gideriz.
ADAM – Olmaz seni burada görürse ürke bilir.
AZRAY – ( Kahkaha atar. ) Niye lan! Hayatında insan mı görmemiş?.
ADAM – Bak sen öyle aralarsan topu, yok yok senin gibi bir kıl yumağı görmemiş, hadi biraz yumuşattım.
AZRAY – Oğlum kız nereden geliyor?
ADAM – Ya tutma beni lafa, daha kahve yapacağım, anlamıyor musun?. Ben sana böyle mi davranıyorum?. Üstümüze taşınmış, Linda oğlum o!
AZRAY – Üstümüze mi?. Ooo beyimizin telleri yanmış, sen benden gizli bir şeyler mi kullanıyorsun lan bu evde?. Oğlum yukarısı boş, az önce kedi kaçtı, onu çıkarttım dışarı, lan şimdi anladım… bende diyorum pantolonu niye giydi bu herif?. ( Adam hızlıca yukarı çıkar. Azray Laptopu açar bir şeyler tıkırdatır... Sır kapıdan girer üzgün ve anlamsız bir halde. ) Oğlum erken geldin, misafir bulduğunu da yerdi bir şeyler yeseydin…
ADAM – Ama…
AZRAY – Tamam oğlum olur arada, sakinleş, relax man, calmn down, okey?. Bak etrafın azına sıçmışsın zaten, yine bir şeyler mi yazıyorsun?.
ADAM – Linda…
AZRAY – Çok sarıyorsun oğlum, çok içine giriyorsun yazdıklarının, böyle olmaz, profesiyonel düşün lütfen. Yazdıkların sana hükmetmemeli, sen yazdıklarına hükmetmelisin, gel böyle koca oğlan… ( Adam gelir koltuğa Azray’ın kucağına uzanır. ) Sen bence yazma hacı, benim gibi ol, yazılımcı ol, kodlar türet. Eskide kalmış öyle hayallerde yaşamak, artık kodlarla orta da her şey.
ADAM – Linda, beklesem gelir mi?...
AZRAY – Şekicem Linda’na, tamam sakin ol oğlum, benimde vardı bir Manolyam, ne oldu sonra? Elalemin oldu, eminim onlarında şimdi Lindasıdır, Marifaritikosudur, anlatabiliyor muyum?. Yok işte, hayal ettiklerimiz, hayal ettiğimiz gibi olmuyor, olsaydı hayal etmemiş olurduk. Ya oğlum sen beni yaz, uzakta arıyorsun mevzuları, konu yakınında.
ADAM – Hayır, ben zaten huylandım zaten kardeşim de bir an öyle… Çok gerçekçiydi oğlum, ilk defa yaşadım bu mevzuyu anlıyor musun?.
AZRAY – Ben çok yaşadım. ( Adam doğrulur. )
ADAM – Sahi mi lan?.
AZRAY – Tabi oğlum sana her baktığımda, gerçekten böyle bir insan var mı acep, cidden yaşıyor olabilir mi, diye düşünmüyor değilim yani.
ADAM – Aman be geç dalganı sen…
AZRAY – Sır,
ADAM – Efendim.
AZRAY - Sana bir sır vereceğim.
ADAM – Bravo Zıbaray, İlkokul 3 esprileri ( Alkışlar ) Kahve içiyor musun?. Kime niyet, kime kısmet.
AZRAY – Yap içeriz… orta olsun
( Işıklar söner. Açıldığında adam koltukta yine benzer pozisyonda uzanmaktadır. Yine etraf kağıtlar, Kapı çalar. Direnir kalkmamak için, sonunda dayanamaz kalkar. )
ADAM – Yahu senin anahtarın ( Kapıyı açar. ) sen?.
KADIN – Ama sen hala çıplaksın?.
ADAM – Nasıl yani?.
KADIN – Üstünü değiştirip, yani altını. ( Gülümser. ) Gerçi değiştirmek yeni bir boxer demek olur neyse anladın sen işte, kahveleri koymayacak mıydın?.
ADAM – Evet, ama sen yoktun?.
KADIN – Uyudun mu yoksa?
ADAM – Lan uyudum mu yoksa?.
KADIN – Pardon?.
ADAM – İnanmıyorum ya uyudum ben.
KADIN – Evet halbuki çok istekliydin?.
ADAM – Hala öyleyim. Yani kahve koymak konusunda, lütfen içeri geç lütfen, ( Koltuğun üzerinden Pantolonu alır. ) Biraz dağınık kusura bakma lütfen, orta içiyordun değil mi?
KADIN – ( Kadın etrafa anlam vermeye çalışarak ) evet… Bu kağıtlar ney böyle?.
ADAM – ( İÇERİDEN SESLENİR ) Sen keyfine bak geliyorum.
KADIN – ( Kadın koltuğa oturur. Yerden rasgele bir kağıt alır, okur. ) Gözyaşı doğdu geceye, doğup durmaktan, ölmeyi beceremedi. Tuhaf, öldükçe yeniden doğuyor aynı yerden, acaba bu spermi, kim akıtıyor gözlere?. Gözler çocuk sahibi, çocuklar yetim. Linda, ağlama yeter… ( ADAM Girer. Kahveyi uzatır. ) Sen şair misin?.
ADAM – Yok be canım, öyle kendimce karalıyorum bir şeyler diyelim.
KADIN – Şey mi yapıyorsunuz şu an, mübalağa.
ADAM – ( Gülümser. ) Yok henüz yapamadım.
KADIN – Ama çok güzeldi, gerçekten gözlerimize kim koyuyor acaba sperm mi?. ( Adam kahvesini içerken etkilenir. ) Şey diyeceğim…
ADAM – Evet…
KADIN – Linda kim?.
ADAM – Siz ( Toparlamaya çalışır. ) Yani sizin gibi bir bayan, yani kadın, hanım efendi.
KADIN – Bir özelliği yok mu yani?. Herkes gibi mi?.
ADAM – Yok, aslında çok özelliği var.
KADIN – Açıklayabilirsin bana Kerem?.
ADAM – Kerem mi?.
KADIN – Evet, Kerem?.
ADAM – Yani aslında ona çok benziyorsun.
KADIN – Kime Linda’ya mı?.
ADAM – Evet, yani O’sun diyebilirim, değilsen de o zaman Linda kim?.
KADIN – Tamam sen nasıl istersen, öyle olsun olur mu?. Sen yazarsın, istediğin zaman silersin.
ADAM – Peki sen nesin?.
KADIN – Kağıt… Her şeyini üzerime işliyorum…
ADAM – Şey diyeceğim…
KADIN – Tabi söyleyebilirsin Ekrem
ADAM – Kerem değil miydim?.
KADIN – Ekrem?.
ADAM – Linda sen misin?.
KADIN – Sen nasıl istersen öyle dedim değil mi?.
ADAM – Ama, sen yoksun, yoktun, yok…
( KADIN Adamı öperken ışıklar söner. Işıklar açıldığında Adam neredeyse Azray’ı dudaklarından öpecektir. )
AZRAY – Napıyorsun şu an mesela?. Kim var rüyanda?. Beni öpüyorsun şu an mesela, lan gorum gorum kafana!
ADAM – ( Fark eder. ) Hasiktir. Rüya mıydı lan, oğlum Azray kalk hastaneye gidelim.
AZRAY – O nereden çıktı?.
ADAM – İyi değilim abi ben, bir şeyler oluyor bana, Linda.
AZRAY – Yine mi Linda?. Birader, insanın ayarını bozuyorsun ama oğlum niye böyle büyük yaşıyorsunuz anlamıyorum. Yok öyle bir aşk, hep filmlerin, oyunların etkisi bunlar. Gerçekten seven insanlar buluyor oğlum birbirini ya da birbirlerine ait değiller başka doğruları bulduklarında fark ediyorlar. Hayat real anlıyor musun, gerçek, sana bir şey olduğu yok, sadece kabullenmiyorsun, kafanı yaşamak istiyorsun, ama öyle bir kafa yok kardeşim, kabullenmek istemiyorsun ama ben sana bir Sır vereyim mi?. Gerçekten… siz bundan keyif alıyorsunuz, yani yabancı yüzlere benim gibi Manolyayı yapıştırmaktan ve o yabancı yüzlerde aynı şeyi yapıyorlar zaten!. Lan oğlum hiç sevmem kendisini çok ama Şeykss Pirrr boşuna dememiş lan cidden “ Beğendiğiniz bedenlere, hayalinizdeki ruhları koyup “ aşk “ sanıyorsunuz!. “ sen sanıyor musun ki bu adam yaşamadı?. Yaşadı ki yazdı, onun da mesela bir Juliet’i, ne biliyim, neydi, neydi, neyse boşver, vardı işte bir şeyleri ha! Hamleti, gerçi hamlet erkekti değil mi?. Ham atlet ( Sırıtır. Adam Yüzünü hiç bozmaz. ) Ya kardeşim hem adam tee ne zaman söylemiş azına sıçıyım, kapat oğlum ağzını sıçarım cidden. ( Ağzını kapatır. ) Biraz feyzlenin, bari adamın yaşına hörmet edin.
ADAM – Ben kendimi mi kaybettim acaba?. Adım ne benim?.
AZRAY – Sır…
ADAM – Yok hayır, Kerem…
AZRAY – Si Kerem, non capisco! Oggi a te, domani a me!.
ADAM – Ne?.
AZRAY – Yani diyorum ki, bugün sana olan, yarın bana olur.
ADAM – Hayır hayır, Ekrem…
AZRAY – Güzel kardeşim, senin adın Sır… Anlıyor musun?. Ve sen kafayı falan yemedin tamam mı?. İnatçılık ediyorsun diyorum sana. Ya her derdin bitti azına sıçayım bir Linda’sı kaldı. Oğlum kira var, ne biliyim elektirik var, su var, interneti var, kıçımın kenarı anca yatıyorsun boyuna.
ADAM – Şey diyeceğim…
AZRAY – Deme şey mey, gidiyorum ben… ( Kalkar ) Uslu dur… ( Çıkar gider. Adam pantolonunu giymiş olduğunu fark eder. Kadın havluyla saçlarını kurulayarak girer. Yeni duştan çıkmış gibidir. )
KADIN – Aşkım…
ADAM – ( Şaşkın ) Aşkım?.
KADIN – Neyin var senin?.
ADAM – Bende merak ediyorum, neyim var acaba?. Sanırım ben delirdim.
KADIN – Bundan on, on beş dakika önce formun gayet yerindeydi ama.
ADAM – Lan yoksa, bir saniye!. Özür dilerim lan diye bir giriş yaptığım için ama yapbozu tamamlamaya çalışıyorum. Biz burada en son öpüştük değil mi?.
KADIN – Evet...
ADAM – Azray yoktu?.
KADIN – Azray?.
ADAM – Ev arkadaşım.
KADIN – Ben geldiğimden beri onu, hiç görmedim Serhat.
ADAM – ( Sinirlenir. ) Serhat kim ya?.
KADIN – Sensin…
ADAM – Ya ben anlam veremiyorum, sanırım ara ara halüsinasyonlar görüyorum, yediğim bir şey mi dokundu acaba?.
KADIN – İyisin sen aşkım, hiçbir şeyin yok senin.
ADAM – ( Sırıtır. ) Aşkım?.
KADIN – Aşk… ( Omuzlarına biraz masaj yapar Adamın )
ADAM – Oy canım ya, Linda…
KADIN – Efendim erkeğim, paşam, haşmetlim!
ADAM – Allah allah!.
KADIN – Havluyu bırakıp geliyorum hemen, bekle beni.
ADAM – Hemen gel ya da dur gitme!.
KADIN – Neden?.
ADAM – Sen gidince, her şey de gidiyor, aklım gidiyor, sen aklımda bir hayal oluyorsun, gitme…
KADIN – ( Kadın adamı öper. ) Korkma canım, buradayım, geçti o tüm olanlar tamam mı?.
ADAM – Tamam… ( Arkasından bakar uzun bir mühlet. ) Yoğunlaş kopma oğlum buradan, aklını başka şeylere ver ama buradan kopma, ( Adım atarken ayağına takılan kağıdı alır okur. ) Kadın adamı öper. Korkma canım, buradayım, geçti o tüm olanlar tamam mı?. Adam – Tamam… Arkasından bakar uzun bir mühlet. Yoğunlaş kopma oğlum buradan, aklını başka şeylere ver ama buradan kopma, Kadın gelir. ( Kadın gelir. ) Adam… ( Kadına bakar. ) Hasiktir!. Nasıl ya?.
KADIN – Ne oldu hayatım?.
ADAM - Yaşadıklarımız?.
KADIN – Ne varmış yaşadıklarımızda Gürkan?.
ADAM – Ya değiştirme beni lütfen!. ( Kağıtlara bakınır. ) Yaşadıklarımız, hepsi yazılıyor mu?. Yoksa yazıldı mı?. Yoksa ben mi yazdım bunları?.
KADIN – Hiçbir şey anlamıyorum dediğinden biraz daha açar mısın konuyu lütfen?.
ADAM – ( Adam sayfayı bulmuştur. ) Al buyur. Kadın – Hiçbir şey anlamıyorum dediğinden biraz daha açar mısın konuyu lütfen?. Adam – Bak.
AYNI ANDA – ( Adam kağıttan okur. ) Delirdin galiba sen?.
( Sessizlik. )
ADAM – Bir saniye… ( Diğer kağıtları arar. ) Devamı?. Devamı nerde?.
KADIN – Neyin devamı hiçbir şey anlamıyorum Ferit,
ADAM – Ya beni değiştirip DURMA!. LÜTFEN!.
KADIN – Teşekkür ederim Ahmet, hep bana kızıyorsun haksız yere!.
ADAM – Lanet olsun!.
KADIN – Biraz sakin olur musun?. Cengiz?.
ADAM – Lütfen!. Sus artık!. Sen Linda değilsin!.
KADIN – Hani ben oydum?.
ADAM – Sen o değilsin, bende senin dediğin gibi Cengiz, Ahmet, Serhat ve diğerleri değilim tamam mı?.
KADIN – Hani ben oydum?.
ADAM – Ya değilsin, değilsin işte, olsan olurdun, niye anlamak istemiyorsun?. Ben Cengiz değilim diyorum sana veya Kerem, değilim lan hiçbiri!. Anlıyor musun beni?.
KADIN – Hani ben oydum?.
ADAM – Sen o olduğuna inandın!.
KADIN – Sen demedin mi?.
ADAM – Evet, ben dedim özür dilerim!. Seni o sandım!.
KADIN – Hani ben oydum!.
( Azray kapıdan girer. )
AZRAY – Vay müdür! Ne yaptın ya?.
ADAM – Azray kağıtları sen mi karıştırdın, veya attın mı?.
AZRAY – Yenge kim?.
KADIN – Hani ben oydum!.
AZRAY – Af buyur yenge?.
KADIN – Hani ben oydum!.
AZRAY – Kim?.
ADAM – Ya Azray buradan kağıt mağıt attın mı sen?.
AZRAY – Hayır…
KADIN – Hani ben oydum!.
AZRAY – O’sun sen bacım, ne diyor bu ya?.
ADAM – Herhalde replikleri bitti.
AZRAY – Replikleri bitti derken?.
KADIN – Hani ben oydum!.
AZRAY – Lan O’sun desene oğlum sende?
ADAM – Tamam O’sun sen…
KADIN – Seni seviyorum!.
AZRAY – Vay…
KADIN – Aycan ben şimdi çıkıyorum tamam mı?.
AZRAY – Aycan kim ya?.
ADAM – Hacı ben delirdim…
KADIN – Aycan sana dedim?.
AZRAY – Ne olduğunu bir çözsem.
KADIN – Geç kalmam tamam mı?.
AZRAY – Memnun oldum ben Azray bu arada.
KADIN – Sana haber veririm, sende bir şey olursa beni ararsın. Bu arada ben Linda…
AZRAY – Memnun oldum Yenge. ( Adam ve Azray kadının gidişini izler… ) Ne oluyor burada Sır?.
ADAM – Abi kafamı toplayamıyorum.
AZRAY – Neden ki?.
ADAM – Ya Azray ağlayacağım sinirden…
AZRAY – Tamam sakinleş patron!. Otur şöyle, 5,4,3,2,1 sakinleş 5,4,3,2,1 nefes al, ver.
ADAM – Az –
AZRAY – Dur hemen konuşma bekle… bir kafanı toparla, hiç iyi gözükmüyorsun!.
ADAM – Tamam…
AZRAY – Evet?.
ADAM – Bir saniye…
AZRAY – Aha kafası geldi.
ADAM – Sen o kadını gördün mü?.
AZRAY – ( Taklidini yapar. ) Hani ben O’ydum!. Hani ben O’ydum!.
ADAM – Gördün yani?.
AZRAY – Sende takılı kaldın galiba?.
ADAM – Ya Azray, ben yazdığım şeyi yaşamaya başladım galiba.
AZRAY – Bunu yeni mi anladın?.
ADAM – Nasıl?.
AZRAY – Dedim ya ben sana çok içine giriyorsun, yazarken yaşıyorsun diye…
ADAM – Hasiktir!. Yazdığım şeyi yaşıyorum!.
AZRAY – Ahanda Şok Tiyatrosu!.
ADAM – Sana niye bu kadar doğal geliyor mevzu?. Sen şaşırmıyor musun?.
AZRAY – Artık o kadar çok şaşırdım ve şaşırmaya devam ediyorum ki, tepki veremiyorum güzel Sırrım benim…
ADAM – Bu kadın nereye gitti ki?.
AZRAY – Ne biliyim oğlum sen yazıyorsun, ben mi yazıyorum!.
ADAM – Gördün mü sen kadını hala cevap vermedin?.
AZRAY – Sır… Üzülerek söylüyorum, gördüm ama oğlum ben senin harbi delirdiğini düşünmeye başladım. Şimdi sen diyorsun ki bu kadını, ben yazdım öyle mi?.
ADAM – Öyle kağıtlar da replikleri yazıyordu.
AZRAY – E nerde oğlum kadın?.
ADAM – Ne biliyim?
AZRAY – Madem yazarı sensin, o zaman kadın nerde?.
ADAM – Bir saniye… ( Masanın başına geçer. Yazmaya başlar. ) Kadın içeri girer. ( Kadın evin kapısından içeri girer. )
ADAM / AZRAY – Hasiktir!.
AZRAY – Vallahi geldi lan!. Bir tane de bana yazsana hacı!.
ADAM – Bir saniye, Kadın –
İKİSİ AYNI ANDA – Benim adım Linda.
AZRAY – Vay anasını!.
ADAM – Linda, sen isen lütfen sabit kal yalvarırım. Değişme lütfen ve değiştirme beni!.
KADIN – Anladım artık her şeyi…
ADAM – Gerçekten mi?.
AZRAY – Gelin gelin önüme geçin…
KADIN – Evet… Geç oldu ama öğrendim, özür dilerim her şey için.
ADAM – Asıl ben özür dilerim…
KADIN – Hep sen haklıydın, evet artık kabul ediyorum.
ADAM – Hangi konu da?.
KADIN – Hepsi…
ADAM – Linda?.
KADIN – Evet ben O’ymuşum, inatçılık ettim.
ADAM – Ya ben?.
KADIN – Sen benim Sırrımsın…
AZRAY – Ve iki mutlu çift gibi sarılırlar!. ( Adam ve Kadın Sarılırlar!. ) Çok klişe oldu!. Ayrılın… ( Kadın ve Adam ayrılırlar. ) Gelin yanıma oturun… İşin tuhaf tarafı ne biliyor musunuz?.
ADAM – Ne?.
AZRAY – Siz yoksunuz…
KADIN – Evet?.
ADAM – Ne?.
AZRAY – ( Kadına ) Kusura bakma, bunu biraz yaratırken asalak oluşturdum karakterini, geç anlıyor. Gerçi beni canlandırıyor ama mevzuyu geç anlıyor.
ADAM – Nasıl yani?.
AZRAY – Oğlum sen yoksun…
ADAM – Nasıl yani?.
AZRAY – Baya…
ADAM – Linda?.
AZRAY – O da yok…
ADAM – Nasıl yani?.
AZRAY – ( Kadına ) Biraz asalak oluşturduğumu söylemiştim değil mi?. Linda da yok… Yani aslında varsınız ama, kodlardan ibaretsiniz. Yazılımlardan oluşturduğum bir robotsunuz o kadar. Bilinçaltımı tazeliyorum sizle, güzelleştiriyorum desem yeridir. Neler yaşadığınızı çok iyi anlıyorum, çünkü bende yaşadım. Belki bende yokumdur ne dersiniz?. ( Projeksiyondan bu kısımlar WORD sayfası olarak sahneye yansır. ) Belki beni de şu an biri yazıyordur olamaz mı?.
ADAM – Olabilir.
AZRAY – Hadi siz beni gördünüz, mutlu sona erdiniz, hafızalar sıfır!. Ya ben, onunla konuşabilecek miyim acaba?.
ADAM – Evet şu an konuşuyor olabilirsin mesela…
AZRAY – Hasiktir lan!. Beni teşkoya mı getirmeye çalışıyorsunuz?.
ADAM – Yo
KADIN – Sende yoksun…
AZRAY – Yok artık…
ADAM – Evet…
AZRAY – Yapmayın gençler, bunu kaldıramam…
ADAM – Kaldırırsın, tabi böyle yazılırsa, neden olmasın?.
AZRAY – Oy… İliklerime kadar soğudum resmen… Yani hiçbirimiz yokuz öyle mi?.
ADAM – Evet… ( Karakterler Seyirciyi Görür. )
HEPSİ AYNI ANDA – Hasiktir!.
AZRAY – Ne yani lan? Hepsi bir Tiyatro Oyunu muymuş?.
ADAM – Hacı niye kızıyorsun ki, yoksun :)
AZRAY – Aga ben rolümü acayip sahiplendim ya!
KADIN – Emir neyi keserdi.
ADAM – Demiri keser.
KADIN – O kadar keskin yani.
AZRAY – Yazar boş yapıyor şu an.
ADAM – Hep biz mi yapacağız?
AZRAY – Vay anasını kendini güvene aldı.
KADIN – Adam şu an çayını içiyor biliyor musunuz?.
AZRAY – Kızım o bilgiyi bize vermedi sana verdi, sayende öğrendik, teşekkürler Linda. Gerçi sen artık Linda değilsin.
ADAM – Aslında hepimiz O ‘nun ürettiği hayalden ibaretiz, burada ki her şey canlı cansız…
AZRAY – Öyle mi?. Seni hep salak hayal etmiştim ama zekisin.
KADIN – Benim repliğim için baya düşündü, ne yazacağını sapıttı.
AZRAY – Boş yapacak yer arıyor diyorum anlamıyorsunuz.
ADAM – Biz onun beyninin içindeyiz hacı.
AZRAY – Zeki çocuk bu ya!. Neyse ben ona da dertleniyorum.
KADIN – Kime?.
AZRAY – Yazar ve burada ki herkese…
ADAM – Neden ki?.
AZRAY – Sanırım onlarda bizim gibi ama daha mevzu onlarda patlak vermedi.
( OYUNUN BİTİMİNE SON 3 DAKİKA…
BUNDAN SONRASINI ARTIK KADER YAZAR…
AMATÖR YAZAR’DAN BURAYA KADAR…
OYUNCULAR KARAKTERİNDEN SIYRILIP ÖZLERİNDE NASIL DİLERLERSE DAVRANSINLAR. OYUN GÜNÜ,
OYUNUN SONUNU, KADER BELİRLEYECEKTİR…
BAŞ YAZAR’A SEVGİLERİMLE… )

“ Akreple Yelkovan ”
Geçmişin hatırına, akreple yelkovan geri döner mi?

(Sahnede ki bankta oturan Aslı, cep telefonuyla oynayıp saçma sapan fotoğraflar çekmektedir. Sağ taraftan sahneye giren Alp, Aslıyı görür. Göz göze geldiklerinde fonda bir aşk şarkısı başlar, ardından ışık loş hale gelir. Sahne normale döndüğünde Alp tereddüt eder ama sonra Aslının yanına gider...)
ALP – Merhaba, yanınız boş mu?
ASLI – Pardon?
ALP – Özür dilerim.
ASLI – Pardon?
ALP – Yabancı mısınız? (Kendi kendine.) Alp ne salaksın! Yabancıysa nasıl cevap verecek bu soruya, hiç kafan basmıyor hiç!
ASLI – (Hafif gülümseyerek rolünü devam ettirir.) I am from England.
ALP – Ben de severim İngiltere’yi (Yanına oturur.) Bir de İngilizce bilsem, tam süper olacaktı. Çok güzelsin ve çok tatlısın, kayısı reçeli gibi. Ne diyorum ben ya?
ASLI – Do u speak English?
ALP – English, evet severim. Yeah English! Şansıma bak ya, her neyse iyi günler hanımefendi. Sizinle konuşamamak beni delirtiyor.
ASLI – Delirtiyor?
ALP – Evet delirtiyor. Acayip hissediyorum, şey gibi… (Aslı tip tip bakar.) Şey değil ya şey gibi
yani bir çiçeğin kokusunu koklamak isteyip de koklayamamak gibi.
ASLI – Enteresan.
ALP – Evet enteresan, yani böyle enteresan şeyler oluyor bana şu an. (Birden şok olur.)
Pardon? Türkçe biliyor musunuz?
ASLI – Ben Türk’üm zaten
ALP – Siz öyle konuşunca, ben sizi yabancı zannettim.
ASLI – Komik görünüyordunuz, ben de bozmak istemedim.
ALP – Pot kırdım sanırım.
ASLI – İsmin Alp mi?
ALP – Evet.
ASLI – Ben de Aslı, memnun oldum.
ALP – Ben de. Burada mı yaşıyorsunuz?
ASLI – Hayır, akrabaların yanına geldik, normalde İngiltere’de yaşıyorum.
ALP – İngilizcenin nereden geldiği belli oluyor.
ASLI – Evet.
ALP – Peki neden orada yaşıyorsunuz?
ASLI – Asıl sormak istediğin soru bu mu?
ALP – Hayır, sadece zemin hazırlıyorum.
ASLI – Bence direkt sorman gerekiyor.
ALP – Emin misin? O zaman beni sapık sanabilirsin.
ASLI – Saçmalama senden hoşlanmasam, seninle konuşmaya başlamazdım değil mi?
ALP – Aslında evet, neden geveledim ki?
ASLI – Sor.
ALP – Tamam, benimle evlenir misin?
ASLI – Saçmalıyorsun!
ALP – Bu en son soru olacaktı, pardon. Tamam, sevgilin var mı?
ASLI – Var. Ne oldu? Kıyamam kaldın öyle.
ALP – Böyle bir cevap beklemiyordum açıkçası.
ASLI – Biliyorum. Bir daha alalım mı?
ALP – Tamam, sevgilin var mı?
ASLI – Yok.
ALP – Sizin kadar güzel bir bayanın yalnız olmasını anlayamıyorum doğrusu.
ASLI – Bak ama saçmalıyorsun.
ALP – Neden ki?
ASLI – Var dediğimde üzülüp, büzülüyorsun. Yok dediğimde olmamasını anlayamıyorsun karar ver.
ALP – Benim olmanı istiyorum!
ASLI – Mal mıyım ben?
ALP – Of, iyice bok ettim (Ağzını kapatır.) Yani iyice saçmaladım değil mi?
ASLI – Evet.
ALP – Peki… Yaşın kaç?
ASLI – Mantıken aynı yaştayız ya da benden bir yaş büyüksün. Neden bu soruyu sordun ki?
ALP – Tanımak için sanırım.
ASLI – Başka bir soru bul.
ALP – Çalışıyor musun?
ASLI – Evet, bir barda striptizciyim.
ALP – Anladım.
ASLI – Neden garipsedin ki?
ALP – (Gevelemeye çalışır.)
ASLI – Doktorum.
ALP – Süper.
ASLI – Çok ilginç, doktor olunca süper, striptizci olunca yüzün değişti. Devam et bakalım.
ALP – Bu benim suçum değil ki.
ASLI – Benimde de değil. Her neyse, peki biz çıkarsak kuralların illâ ki olur değil mi?
ALP – Evet, mesela eteğe karşıyım.
ASLI – (Kahkaha atar.) O niye?
ALP – Bir erkek senin bacaklarına bakarsa ben kendimi kötü hissederim, anlıyor musun? Hem niye etek giymek istiyorsun ki?
ASLI – Ben sana kot giyme diyor muyum? Sen niye beni kısıtlıyorsun?
ALP – Allah Allah ya, ne alakası var.
ASLI – Tamam, tartışalım mı?
ALP – Tamam olur.
ASLI – Söyle bakalım, neden etek giymemi istemiyorsun?
ALP – Dedim ya, erkeklerin bacaklarına bakmaları hoşuma gitmez. Şimdi diyelim sen etek giydin (Canlandırır.), karşıdan biri geliyor ve bacaklarına böyle öküz öküz bakıyor. Ne bakıyorsun hayvan! Hayır, yani ben de bakıyorum ama öyle öküz öküz değil. (Pot kırmıştır. Aslının bakışlarından sonra kırdığı potu düzeltmeye çalışır.) Ama bu öküz şimdi ilk defa görmüş gibi bakıyor.
ASLI – Demek sen de bakıyorsun?
ALP – Sevgilim varken bakmıyorum.
ASLI – Ya siz ne biçim insanlarsınız?
ALP – Neyimiz varmış?
ASLI – Hem sana bakılmasından hoşlanmam diyorsun, hem de başkalarına bakarım diyorsun. Bu ne saçmalık?
ALP – Ama sevgilim varken bakmıyorum dedim.
ASLI – Dürüst olalım, bakıyorsundur.
ALP – İyi de, göze hapis konulabilir mi?
ASLI – Ne kadar yalancısınız.
ALP – Allah Allah ya, sizin kadar profesyonel olamıyoruz maalesef.
ASLI – Bir saniye bir saniye, sen bize yalancı mı diyorsun?
ALP – Estağfurullah
ASLI – Arapça’da estağfurullah aynen demekmiş.
ALP – Aynen
ASLI – Yani aynen mi diyorsun?
ALP - Aynen
ASLI – Bu taş çok ağır geldi.
ALP – Sizinkiler de öyleydi hanımefendi.
ASLI – Ben doğruları söyledim
ALP – Ben de… Bir de sizin şu ayna manyaklığınıza ne demeli?
ASLI – Ne varmış?
ALP – Uzaylı olsam ayna sizi doğurdu zannederim.
ASLI – O nerden çıktı?
ALP – Hayatınız aynaya bakmakla geçiyor.
ASLI – Kendimize bakmak suç mu yani?
ALP – İyi de, sevgilinize o kadar çok bakmasınız be!
ASLI – Tekrar genelleme yapıyorsun.
ALP – Ne yani, sen de yapıyorsun.
ASLI – Saçmalıyorsun şu an.
ALP – O niye?
ASLI – Siz de futbol bağımlısısınız, hiçbir maçı kaçırmazsınız.
ALP – Gündemi takip ediyoruz.
ASLI – Maç izlemek gündem mi?
ALP – Evet, hem maç izlerken zevk alıyoruz.
ASLI – Biz de aynaya bakarken aynı zevki alıyoruz
ALP – Peki, siz kızların tuvalet sevdası ne olacak? Bir yere gidildiğinde hemcinsiniz olmasın… Bak sayısı fark etmez. Hemen kaş göz anlaşmasıyla “Tuvalet” sözü duyulduğu an aynı anda tuvalete gitmeyi nasıl başarabiliyorsunuz? Yani muhteşem bir anlaşma. Evden çıkmadan önce saatlerinizi ayarlamanız gerekiyor. Ayna anda tuvalete gidip… (Canlandırır.) -Ay seninde mi geldi canım. -Ay valla benim ki de geldi. -Haydi o zaman el ele tutuşup sıç(Aslı keser.)
ASLI – Saçmalama, tabi ki aynı anda ihtiyaç gidermesi yapmıyoruz.
ALP – Neden aynı anda tuvalete gidiyorsunuz o zaman?
ASLI – Biz kızlar, sizin gibi rahat olamıyoruz da o yüzden. Ya konuşulması gereken özel bir şey vardır ya da transfer edebileceğimiz özel şeyler.
ALP – Şey mi (Elleriyle kuş uçma hareketlerini yapar.)?
ASLI – Evet ped. Zaten şu regl sizde olsaydı, o zaman neler yapardınız çok belli.
ALP – Ne yapardık?
ASLI – (Kız erkek rolüne bürünür.) -Senin ki geldi mi bilader? -Yok lan, tık yok. - Dengesiz bilader ondan. -Oğlum, sen dengesizsin de ondan…
Aranızda ki ped transferi halka açık olur kesin, sigara ister gibi. (Devam ettirir rolü.) -Versene bir çift kanatlı. - Az kaldı oğlum. - Lan ver, ben alırım birazdan. Ya da kesin böyle abuk sabuk espriler üretirsiniz. (Devam ettirir rolü.) Ne biliyim senin ki kurşunlu mu, kurşunsuz mu?
ALP – Ne kadar komik
ASLI – Bence komik
ALP – Peki pijama partisine ne diyeceksin?
ASLI – Pijama partimizin nesi varmış? Sizin içmek için toplanmanız gibi bir şey. Hem erkekler pijama partisi yapsa o da komik olur. Yatağın üzerinde oturup sohbet eden, atletli ve kıllı erkekler…
ALP – Yine genelleme yapıyorsun.
ASLI – Tamam, kapatalım bu konuyu.
ALP – Peki.
ASLI – Ben kalkıyorum.
ALP – Neden?
ASLI – Gitmem gerekiyor.
ALP – Peki ama neden?
ASLI – Sapık mısın ya? Sebebini neden söylemek zorundayım ki sana? Kimsin sen?
ALP – Neden yalan söylüyorsun ki? Rahatsız oldum demen yeterli. Sen otur, ben kalkarım.
ASLI – Tamam kalk.
ALP – Emin misin?
ASLI – Evet
ALP – Peki ben kalkarsam, ne yapacaksın burada tek başına?
ASLI – Sen gelmeden önce ne yapıyorsam onu yapacağım.
ALP – Ne yapıyordun ki?
ASLI – Önümde oturan yaşlı çifti izliyordum.
ALP – Ben de onları izlemek için geldim zaten.
ASLI – Siz erkekler hiç yalan söyleyemiyorsunuz.
ALP – Ne yani, yaşlı çiftleri sadece bayanlar mı izliyor?
ASLI – Resmen benden hoşlandın, neden söylemekten çekiniyorsun ki?
ALP – Allah Allah, o çifti izlemeye geldim. Of! Söylemek istemiyorum, çünkü… ( Aslı sözünü keser.)
ASLI – Çünkü?
ALP – Çünkü sözümü kestin. Her neyse gidiyorum.
ASLI – Bir saniye, senin burcun neydi?
ALP – İkizler
ASLI – Belli.
ALP – Belli olan ne?
ASLI – Bir dakikada unutursun, testler öyle söyler.
ALP – Nasıl yani?
ASLI – Hemen aldatırsın, hiç düşünmeden.
ALP – Allah Allah, babanın burcu ne?
ASLI – İkizler ne var bunda?
ALP – O zaman annene söyle, baban anneni aldatıyor. Ne oldu sustun?
ASLI – Biz neden tartışmaya başladık ki?
ALP – Bilmem.
ASLI – Ben konuyu değiştireyim o zaman. Sen gelmeden önce bir haber okumuştum, dur sana da okuyayım (Yanında ki gazeteyi alıp haberi okumaya başlar.) Türkiye´de bir ilk oldu ve Avrupa Birliği Hibe Fonu´yla AB standartlarına uygun tuvalet yaptırıldı. Gaziantep´in Türktepe Mahallesi´nde, tarihi Kültür Yolu üzerine yaptırılan ve 80 bin euroya mal olan tuvalet oldukça konforlu. Alafranga olarak yapılan tuvalette; müzik sistemi, sensörlü çeşmeler, çocuk bezi değiştirme bölümü ve klima bulunuyor.
ALP – Güzelmiş. Ben oraya sıçmaya kıyamam… Peki, bunun bir süresi var mı?
ASLI – Ne gibi?
ALP – Yani zaman tutuyorlar mıdır?
ASLI – Sanmam.
ALP – O zaman kötü. Ben oranın müşterisi olsam, çıkmam tuvaletten. Düşünsene sıcaktan bayılıyorsun dışarıda içeriye giriyorsun serin serin çıkar mısın? Çıkmazsın tabi bir de başlamışsın tam olaya… Tam bitmiş çıkacaksın en sevdiğin parça nedir?
ASLI – Grup Gündoğarken’den; ”Seni gördüğüme sevindim.” Bayılırım.
ALP – Ciddi olamazsın, ben de bayılırım. Her neyse, işte düşün, en sevdiğin parça çalıyor. Uzatırsın, o bitene kadar orada böyle beklersin. (Aslı güler.) Ama öyle değil mi?
ASLI – Çok tatlısın
ALP – (Ufak bir çocuk gibi) Geyçekten mi?
ASLI – Evet
ALP – Sen de öylesin.
ASLI – Ben söyledim diye söylemene gerek yok.
ALP – Gerçekten öylesin.
ASLI – Bence kibarlık olsun diye söylüyorsun.
ALP – Of! Neden takılıyorsun buna?
ASLI – İçten söylediğinden emin olmak istiyorum, takılırım tabi ki.
ALP – İçten olmasa niye söyleyeyim ki?
ASLI – İşte, ben söyledim diye.
ALP – Yine mi tartışıyoruz?
ASLI – Arkadaşım Birben’e çok benziyorsun.
ALP – Birben mi? O ne biçim isim ya?
ASLI – Nesi varmış?
ALP – Enteresan. İlk defa duyuyorum. Şiir gibi… Bir ben vardı, benden uzakta… Oysa ki benlerim çok yakında.
ASLI – Komik
ALP – Teşekkür ederim. Ne zaman gideceksin İngiltere’ye?
ASLI – Hiçbir zaman
ALP – Kesin dönüş mü yaptın?
ASLI – Hayır, ben burada yaşıyorum.
ALP – İngiltere’de yaşıyorum demiştin.
ASLI – Yalan söyledim.
ALP – Neden ki? Sapık mı sandın beni?
ASLI – Saçmalama lütfen aşkım ya.
ALP – Tamam aşkım.
ASLI – Yarın ne yapıyoruz?
ALP – Deniz kıyısında çay içeriz birtanem.
ASLI – Deniz kıyısına bayılırım, bilirsin.
ALP – Bilmem mi? Ben de sana bayılıyorum.
ASLI – (Çocuklaşır.) Yaaa, bak kızaracak yanaklarım yine.
ALP – Kızarsın o elma yanakların senin, yerim onları ben, yerim!
ASLI – Aşkım burada tanışmıştık, hatırlıyor musun?
ALP – Unutur muyum birtanem? Biraz gürültülü bir şekilde olmuştu ama... Ne yapalım, hem boşuna dememişler;”İlk aşklar kavgayla başlar” diye.
ASLI – Kesinlikle katılıyorum, sevgilim benim.
ALP – Gözlerini kapatır mısın?
ASLI – Neden?
ALP – Sadece iki saniye için. Aç deyince aç.
ASLI – Tamam.
ALP - (Ayağa kalkıp toparlanır. Bir iki deneme yapar. Aslının önüne diz çöküp, cebinden söz yüzüklerini çıkartır. İşaret verir. Grup Gündoğarken – Seni gördüğüme sevindim şarkısı çalmaya başlar.) Açabilirsin şimdi.
ASLI - (Aslı gözlerini açar ve yüzükleri görür, şok geçirir.) İnanmıyorum, evlenme teklifi mi bu?
ALP – Yok hayatım, söz yüzüklerimiz. Yani yüz de ellisi diyelim.
ASLI – Şoktayım şu an. Bizim parçamız bu da, inanmıyorum ya!
ALP – Sevgilim, aşkım, birtanem, hayatımın anlamı, güzellik abidem... Sen hayatıma girdin gireli bu hayat hiç olmadığı kadar güzel olmaya başladı. Sen, seni, seninle yaşamama izin verir misin? Beni benden daha çok seven sen, benimle evlenmeye, bir yuva kurup ölünceye dek benimle birlikte olmaya, iyi günde, kötü günde her daim yanımda olmaya, aşkımızı ölümsüzleştirmeye söz verir misin?
ASLI – (Duygulu ve titrek sesiyle) Tabi ki sevgilim (Yüzükler parmaklara geçer. Deli gibi sarılırlar. Birden Aslı şiddetle Alp’i itmeye, Alp ise tekrar sarılmak için onu çekmeye başlar.
Aslı ağlamaklı, vurmaya çalışır. Alp geri kaçar.)
ALP – Yemin ederim sandığın gibi değil, yemin ederim.
ASLI – Nasıl ya? Ben bunu hak edecek ne yaptım? Söyler misin, ne yaptım Alp!?
ALP – Nasıl inanırsın aşkım? Ben seni bu kadar severken, böyle bir şey yapacağımı nasıl düşünürsün? Sevgilim alkollüydüm gerçekten, yemin ederim. Ne yaptığımı bilmiyordum.
ASLI – Sen ne biçim bir insansın ya! Nasıl ne yaptığını bilmiyordun? Fotoğraf bile çekilmişsin!
Ne yüzle? Her şeyi geçtim, benim arkadaşımla, Birbenle nasıl yaparsın
ALP – Hayatım, aşkım, her şeyim inan bana. Durum bildiğin gibi değil. Birben’in tuzağı bu, yüzleştir bizi istersen.
ASLI – Bana verdiğin sözü tutmadın Alp! Sen benim kahramanımdın. Sen benim en sevdiğimdin. (Yüzüğü çıkartıp suratına atar. Alp yüzüğü alır cebine koyar.) Artık gözümde bir hiçsin! Hiç! (Tam gidecekken geri döner. Mutlu ve sevinçli bir şekilde sarılır Alp’e.) Aşkım çok
özür dilerim. Gerçekten çok özür dilerim, beni affedebilecek misin?
ALP – Tabi ki sevgilim, (Yüzüğü tekrar takar.) seni çok seviyorum. Nasıl öğrendin peki?
ASLI – Birben her şeyi anlattı. Zaten hiçbir şey olmamış.
ALP – Hatırlamıyorum demiştim.
ASLI – Biliyorum birtanem, biliyorum. Sana nasıl güvenemedim, neden dinlemedim bilmiyorum. Beni affet aşkım.
ALP – Çoktan unuttum birtanem. Bak atalarımız boşuna dememişler.
ASLI – Ne demişler?
ALP – Tilkinin dönüp dolaşacağı yer kürkçü dükkanıdır diye.
ASLI – Bu durumda Tilki ben mi oluyorum yani?
ALP – (Gayet mutlu normal) Evet
ASLI – (Ciddi) Ben mi oluyorum Tilki Alp?
ALP – Evet tatlım
ASLI – (Sert bir şekilde) Bu durumda Tilki ben mi oluyorum ALP!
ALP – Yok kıyamam yok canım. Tilki de benim kürkçü dükkanı da sen değilsin canım benim.
ASLI – (Gülümser) Ya ben seni çok seviyorum.
ALP – Ben de hayatım, içimde sana karşı o kadar büyük bir sevgi var ki. Seni sevgimle boğmaktan korkuyorum. Görüşmeden geçen 1 haftada öyle özledim ki. Her anımı seni
sevmekle geçiriyorum…
ASLI – Beni affetmen için Allah’a o kadar yalvardım ki.
ALP – Cumaya mı gittin tatlım?
ASLI – Alp!
ALP – Özür dilerim canım.
ASLI - Bugün beni görmek istemeyeceğinden korktum.
ALP – Kıyamam sana.
ASLI - O kadar çok korkuyordum ki, beni bırakıp gitmenden. Ben sana doyamıyorum aşkım, asla da doyamam. Biliyor musun, kokunu hissetmediğim o bir hafta, nefessiz kaldım.
ALP – Doğaldır aşkım parfüme bayıldığım parayı biliyorsun.
ASLI – Alp!
ALP – Pardon aşkım özür dilerim devam et sen.
ASLI - Seninle cennete benzeyen odam, sensiz soğuk ve karanlıktı.
ALP – Elektrikler mi gitti evde?
ASLI – Alp ağlayacağım şimdi ama!
ALP – Özür dilerim sevgilim benim.
ASLI - Sensiz çok yalnızdım, sensiz çok çaresiz… Sen yokken yatağım bile o kadar büyük geldi ki, boğulacağım sandım.
ALP – Hayatım bak karışmayım karışmayayım diyorum. Sen tek kişilik yatakta yatmıyor musun? Nasıl büyük gelebilir ki ya?
ASLI – Alp burada moda girdim! Sen neden girmiyorsun moda! Söyler misin Alp sen neden girmiyorsun!
ALP – (Aslının birden çıkışıyla ufalmıştır resmen.) Şu andan itibaren giriyorum sevgilim. Bak girdim ağlıyorum hatta ühühü
ASLI – Kıyamam sana. İyi ki beni affettin sevgilim. Seni gerçekten çok ama çok seviyorum.
(Sarılırlar.)
ALP – Hoş geldin hayatım.
ASLI – Hoş bulduk. Saçımı beğendin mi?
ALP – Evet, her zamanki gibi
ASLI – Nasıl her zaman ki gibi?
ALP – Her zaman ki gibi güzel işte aşkım.
ASLI – Hayatım kuaförden geliyorum.
ALP – Of! Birinci çinko.
ASLI – Demek kuaföre gitmeme gerek yok? Her zaman çirkinim, öyle mi?
ALP – Ya saçmalama, ben seni her halinle seviyorum.
ASLI – Ne yani, çirkin olduğumu kabul mü ediyorsun?
ALP – Of! İkinci çinko.
ASLI – Tamam Alp, iltifatların için teşekkür ederim. Ben senin için güzelleşeyim, sen bana bu şekilde davran. Çok mu çirkinim? Söyler misin, çok mu çirkinim?
ALP – Estağfurullah
ASLI – Alp! Estağfurullah Arapçada aynen demekti.
ALP – Tombala… Ne alakası var hayatım ya, Arabistan’da değil, Türkiye’deyiz. Lütfen, beni hep yanlış anlıyorsun. Ben, saçını yaptırmasan da çok güzelsin, her halini beğeniyorum demek istemiştim. Sen benim meleğimsin, seni ilk gördüğümde dedim ki: ”Ulan, bu melek cennetten nasıl düştü buraya. Hayır düştü de bir yeri nasıl acımadı” dedim sonra “Ulan dedim bakıyorum. Melek mi Paris Hilton mu o olsaydı çok güzel olurdu (Aslının bakışından sonra.)
ama ondan bile daha güzel.” Dedim yani Meleğim diye boşuna demiyorum.
ASLI –(Çocuklaşır.) Geyçekten mi?
ALP – Gerçekten bebeğim, çok güzelsin. Makyajın çok güzel.
ASLI – Onu biliyorum geç.
ALP – Saçların güzel
ASLI – Onu da biliyorum geç.
ALP – Kıyafetin güzel, küpeler falan her şeyin süper ohh…
ASLI – Bir ses duydun mu?
ALP – (Bozuntuya vermemeye, çalışır bir yandan da poposunu yeller.) Yo, duymadım. Ne sesi?
ASLI – Senin olduğun yerden geldi. Telefonunu falan mı düşürdün yere? (Aslı Alp’in yanına doğru gelirken)
ALP – Yo, yo, yo bu taraf sağlam, bu taraf sağlam gelmene gerek yok bu tarafa.
ASLI – Bu koku da ne? İğrenç! Ne kadar iğrenç bir koku bu ya
ALP – Abartma öyle kokmaz o.
ASLI – İnanmıyorum sana. Of! Alp bunu yaptığına gerçekten inanmıyorum.
ALP – Ne yapayım? Tuttum, sıktım popomu sıkabildiğim kadar, her zaman geri kaçardı bu sefer kaçmadı. Pof dedi çıktı. Ne yapabilirim, insani bir ihtiyaç nihayetinde.
ASLI – Of iğrençsin Alp . Sevgilim yanımda osurdu, şaka gibi.
ALP – Allah Allah! Gören de adam öldürdüm sanacak. Osurduk be! Amma abarttın.
ASLI – Ben senin yanında burnumu karıştırıyor muyum? Balgam çıkartıyor muyum? Iyy,
osuruyor muyum?
ALP – Osur. Ben karışıyor muyum? Hem evde osurmadım, açık havada osurdum. Dağılır bu anlıyor musun?
ASLI – Anlamıyorsun. Açık hava, kapalı hava söz konusu değil. Benim yanımda osurdun Alp.
ALP – Tamam Aslı, sen de osur fitleşelim.
ASLI – Kusura bakma, ben senin kadar pis olamam.
ALP – Beni takdir edeceğine ne yapıyorsun.
ASLI – Neyini takdir edeceğim?
ALP – Ne kadar güzel, maske takmıyorum tamamen doğalım.
ASLI – Kusura bakma ama bu hayvanlık, doğallık değil.
ALP – Hayvanları seviyorsun ama.
ASLI – Tamam Alp, kapatalım şu konuyu.
ALP – Ben açmadım zaten bu konuyu, açan tarafım da ayda yılda bir konuşuyor.
ASLI – Of iğrençleşme.
ALP – Tamam.
ASLI – Annem diyor ki: ”Artık istemeye, gelmeyecek mi seni?”
ALP – Nasıl yani?
ASLI – 8 yıl oldu deyo, ne zaman resmiyete dökeceksiniz deyo, daha ne kadar daha böyle sürecek merak ediyorum deyo.
ALP – Baban ne deyo?
ASLI – Bir şey demiyor, bir şey demedi yani. Ne alakası var?
ALP – Baban bir şey demiyorsa, annen diyorsa 1-1 beraberlik var ama. Şimdi anneyi dinlersek baba kırılır bize. Üzülür yani.
ASLI – Ne yani, beni istemeyecek misin?
ALP – Ne alakası var? Ben sadece 8 yıl lafına taktım, ne olmuş 8 yıl olmuşsa? Dün böyle bir şey demiyordu?
ASLI – Uzun olduğunu anlatmaya çalışıyor aşkım, anladın mı?
ALP – Ne yani 7 yıl 12 ay 29 gün uzun değil de, 8 yıl mı uzun gelmiş? Bir günde vahi mi inmiş kadına?
ASLI – Sen beni sevmiyorsun anladım. Ne yani bitti mi, içinde ki sevgi?
ALP – Ya ne alakası var? Sadece evlilik beni korkutuyor, büyük bir sorumluluk bence. Emin olmadan böyle bir riske girmek istemiyorum sadece.
ASLI – Evlenmeden nasıl bilebiliriz ki?
ALP – Nasıl olacak peki?
ASLI – Üstesinden geliriz.
ALP – Ben evlendikten sonra, maddi problemler yüzünden aşkımızın bitmesinden korkuyorum.
ASLI – Üstesinden geliriz sevgilim. Yeter ki aşkımız bitmesin, yeter ki her daim birbirimizi sevelim. Hem bak ben de çalışırım, birlikte üstesinden geliriz.
ALP – Ne dedin sen?
ASLI – Üstesinden geliriz dedim?
ALP – Ondan sonra
ASLI – Bende çalışırım dedim.
ALP – (Sert) Ne!
ASLI – Bende -
ALP – Ne!
ASLI – Be-
ALP – Ne! (Delirmiştir.) Ulan Alp’in karısı çalışıyor dedirtir miyim lan ben? Yok öyle şey. Bunu duymamış olayım Aslı!
ASLI – Ya hayatım saçmalama. Elim ayağım tutuyor. Evde oturmak için evlenmiyorum. Seni seviyorum ve seninle mutlu bir yuva kurmak, çocuklarının annesi olmak, birlikte yaşlanmak için evleniyorum.
ALP – Aslında mantıklı düşününce, çalışmamak benimde işime gelir. Doğru diyorsun. (Birden değişir.) Ya sen ne akıllı bir kadınsın. Seni seviyorum ben ya. (Sarılırlar. Loş ışık verilir.)
ASLI – Saat geç oldu aşkım, zar zor çıktım evden. Ne oldu? Çok merak ettim.
ALP – Öyle önemli bir şey yok canım. Sadece seninle paylaşmak istediğim ve içimi kemiren bir şey var.
ASLI – Nedir o birtanem?
ALP – İstersen otur Aslı.
ASLI – Neden bu kadar soğuk konuşuyorsun Alp, bir şey mi oldu?
ALP – Aslı hiç uzatmayacağım. Ben tekrardan aşık oldum.
ASLI – Nasıl yani?
ALP – Seni bugüne kadar aldatmadım, aldatmayı da hiçbir zaman istemem. Ben tekrardan aşık oldum.
ASLI – Kime?
ALP – Dünyalar güzeli birine. Gözleri o kadar güzel ki, görsen hak verirsin belki. O da beni çok seviyor. Hem de dünyalar kadar. Onunla evlenmeyi bile düşünüyorum. O da aynı şeyi düşünüyor sanırım. Biliyorum senin için üzücü ama sana hiçbir zaman yalan söylemedim. Her zaman dürüst oldum, bugün de böyle olmak istiyorum. Onunla evleneceğim. Hayallerimi onunla gerçekleştireceğim.
ASLI – Gerçekten mi?
ALP – Evet. Kıyamam sana (Başını okşar.) tamam senin için üzücü ama ne yapalım… Ben onunla evlenip hayallerimi onunla gerçekleştireceğim.
ASLI – İnanmıyorum sana. Ya bana verdiğin söz ne olacak?
ALP – Ben sözümü tutuyorum.
ASLI – Nasıl tutuyorsun? (Söz yüzüğünü çıkartmaya çalışır.) Al bunu ona ver!
ALP – Aslı onu çıkartma, bir saniye. Ben sözümü tutuyorum dedim sana. Aşık olduğum kişi sensin. Dünyalar güzeli kimim var senden başka? Bu dünyada, beni benden çok sevebilecek kim var? Seni seviyorum ben be!(Bora Öztoprak – Seni seviyorum parçası girer. Tam da nakarattan.) Benimle evlenir misin Aslı’m? (Cebinden yüzüğü çıkartır. Diz çöker yüzük kutusunu açar.)
ASLI- (Aslı biraz bakar.) Hayır, evlenemem! (Müzik birden kesilir.)
ALP – Nasıl yani?
ASLI – Çünkü, eğer sen çağırmasaydın yarın ben yanına gelecektim. Biraz önce, başka birine aşık olduğunu söylediğinde içten içe sevindim. Çünkü ben başka birine aşık oldum Alp.
ALP – Kim lan o! Kim o. (Ağlar gibi.) Kim o, kim o, kim o?
ASLI - (Alp’in yaptığı gibi oda saçlarını okşar) Tamam senin için üzücü ama az önce sana kızarak:”Ya bana verdiğin söz.” derken, içimden gülüyordum. Aslında onu tanısan sen de bana hak verirsin. Dünyalar tatlısı ve çok yakışıklı.
ALP – Tabi tanışırız nerede oturuyor! Söyle nerede oturuyor!
ASLI - Bu evlenme teklifini bu şekilde yaşamak istemezdim ama beni şok ettin. Tabi ki de seninle evlenirim ALP! (Alp cebinden telefonu çıkarır. Arama tuşuna basar. Aslının bu sözlerini duymaz. Aslının konuşması bittiğinde telefondakiyle konuşmaya başlar.)
ALP – Alo Mahmut Abi nerdesin… Aslı başka biriyle evlenecek! Ahhh… Abi kap emanetleri basalım o çocuğun evini.
ASLI – Alp. Tabi ki seninle evlenirim dedim.
ALP – (Ağlamaklı) Ne?
ASLI – Tabi ki seninle evlenirim dedim.
ALP – Sende mi şaka yaptın yani?
ASLI – Evet
ALP – Alo Mahmut abi aradığın kişiye şu an ulaşılamıyor abi. (Telefonu kapatır.) Aşkım neden yapıyorsun.
ASLI – Sen şaka yaparken iyi de ben yaparken mi kötü.
ALP – Aşkım bir daha yapma tamam mı?
ASLI – Sende yapma.
ALP – Bokunu yiyim yapmam.
ASLI – İğrençleşmeden şu evlenme teklifine dönsek ya aşkım?
ALP – Ah doğru (Kendine çeki düzen verir. Alp mutlu bir şekilde diz çöker. Yüzüğü çıkartır.)
Benimle evlenir misin Aslı?
ASLI – Evet! (Mutlu bir şekilde sarılırlar. Fonda müzik tekrardan girer ve yavaş yavaş kesilir.) İnanmıyorum ya, biz şimdi evleniyor muyuz?
ALP – Evet dünyalar güzelim.
ASLI – Hemen bunu anneme söylemem lazım.
ALP – Benim de yedi ceddimi çağırmam lazım. Malum para gelsin aşkım.
ASLI – Tamam aşkım, haberleşiriz.
ALP – Tamam bebeğim benim. (İkisi ters tarafa doğru giderler. Birden tekrar dönerler.
Yaklaşırlar.)
ALP VE ASLI – Bomba bir haberim var.
ALP VE ASLI – İlk sen,
ALP – Lütfen, önce bayanlar.
ASLI – İlk sen
ALP – Tamam, sıkı dur… Bomba bir; işe girdim!
ASLI – Süpeerrr. Sen de sıkı dur… Hamileyimmmm
ALP – Süpeerrr… Ne!
ASLI – Ne yani, beğenmedin mi?
ALP - Saçmalama hayatım, çok ani oldu da.
ASLI – Evet, kızımız olacak.
ALP – Kız mı?
ASLI – Sıkı dur, bir sürpriz daha…
ALP – Evet?
ASLI -- Bir de oğlumuz olacak!
ALP – Nasıl yani?
ASLI – Aşkım ikiz geliyor. (Alp tam kucaklayacak iken.) Dur bebeğim hamileyim.
ALP – Muhteşem.
ASLI – Hemen odalarını ayarlayalım. Evi de 3 odalı almamız süper oldu. Kızın odasını
pembeye, erkeğin odasını da maviye boyarız.
ALP – Boyarız aşkım boyarız. Sen nasıl istiyorsan dünyalar güzelim benim
ASLI – Of! Elim ayağım titriyor.
ALP – Hayatım sen niye ayaktasın? Benim ikizler yorulmuştur oturt onları da.
ASLI – Onlar içerde hava da takılıyor.
ALP – Annesi bu kadar havalıyken normal tabi
ASLI – Of hayatım oturuyorum tamam…
ALP – Bebeğim hatırlıyor musun 17 yaşındayken, ilk çıktığımızda. Hani ilk …
ASLI – Hatırladım, hatırladım.
ALP - Sen demiştin ya “Ay, başım dönüyor.” Filli boyada gecikmeler olmuştu. Çocuk geliyor
zannetmiştik.
ASLI – Of ölümdü o ya. (Birden o ana dönerler.) Aşkım başım dönüyor.
ALP – Neden ki?
ASLI – Bilmiyorum bu aralar başım dönüyor, mide bulantısı, bir de iki haftadır hasta olmuyorum. Annem de sorup duruyor.
ALP – Yoksa?
ASLI – Bilmiyorum.
ALP – Nasıl ya, baba mı oluyorum bu yaşta?
ASLI – Ne bileyim ben? Kürtaj mı yaptırsak?
ALP – Saçmalama hayatım sen 17 yaşındasın, ben 18. Aile izni olması gerekiyor. Beni hapse atarlar.
ASLI – Ne yapacağız?
ALP – Ben seni merdivenlerden iteyim mi hayatım? Düşer belki.
ASLI – Saçmalama!
ALP – Karnına bir iki kere vurayım?
ASLI – Aşkım!
ALP – Peki, bak ne geldi aklıma, daha risksiz.
ASLI – Neymiş o?
ALP – Bol bol su içsen? Boğulur belki? Bebeğim, çocuk katili değilim ama bu yaşta kendime zor bakıyorum hayatım. Ailem bile beni kapı dışarı edecek utanmasa.
ASLI – Sen bu çocuğun babasısın, bakmak zorundasın!
ALP – Hadi ben ona baktım, bakabilirim yani. Sana kim bakacak? Ya bana? Belediye mi?
ASLI – Keşke senle hiç tanışmasaydım.
ALP – (Normale dönerler.) Gerçekten o gün onu isteyerek mi söyledin aşkım?
ASLI – Ya saçmalama hayatım o an ki psikolojiyle söyledim.
ALP – Her neyse o zamanlar çok eskide kaldı.
ASLI – Evet, şimdi ikizlerimiz olacak ve önümüzde hiç sorun yok.
ALP – Evet, ikiz babasıyım.
ASLI – Doktor bana isim arşivi verdi. (Cebinden iki adet kitapçık çıkartır, birini Alp’e verir.)
Hadi isimlerini düşünelim. (Bakınırlar.)
ALP – Adsay olsun
ASLI – Ne? Hayatı boyunca isim mi, sayacak çocuk. Hem mesleğini de direk belirlemiş oluruz Muhtar olur kesin. Yok, hayatım bunu geçelim.
ALP – Peki.
ASLI – Aa bak hayatım, Aleda nasıl?
ALP – O ne be, elveda gibi.
ASLI – Ben sana çamur attım diye böyle yapıyorsun demi?
ALP – Yok hayatım uyumlu olsun diye. Hayatım bak Babür nasıl?
ASLI – Bu isim hakkında hiç yorum yapmayacağım kapatalım.
ALP – Peki.
ASLI – Hayatım Arsu nasıl?
ALP – Yok o arsız olur ismiyle özdeşir, allah korusun.
ASLI – Peki.
ALP – Hayatım, bak dünya diye isim varmış, erkeğe onu koyalım?
ASLI – Oldu kızımıza da Venüs koyarız.
ALP – Süper sonra bir tane daha yapar Güneş koyarız.
ASLI – Oldu Alp çocuklarımızı alıp, okul okul gezip güneş sistemini tanıtırız.
ALP – Tamam ya tamam Melis’e ne dersin?
ASLI – Süper bence, Erhan’a?
ALP – Süper Erhan oğlum muhteşem oldu bence.
ASLI – Süper isimleri tamam
ALP – (Aslının karnına sevgi gösterir.) Oğlum, oğluşum Erhan’ım… Bebeğim çiçeğim böceğim.
ASLI – Bunlar kızımıza değil mi?
ALP – Tabi Erhan’ıma çiçeğim mi diyeceğim? O benim aslanım yerim ben onu. Melis’im canım benim kucucuğum (Saçmalar.)
ASLI – Aşkım hangi dili öğretiyorsun çocuklarımıza.
ALP – Agucu dilini hayatım.
ASLI – Tamam bebeğim baya başarılısın.
ALP – Hadi alışverişe gidelim. (Giderlerken geri dönerler…)
ASLI – Çok şey aldık hayatım
ALP - Ot’u boku alırsan olacağı o sevgilim.
ASLI – Ama lazım
ALP – Aşkım biz çocuklar için alışverişe gitmedik mi?
ASLI – Evet?
ALP – Neden bir don aldık onlara?
ASLI – İkisi kullansın diye
ALP – İyide bir tanem sadece onlara alışveriş yapacaktık.
ASLI – Ya daha doğmamış bebeğe ne alacağız ıh! Hem tamam ben anladım senin demek istediğini. Benim aldığım eşyalar sana batıyor! (Küser.)
ALP – Saçmalama aşkım iyi ki almışız. Ben gerçekten onu demek istemedim. Zaten bayadır alışverişe gitmiyorduk iyi oldu bu birtanem.
ASLI – Tamam o zaman
ALP – Gel bir öpeyim aşkımı.
ASLI – Ya yapma aşkım sonra çocuklarımız cinselliğe dönük olur. Bak Alp çocuklar duyuyor! Kötü örnek olma, babalarını erkenden tanımasınlar…
ALP – İyi be sanki babaları sapık… (Aslının apış arasındaki akan su dikkatini çeker.) Aşkım?
ASLI – Efendim?
ALP – Altına mı işiyorsun?
ASLI – Ne alaka?
ALP – Bildiğin Niagara Şelalesi gibi ıslatıyorsun altını hayatım!
ASLI – Dalga geçme Alp! (Bakar ve ağrıları başlar.)
ALP – Biz osurduğumuzda olay çıkarıyorsun. Sen bildiğin işiyorsun tatlım.
ASLI - Alp suyum geliyor! Alp! (Dram müzik.)
ALP – Aşkım! (Telaşlanır.) Taksi yok mu? Taksi yok mu?
ASLI – Alp bir şeyler yap!
ALP – Sesimi duyan yok mu? Yardım edin lütfen! Yardım edin!
ASLI – Alp
ALP – Geliyorum aşkım, geliyorum. Bekle beni burada. Bekle! Geleceğim hemen!
ASLI – (Ağlayarak… Yüksek bir şekilde.) Alp!
ALP – (Geri döner.) Geleceğim hayatım geleceğim.

(Işıklar söner.)
2 PERDE

(Işıklar açıldığında sahnede sadece Aslı … Duygusal bir şekildedir. Alp içeriye doğru girer.
Elinde gazetesi vardır. İkisi de biraz yaşlanmıştır. )
ALP – Hayatım?
ASLI – Sende kimsin?
ALP – Benim, sevgilin?
ASLI – Benim sevgilim öldü!
ALP – Buradayım.
ASLI – Git buradan! Sen beni, bir kaldırım parçası üzerinde bıraktın! Kaldırıp attın beni
geçmişinden. (Ağlamaklı.)
ALP – Ben yapmadım.
ASLI – Beni tek başıma bıraktın, o karanlığın içersinde. Ben senin kanatlarında yaşarken beni neden ittin, karanlığa? Neden yalnız bıraktın gecenin boşluğunda? Neden göz göre göre
öldürdün çocuklarımızı! Neden!
ALP – Erhan nerde?
ASLI – (Birden değişir.) Öyle bir şey yazmıyor oyunda Alp.
ALP – Bir tiyatro eksikti o da oldu, tam oldu yani. Hem ben dram oynamak istemiyorum.
ASLI – Bizim içinde değişiklik oldu, sen demiyor muydun evde canım sıkıldı diye?
ALP – İyi de aşkım adamın biri gelmiş camımıza yapıştırmış broşürü tiyatroya katılır mısınız diye? Sende onu sana özel yapıştırdılar sandın gittin. Hadi madem gidiyorsun beni niye arkandan çekiyorsun. Girer girmez anladım zaten iki çocuğumuz var ya hemen bize verdiler o rolü. Hem iki saatlik oyunda toplasan beş dakikalık dram var onu da bize verdiler. Erhan nerede? (Seyircilere dönüp) Erhan neredesin oğlum! Ah orada mısın? Oğlum bak dikkat et. Yeni sünnet oldun öyle fazla koşuşturma… Lan oğlum kapat gösterme ayıptır ayıp. Ya da göster aslanım benim… Kızım sen niye açıyorsun, kapatsana! Anaaa kapat! Ah aferin uslu uslu oynayın. (Sevinçli bir şekilde Alp oturur gazetesini okur.)
ASLI – Erhan atma kum kardeşine! Melis yeme o kumu? Alp bir şey desene!
ALP – Ne söyleyeyim canım? Daha yeni dedim. Erhan atmasana oğlum! Kızım sende yeme kumu, kedi işiyor, köpek sıçıyor. At onu at kaka o kaka. ( Okumaya devam eder.)
ASLI – Çok güzel müdahale ettin teşekkürler. ( Çantasından dergiyi çıkartır ve okumaya başlar.)
ALP – Rica ederim hayatım… Bak burada ne var?
ASLI – Neymiş o?
ALP – İstatistik kurumunun yaptığı ankete göre Türkiye de en popüler meslek neymiş biliyor musun?
ASLI – Neymiş?
ALP - Ne iş olsa yaparımmış.
ASLI – Vallah hayatım, yorum yapmak isterdim ama ne olur, ne olmaz. Beni son görüşün olabilir.
ALP – Komik kadın seni
ASLI – (Dergiden okuduğunu sorar.) Sana bir soru.
ALP – Sor bakalım.
ASLI – Karınızı ne kadar seviyorsunuz testi.
ALP – Güzel şıkları var mı?
ASLI – Bu sadece başlığı daha… İlk soru, karınızın saç rengi nedir?
ALP – (Aslı bileceğinden emin.)Sarı.
ASLI – İnanmıyorum sana. (Alp ona bakar.)
ALP – (Maç izlerken destekler gibi.)Sarı, lacivert! Sarı lacivert en büyük Fenerbahçe (Ani
dönüş) Sen ne dedin hayatım?
ASLI – İnanmıyorum sana Alp?
ALP – Bugün Fenerbahçe maçı varmış ona gitti aklım gerçekten. Sor canım, valla soruyu duymadım.
ASLI – Karınızın saç rengi nedir?
ALP – Siyah.
ASLI – (Çocuklaşır) Süper, beni sevdiğini biliyordum.
ALP – Bitti mi sorular?
ASLI – Yok ikinci soru, kendinizi en çok nerede huzurlu ve mutlu hissediyorsunuz?. A-) Sevgilinizin yanında (Sözünü keser.)
ALP – Be (Aslı sinirli bir şekilde döner.)şiktaşla birlikte yapıyormuş maçı, onu okudum da
hayatım, bir şey mi dedin?
ASLI – Alp bilerek mi yapıyorsun?
ALP – Şaka yapıyorum birtanem, şaka.
ASLI – Sen beni sevmiyorsun.
ALP – Daha neler? Ya saçmalama hayatım testlere mi inanıyorsun yoksa kalbime mi?
ASLI – Seviyor musun?
ALP – Sevmesem seni, sever miyim seni?
ASLI – Yerim seni.
ALP – Bende seni küçük suratlı aşkım benim.
ASLI – Nerem küçük, çok kilo aldım resmen.
ALP – Nedir bu kilo takıntısı hayatım?
ASLI – Görmüyor musun? Godzilla gibiyim.
ALP – Daha neler.
ASLI – Soru sormaca oynayalım mı?
ALP – Hey Allah’ım neydi günahım! (Aslının bakışlarından sonra) Oynayalım aşkım oynayalım.
ASLI – İlk sen mi soracaksın, ben mi sorayım?
ALP – Ben sorayım.
ASLI – Tamam.
ALP – Benim en çok sevdiğim çorba? (Hızlı.)
ASLI – Mercimek
ALP – Nefret ettiğim -
ASLI – Kereviz yemeği, sarma ama yeşilini seviyorsun.
ALP – İlk evlenme teklifini saat kaçta –
ASLI – Saat ikiyi on gece yirmi yedinci saniyede.
ALP – Küçükken mahalle arkadaşlarıyla yaptığımız –
ASLI – Zillere basıp kaçma.
ALP – Köpek –
ASLI – Popondan ısırmıştı.
ALP – Üç dört?
ASLI – Yedi
ALP – Yedi den üç çıktı
ASLI – Dört
ALP – Gerçekten bir şey diyemiyorum sana.
ASLI – Peki sıra bende mi?
ALP – Hayatım zaten biliyorum senin hakkında her şeyi. Artık kanıt mı gerekiyor lütfen ama lütfen.
ASLI – Bravo Alp, bir şey diyemiyorum. Sen beni tanımıyorsun bitti artık.
ALP – Ne yani? Biz burada iki yabancı gibi sanki tanımıyormuş gibi soru mu soracağız birbirimize. Oldu o zaman ismim ne hadi?
ASLI – Alp!
ALP – Tamam o zaman hadi sor.
ASLI – En sevdiğim renk? Burcum, doğum tarihim, tanıştığımız gün, sevdiğim arkadaş, sevmediğim arkadaş.
ALP – Çüş!
ASLI – Bu daha ilk sorum
ALP – Hayatım tane tane gidelim.
ASLI – Peki o zaman en sevdiğim renk?
ALP – Ezan mı okunuyor? Yoksa telefon mu çaldı.
ASLI – Yok aşkım çalmadı. Alp konu mu değiştirmeye çalışıyorsun. Yok, artık en sevdiğim rengi bilmiyor olamazsın değil mi?
ALP – Yok artık tabi ki de en sevdiğin rengi bilmiyorum.
ASLI – (Belli bir süre sonra.) Bilmiyorum dedin?
ALP – Sana öyle mi geldi?
ASLI – Alp!
ALP – Si-si- si (Aslı sinirli bir şekilde) Kır-kır- kır (Aslı aynı şekilde.) Yeş-yeş- yeş(Aslı evet
gibisinden) Yeşil tabi ki de.
ASLI – Beni sevdiğini biliyordum. Alp beni ne zaman sevdiğini anladın?
ALP – Yuh artık oha artık çüş artık! Ulan bir kere sorduğun sorularda o yoktu ya! (Aslı çok sinirlenir ve daha da abartılı ağlamaya başlar.) Hayatım şimdi niye ağlıyorsun? Yoksa! Aman Allah’ım bugün ayın 15 mi? (Kendi kendine) Alp! Regli! Adette! Sakin ol! Ne istiyorsa onu ver! Tatlı getir. O bizim kıymetlimiz! Ha ilaç tatlı! (Aslıya) Hayatım tatlı yer miyiz?
ASLI – Sen bana kilo mu aldırmaya çalışıyorsun Alp! Ne yani sen beni beğenmiyor musun, zayıf olduğumu mu düşünüyorsun? Ya da bunları yediğimde sivilcem çıktığında mutlu olacaksın? Ya da beni aldatıyorsun gönlümü mü çalmaya çalışıyorsun.
ALP – Tebrik ediyorum Aslı. Yani muhabbet nerden, nereye, nasıl geldi helal olsun vallah. Yani bunu giriş gelişme sonuç şeklinde filme çeksek oscar’a adaydık. And the Oscar goes to ASLI! Oscar goes to Aslı yani! (Aslı daha da sinirlenir.) Tamam, hayatım sakin ol. Sinirlenme canım. Benim canım tatlı çekti de birlikte yer miyiz diye dedim… Hani... Sen bana hep düşüncesizsin dersin ya. O yüzden yani. (Alp kendi kendine) Abi bugün ne yapıp, ne edip bu tatlıyı yedirmeliyiz! Yoksa, ayvayı yeriz.
ASLI – Tatlı matlı istemiyorum of. (Radyoyu çıkartır kulaklıklarını takar.)
ALP – Abi ben bu kadınları anlamıyorum ya. Regliydi, doğumdu, menapozdu, ulan hayat bitti.
ASLI – (Kulaklığı çıkartıp) Bir şey mi diyorsun Alp?
ALP – Yok hayatım Erhanla konuşuyordum.
ASLI – Ne diyordun?
ALP – Sen, sen ol hep sev oğlum diyordum. Erhan oğlum sen bir tur daha at. Melis’e de sahip çık! Biz daha buradayız belli ki. Annenin regli dönemi 15 gün kamptayız aslanlarım.
ASLI – Canım?
ALP – Efendim.
ASLI – (Kulaklığı uzatır.) Bu sıradaki bizim parçamız olsun hadi.
ALP – Kaçıncı parça olacak acaba. Arşiv yaptık en hit parçalarımız diye. (Aslının bakışının ardından) Olsun canım olsun. (Kulaklığı takar. Saatine bakar. Cebinden kendi kulaklığını çıkarıp takar. Kendi Kendine.) Gerizekalı herif kaçar mı lan o? Vur lan, vur lan. Tüh Allah belanı! (Aslı Alp’e dönüp)
ASLI – Nasıl buldun aşkım?
ALP – Ne?
ASLI – Parçayı diyorum.
ALP – Güzel
ASLI – Nasıl yani?
ALP – Allah’ı var güzel işte aşkım, söyleyen hakkını vermiş. Bizi anlatmış resmen parça. Tam parça yani
ASLI – Nasıl bizi anlatmış Alp. Söyleyen resmen, aldatılmayı işlemiş.
ALP – Hayde... Bebeğim aldatıldık ya, kader bizi aldattı ya. Hele o söze bittim.
ASLI – Neye?
ALP – Bittikten sonrasını hatırlamıyorum. Acayip güzeldi ama bebeğim.
ASLI – Tebrik ediyorum Alp, sen dön bakiyim bu tarafa.
ALP – Ne tarafa doğru? Kıbleye doğru mu?
ASLI – Alp uzatma! Dön bakiyim. Bu kulaklık da neyin nesi?
ALP – Canım annem arar diye parçayı dinlerken rahatsız olmayalım sesten diye taktım?
ASLI – Ver bakiyim şu kulaklığı. (Alıp takar.) Annen ne zamandır maç spikerliği yapıyor hayatım. (Kadın geçiyormuş gibi Aslı onu tarar resmen.)
ALP – Zamanlama süper! (Kadın geçmiştir. Arkasından bakmaktadır Aslı. Düşüncelidir yaramaz gibisinden.) Hayatım niye öyle değişti suratın?
ASLI – Kadına bakıyorum.
ALP – Hayatım nedir sizin bu kadın takıntınız? Bir erkekten daha çok tarama yapıyorsunuz.
ASLI – Görmüyor musun Alp? Dip boyası gelmiş, kaşı bıyığı çıkmış. Onun kalçası benden daha büyük.
ALP – Evet bende fark ettim. (Aslının tip tip bakmasıyla) Yani şeyi fark ettim sen bakınca, bende bakma gereği duydum kıskandım aşkım seni.
ASLI – Ha öyle mi aman da aman kıskanırmış sevgilisini de. Bak bu arada sana jöle aldım?
ALP – Nerde? (Aslı bankın arkasından beyazlatıcı saç spreyini çıkartır. Alp’in saçlarına sıkar spreyi.)
ASLI – Güzel oldu.
ALP – Dur sana da sıkalım. (Sıktıktan sonra bankın arkasına koyar. Saçlarına bakar. Yaşlanmışlardır.)
ASLI – Var mı?
ALP – Burada bir tane var siyah (Üzülür.) Neden üzülüyorsun hayatım?
ASLI – İyice yaşlandık.
ALP – Saçmalama, daha çok uzun yıllar var önümüzde hem bak çok şanslıyız biz.
ASLI – Nasıl?
ALP – Erhan evlendi 11 tane çocuk yaptı aşiret kurdu resmen. Melis evlendi tık yok onlarda tüp bebek yapıyoruz dediler falan bakalım yani parada yolluyorlar. Hepsinin sağlığı iyi, hepsinin hayatı iyi daha ne göreceğiz hanım?
ASLI – Doğru diyorsun, bak ben sana ne aldım? (Bankın arkasından kasket, ceket ve hediyeleri çıkartır.)
ALP – Ne aldın? Bana mı aldın, çok güzel bunlar.
ASLI – Giy bakalım.
ALP – Bende sana aldım bak burada. (Alp bankın arkasından ona aldıklarını çıkartır.)
ASLI – Ben aldım diye aldın demi?
ALP – Başa mı dönüyoruz?
ASLI – Şaka yaptım.
ALP – Giy bakalım.
ASLI – Çok güzel oldular. (Aslının telefonu çalar.)
ALP – Kim o?
ASLI – Erhan arıyor.
ALP – Beni niye aramıyor? (Alp’in telefonu çalar.)
ASLI – Kim o?
ALP – Melis
ASLI – O beni niye aramıyor?
ALP – Çocuklaşma Aslı aç bende açıyorum.
ASLI VE ALP – Efendim? (Alp konuşur gibi devam eder.)
ASLI – Ne yapıyorsunuz oğlum? Nasıl. Eh oğlum zor olmuyor o kadar çocuğa bakması? (Aslı konuşur gibi devam eder.)
ALP – Nasılsın Melis’im… Eh çocuk ne yapıyor? Tüpe benziyor mu çocuk? İyiyiz iyiyiz canım dur vereyim. Al seni istiyor.
ASLI – Tamam veriyorum oğlum.
ALP VE ASLI – Efendim? (Alp konuşur gibi devam eder.)
ASLI – Ne yapıyorsun kızım? Tüp bebek mi hiç aklım almıyor yani Melis. Nasıl bari iyi mi? Ateşle yaklaşmayın bari o çocuğa maazallah ne olur ne olmaz kızım. Şükür çok iyiyiz para sıkıntımız yok.
ALP – Çekmiyor oğlum ha çekti. Ne yapıyorsun oğlum? Ne diyeceğim kaç oldu? 11 ha maşallah. Milli takım kadrosunu kurmuşsunuz oğlum. Bari takım ayarlayın da 11 – 11 maç yapın karşılıklı. Erhan bana bak çaktırma biz annenle çok kötüyüz oğlum. Durumlar çok kötü bildiğin gibi değil. Bize şöyle para yolla… 3 bin olur oğlum olur. Tamam, aslanım annene söyleme kızar yoksa söylediğime. Tamam, aslanım görüşürüz öpüyorum.
ASLI – Öptüm kızım görüşürüz. (Kapatırlar telefonları.)
ALP – İyi parayı da yollar. Güzel oldu bu.
ASLI – Ne dedin Alp?
ALP – Selamı var?
ASLI – Aleyküm Selam… Biliyor musun Alp?
ALP – Neyi hanım?.
ASLI – Biz çok şanslıyız.
ALP – Biliyorum.
ASLI – Şu önümüzde ki gençleri görüyor musun?
ALP – Hangilerini? (Bir kız görmüştür onun tepkisini verir.) Gördüm (Aslı dürter.)
ASLI – Onu değil şunları.
ALP – Gördüm.
ASLI – Bize çok benziyorlar?
ALP – O çocuğun vah haline.
ASLI – Sen beni sevmiyorsun.
ALP – Saçmalama gel buraya. (Sarılırlar.) Ben seni çok ama çok seviyorum.
ASLI – Ben seni daha çok seviyorum. (Aslı Alp’in omzuna başını koyar ve huzurlu bir şekilde donarlar tek spot üzerlerindedir. Işıklar söner. Işıklar açıldığında sahnede sedye, sedyenin içerisine başka biri yatmaktadır. Ama seyirci yüzünü görmediği için Alp sanmalıdır. Aslı sedyenin yanında oturmaktadır. Fonda Alp’in kalp atışları duyulmaktadır.)
ASLI – (Fonda dram bir müzik çalmaya başlar.) Nereden nereye geldik Alp... Ne yaptık ki biz hayata? Neden cezalandırdı ki bizi... Yaşadıklarımız bir film şeridi gibi geçti gitti... Ne kadar da dolu dolu yaşamışız hayatı... Hayat bu kadar kısa mı? Hani kimi aşklar ölümsüzleştirirdi hayatı... Bir şans daha verir mi hayat bize? Geçmişin hatırına, yelkovanla akrep geri döner mi? Bak çocuklar dışarı da, hadi Alp çocuklaşma da kalk hadi... Hani söz vermiştin onlara, hani bana söz vermiştin... Yarı yolda bırakmam diye... Hadi Alp çocuklaşma da kalk... Hadi! Alp! (Sahne donar. Sahnenin bir köşesinde tek spot yanar. Beyazlar içersinde Alp gözükür.)
ALP – Derler ki bakmak gerek kimi zaman... Oysa ki bilmezler bakmanın kimi zaman zor olduğunu. Tarifsiz duyguların bir anda son bulduğunu… Dünyanın en tatlı sesini duymanın, hiç bir şeye değişilmeyeceğini… Derler ki kalp yarası ölümün son sahnesi... Son perde geldi mi? Peki bu son perde tamir edilir mi? İki kişilik bir oyunda tek kişi çıkabilir mi? Çıksa bile bu oyun güzel olabilir mi? Derler ki hayat bir sahne. Bu sahne çok ağır değil mi?. (Tek spot aniden kapanır ve Alp’in kalp atışları durmuştur ve bunun sesi yüksek bir şekilde duyulmaktadır. Aslının feryadı ile oyun biter.)
SON

8. Hikaye Tamamlama Etkinliği
Hikayemiz bu ileti altından yürütülecektir.

Katılımcı sırası ve yorumlar için: #11646309

NigRa

Saat gece yarısını çoktan geçmiş "yarım" diye belirtilen 12.30'u göstermekteydi. Akreple yelkovan iki ayrı uçtaydı, kavuşamayan iki aşık gibi diye düşündü. Sonra aklı yine yarım kavramına kaydı. 24'ün yarısı 12 olmasına rağmen neden 12.30'un yarım olarak nitelendirildiğini hep düşünürdü, saate baktığında yine aynı şeyi düşünerek yine saçmalığını eleştirdi kendi kendine. Çocukluğundan beri süregelen bir alışkanlıkla sürekli kafasında kendisiyle tartışır,mantıklı bir açıklama bulmaya çalışırdı. Bu tartışma bazen ciddi bir konuda, bazen de saat gibi ehemmiyetsiz bir konuda olurdu. Aslında, dedi kafasındaki ses, bir ara internetten bakabilirim buna.
Kendisiyle yaptığı saçma muhabbeti dışarıdan gelen havai fişek sesleri bölünce düşüncelerinin odağı değişti. Bir yerlerde birileri mutlu olunacak bir şeyler bulmuş kutlama yapıyorlardı. Zaten mutlu olunacak bir şeye sahip olmak başlı başına kutlama sebebiydi. İnsan mutluluğu yakaladığında ona sıkı sıkı tutunmalı, elinden kayıp gitmesine izin vermemeliydi. Mutlu olduğu yerde kalmalı, mutluluk kaynağını nadide bir cevher misali koruyup kollamalıydı.
"Onu şımarıkça bahanelerle tüketmek tam da benim yapacağım türden bir aptallık!" dedi kafasındaki sese sıkıntıyla.
"İyice arabeske bağladın iyi değilsin sen." diye cevap verdi ses.
Sesin ne kadar da sinir bozucu,ukala hale dönüştüğünü fark ederek kovaladı sesi kafasından.

Bazı zamanlar işte böyle toplayamıyordu düşüncelerini.Bir yerden bir yere koşturup duruyorlardı, yakalayamıyordu. Uzun zamandır zaten ne düşündüğünün pek de farkında değildi sanki.
Dağıldım yine nerden nereye geldi konu dedi kafasındaki sese. Sinirli bir şekilde masanın üzerinde duran kül tabağına uzanıp sigarasını aldı, derin bir nefes çekip dumanın süzülüşünü izledi. Sonra rakı bardağını kafasına dikip içindeki özlemle karışık pişmanlığı rakıyla tutuşturup yaktı. Kafasındaki sesi yine unutmak için diye geçiştirerek hatırlamak için dedi kendisine. Hatırlamak için... Unutmak için önce hatırlamak gerekirdi.

Kalemi eline tekrar aldı. İçinde birikip nefes almasını zorlaştıran kelimeler,cümleler, anılar elinden kağıda taşmalıydı ki her gece intihara meyleden düşüncelerini dizginleyebilmeliydi. Bir yudum daha çekti rakısından evrenin bütün sırrı bu beyaz sudaymışçasına gözlerini kapatıp yuttu.

" Sana bu mektubu yazıp yazmamak konusunda uzun uzun düşündüm. Fakat sana yaşattığım onca acı için her gece kendime lanet ettiğimi bilmek, benim kahrolduğum gerçeği incittiğim gururunu belki bir nebze onarır umuduyla yazıyorum sana bu satırları.
Mektupları severdin sen, tüm o nostaljik şeylere ilgini düşününce başka türlüsü de düşünülemez zaten. Eskiden komik bulurdum bu takıntını hatta sürekli inceden aşağılardım da demode olduğunu söyleyerek. Sen sadece güler geçerdin ama ben inatla konu her buraya geldiğinde seni vazgeçirmek istercesine bu tutkudan tekrarlardım. Ne kadar aşağılık bir davranış biçimi... Ne kadar anlamsız ve saçma..
Şimdi trajikomik bir biçimde eskiye takılıp kalan benim. Bu satırları okurken ağzının kenarında oluşacak sinirli kıvrımı görebiliyorum sanki. Günaydın dercesine geç kalan farkındalığımın bir kıymetinin kalmadığını anlatan kıvrım düzelir mi üzgün olduğumu söylesem?
Dediğin gibi; zaman geçermiş cidden ve çeşit çeşit sızılar beklermiş zaman denilen sihirli kapının altından sızmak için. Tüm sırlarına vakıf oldum.
Artık bizim olmayan evde çok sevdiğim dostum yalnızlığımla kafa kafaya vermiş içiyoruz. Seni düşlüyorum. Biraz seni özledim, biraz sohbetini, biraz sesini... Ben mahvedene kadar pırıl pırıl olan bir dünyaya ilk giriş biletimi. Ürkek gülüşünle bana adres soruşun, sana göre kader bana göre tesadüf olan(bunda bile seninle sürekli çatışmam) yazı aynı yerde geçirecek oluşumuz.. Ömrümün en güzel baharıymış... Bencildim... Farkına vardığımda çok geç olmuştu."
Durdu. Ne yazsa telafi olmayacakmış gibiydi. Arka fonda Sezen Aksu söylemeye başladı, "Perişanım Şimdi..."!! Şarkılar bile düşman gibiydi ona. İntihar fikrini tekrar değerlendirdi, pek çok kez planını yapmıştı aslında, sesle birlikte evirip çevirmişlerdi konuyu. Kendi acizliğine küfretti. Acizlik hissi intihar düşüncesinden değildi, intiharı zayıflık olarak değerlendirmiyordu. Acizlik hissi bunun için bile çekimser duruyor olmasındandı.
" Değişmiştin öyle mi?!" diye alay etti ses.

İyice canı sıkıldı. Oturduğu yerden kalktı,camdan dışarıya baktı, taş yığınlarının arasından gökyüzünü görmeye çalıştı. Aynı gökyüzünü paylaşıyoruz klişesini düşünüp güldü.
"Sen günahını bile paylaşmazsın." dedi kafasındaki ses. Deliriyordu galiba.
Yerine geri oturdu,rakısını tazeledi,yeni bir sigara yaktı,üfleyip kül tabağına bıraktı. Rakıdan büyük bir yudum alıp yazmaya devam etti.

Anıl

“İnsanın tüm hayatı boyunca tadabileceği o tarifsiz duygu. İnsanın yaşamı boyunca tadabileceği haz, mutluluk, coşku… Ancak hepsinden ötesi, insanın yaşamı boyunca tadabileceği o tarifsiz acı. Aşk belki de tüm duyguların harmanıdır. Nefret, kıskançlık, hırs, özlem, şefkat, güven ama en çok da acı değer yüreğe. Bir anlık bir kırılma da olabilir kalpte, derin bir yara da. Hissettirdiği acı ise sonsuza kadar sürer…” şeklinde yazdı ve yazımını inceledi. Sonlara doğru tıpkı kendisi gibi sarhoş olan harfler de bir sağa bir sola sendeleyerek kaleminden kendilerini dışarı atmışlardı. Daha fazla dayanamayacaktı. Göz kapaklarına sanki teker teker saydam perdeler iniyordu. Her bir perde etrafı daha bulanık görmesine neden oluyordu. “Bu saatte uyunur mu, yapma” dedi kafasında ki ses. Ancak uyuşan zihnini artık bu ses bile rahatsız edemiyordu ve en sonunda uykuya teslim oldu…

Sabahın 6.25 ini gösterdiğinde her zamanki gibi çalıyordu telefonu. Korkunç bir baş ağrısı ile uyandı. Ağrının sebebi rakı mıydı, yoksa kafasının içindeki ses miydi? Emin olamayarak gözlerini ovuşturdu. Son zamanlarda dış dünyayla tek bağı olan büyük pencereye ilişti gözleri. Perdenin tam olarak kapatamadığı noktadan süzülen güneş ışınları gözlerini rahatsız etmiş olacak ki, bir hışımla kalkıp perdeyi, sert bir hareketle ve hiddetle çekerek azılı bir düşmancasına defetti evinden son aydınlığını da. Masanın üzerindeki lambayı açmak için elini rastgele salladı. Ne yazık ki elini lamba yerine, rakı bardağına isabet ettirmişti. Cam kırılma sesi, köhne odasında yalnızlığını resmedercesine yankılandı. Evet, sevgilisini pardon eski sevgilisini demode olmakla suçlayan bu adam kesinlikle çağ dışı eşyalarla dolu bir evde yaşıyordu. Pencerenin hemen sağ tarafında konumlanmış olan kitaplık, neredeyse kırk yıllık bir geçmişe sahipti. Ya üzerindeki kitaplara ne demeli! Göze çarpan en eski kitap, kalınlığıyla da ilişkili olabilir Dostoyevski’nin Budalası’ydı. Koltuk takımı büyük babasından kalmaydı ve bunun gibi bir sürü eski eşya. “hass*kt*r!” diye elini havaya kaldırarak acının dinmesi için belirli bir süre bekledi. Kan, avucunun ortasından parmaklarına, oradan da aşağıya doğru akıyordu. “Geri zekalı.” diye bir ses işitti. Ne zaman sinirlense veya aklına O (eski sevgilisi) düşse, iç sesi rahat bırakmıyordu. “Bir dakikalığına susar mısın” diye iç sesine ricada bulundu ve masa lambasını ilk teşebbüsünün 180 derece tersine büyük bir sakinlikle aradı ve buldu. Aydınlanan odada gözüne ilk çarpan karmaşıklıktı. Ne ara bu kadar karmaşık olmuştu aklı kesinlikle almıyordu. Sonrasında elinden akıp küçük bir birikinti oluşturan yerdeki kan göletine baktı ve içini anlamsız bir huzur kapladı!

Soğuk yüzüne iğne gibi batıyordu ama kesinlikle acıtmıyordu. Yürümeye devam etti. Üstün körü sardığı elini paltosunun cebinden çıkartarak belirli bir süre inceledi ve tekrar aynı yere konumlandırdı. Bu sefer çevreyi incelemeye koyuldu. Arşınladığı bu yollar, İstanbul’un varoş bir kentinin sokaklarına aitti. Sokak bir çene kemiğini aklına getirdi, evleri de bunun dişlerine benzetti. Bir kısmı ihtiyarlıktan büsbütün eğrilmiş, kararmış, bir kısmı da çoktan dökülmüş, yerlerine çeneye hiç uymayan yenileri takılmıştı. Yerde yatan belediye tarafından uyuşturulmuş köpekleri gördü. Bir an kendini Caminin önünde miskin miskin yatan köpeğin yerine koydu. İkisi arasında dışarıdan bakıldığında bir fark gözlemek oldukça güçtü. Hayat her ikisi içinde tamamlanması zorunlu ve sevilmeyen bir eylem gibiydi. Yine de yaşamaya devam ettiler.

Yaklaşık iki saatlik yürüyüşün ardından, nihayet kentin dışındaki kullanılmayan bu aile yadigarı müstakil eve varabilmişti. Elindeki kumandaya bastı ve garajın kapısının açılmasını bekledi. İçerideki keskin toz ve küf kokusu onu içeri almak istemezcesine kaba bir şekilde karşıladı. Üzerindeki paltoyu eline dikkat ederek çıkarttı. Daha sonra pantolonunu ve kazağını. Tüm bunların yerine siyah bir kot, boğazlı bir kazak ve deri montunu giydi. Yaklaşık yedi, sekiz adım attıktan sonra sol eliyle bir örtüyü kaldırdı ve tozla kaplı motorunu gördü. Motorun üzerindeki kaskı üstün körü bir bez ile silerek kafasına geçirdi ve Bursa’ya doğru yola koyuldu.

https://1000kitap.com/DenizG

Otuz dakikadır Yolda olmasına karşın, saatlerdir yollarda olduğunu düşünüyordu. Kafasındaki ses sürekli aynı şeyi tekrarlıyordu.'' Emin misin? Bence yapamazsın,zaten sen de o cesaret yok.'' deyip duruyordu. Elinden akan bir kaç damla kan, kısa bir süreliğine huzur vermiş olsa da, kafasındaki ses konuştukça daralıyordu. Ani bir hareketle yolun ortasında durdu. bir karar vermeliydi. Sese rağmen, belkide hayatında ilk kez bencilce düşünmeyip bir karar vermeliydi. Ama ne olursa olsun ses onu rahat bırakmıyordu. '' Sen bencilsin! Bu güne kadar kendinden başka kimi düşündün ki?'' Derin bir nefes aldı. Biraz olsun rahatlamaya çalıştı. Müzik dinlemek iyi gelebilirdi. Müzik çalarından önüne ilk gelen listeyi seçti. Kafasındaki ses büyük bir hahkahayla dinle bakalım, birazda sen acı çek.'' dedi. fonda Sezen Aksu ve Tükeneceğiz vardı...
Kafasındaki ses,müzik ve yoğun bir baş ağrısıyla yola devam etti. Bursa'ya gitmek için yola çıkmıştı, fakat gerçekten gidip gitmeyeceğinden emin değildi.Hayatında ilk kez kendini düşünmeden bir karar vermeliydi ve bunun için gitmeliydi. Bir yandan gitmesinin bir anlamının olmadığını düşünerek, gitmemek için kendi kendini ikna etmeye çalıştı. Büyük bir acı çektirdiği eski sevgilisine yazdığı mektuptan sonra Bursa'ya gidişiyle vicdan azabından kurtulup, huzur bulacağını sanıyordu. '' Bir an düşündü belkide kendine karşı ilk defa dürüst olarak ''Yine kendin için, vicdanın rahatlasın diye gideceksin. Kendi çıkarın olmasa başkaları umurunda değil.'' dedi. Bu düşüncesine kafasındaki ses bile şaşırmıştı.

Demet Delikanlı

***

Gözleri 4 saat önce tıpkı gözlerini oyup yemeyi düşündüğü kızın gözleri gibiydi fakat mavi değildi. Kendisine yaklaşan şeyin geceden daha karanlık, ışık demetinden daha göz alıcı olduğunu farkettiği an yutkunamadığını hissetti. Bir şey takılmış gibiydi boğazına. Bu anlam veremediği şeyi yutmak için kendini zorlamaya devam etti, yoksa biraz sonra nefes alamadığı için can verecekti. Oysa ölümü kendisine yakıştırmazdı, ölüm onun için sadece başkalarına hediye edilebilecek en değerli hediyeydi. Ve o başkalarına hediye vermekten büyük keyif duyardı. Kendisine yaklaşan o karanlık cismin siyahı, gözlerini kamaştırmaya devam ediyordu. Bir elini adeta gözlerinin hizasında ileriye doğru uzatmış şekilde hem bu cismi görmek istiyor hem de onunla arasına mesafe koymak istiyordu. Diğer eli ise hala yutkunamadığı boğazındaydı.


Bir anda ağzında bir şeyler patladığını hissetti. Garip bir tadı vardı; jelimsi ve yumuşaktı. Ağzında dehşet bir şekilde patlayan bu şeyin sıvısı dudaklarının kenarından akmaya başlayınca, biraz önce cebinden çıkardığı iki deniz mavisi gözü ağzına attığını anımsadı. O an duyduğu haz o kadar kuvvetliydi ki. Ama karar vermesi gerekiyordu. Mavi gözü mü daha çok seviyor, yoksa yeşili mi, kahveyi mi, yoksa siyahı mı? Bu sorunun cevabını bulabilmesi için tek bir şey yapması gerekiyordu; ilk olarak hangi göz rengini tadacağına karar vermeliydi. Bunu daha sonra düşünebilirdi, çünkü o karanlık cisim kendine doğru yaklaşmaya devam ediyordu.


“Başımız belada! Kendi cehennemine hoş geldin. Uzun süredir seni yeniden yanımda görmek istiyordum.”

Bu konuşan varlık; iri yapılı, tüm vücudu siyah olan gözlerini dahi ayırt edemediği şey, şimdiye kadar tek bir vücutta iki ayrı insan gibi yaşadığı iç sesiydi. Fakat şimdi iki ayrı vücutta tek bir insan olmuş gibi hissetti. Biraz önce vücudunu saran korku halinden eser kalmamıştı, halinden memnun görünüyordu. Biraz da şaşkın.


Birbirlerini uzun senelerdir görmemiş iki dost gibi, aynı zamanda hiç ayrılmamış iki sevgili gibi birbirlerine yaklaştılar. Şaşkın gözlerle tepeden tırnağa süzdü iç sesini. Derken kendi çığlığı kulak zarını titretmeye başladı. İç sesinin, ağzından siyah bir toz bulutu gibi içine girdiğini ve kanına karıştığını hissediyordu. Onu ilk kez gözleriyle görmüştü, fakat son kez değildi. Son olmasını istemiyordu.


Çimlerin üzerinde ne kadar süre bayılı kaldığını bilmiyordu, belki de baygınlık değildi. Bir süre uyumuş da olabilirdi. Tek hissettiği şey her zamanki baş ağrısı ataklarından daha kuvvetli bir ağrıydı. Yerinden doğruldu, motoruna doğru yürüdü ve yola devam etti.


Yaklaşık 2 saat sonra ıssız bir orman yoluna saptı. Baykuşların bile ötmediği bu yolda geceyi sadece motorun sesi bölüyordu, ancak 30 dakika sonra orman tamamen sessizliğe bürünmüştü.


Yiğit, Bursa'daki orman evine gelmişti. Kapının önündeki çöp kovasının içinden 1 sene önce bıraktığı ve hala yerinde olan anahtarı çıkardı ve içeri girdi. Kan kırmızısı kadife perdeleri karanlıkta baş aşağı durmuş yarasının kollarını andırıyordu. Tüm eşyalar siyahla adeta koyun koyuna sarılmış, yekpare olmuştu. Burnuna o en sevdiği kurumuş kan kokusu gelmişti, ancak onu daha da güzel yapan bu kokuya karışan ahşapların küf kokusuydu. Şimdiye kadar kendinden başka hiç kimsenin ahşaptan yayılan bu küf kokusunun güzelliğini, ruha işleyişini farketmemiş olmasını düşündü ve sinirlendi.


Toz yumağına dönüşen ahşap tahtaların üstünde ilerlerken o tiz ses orman evinin sessizliğine bir büyü katıyor gibiydi. Sırayla yarasa kollarını andıran kan kırmızısı kadife perdeleri hışımla açtı. Bir anda içeriye ayın çiğ aydınlığı doluştu. Artık duvardaki resimleri görünüyordu. Elleriyle çizdiği resimlerde aşk, şehvet, ölüm, korku, dehşet, çığlık kendilerini boy boy gösteriyor, adeta birbirleriyle yarışıyordu. Hepsinin altında Yiğit’in imzası: ‘Bay KARANLIK’. Tabloları göz ucuyla süzdükten sonra, kendini en yakın bulduğu koltuğa bıraktı, ayaklarını önündeki sehpanın üstüne kaldırdı.


Cebinden sigarasını ve çakmağını çıkardı. Yaktığı sigarasının dumanını üflemiyor, evin kusturucu kokusunu içine çekiyor gibiydi. Sigarasını bitirmeden söndürdü ve hışımla ayağa kalktı. Farelerin kemirdiği, eski el dokuması halıyı bir ucundan tutarak kaldırdı. Sonra yerdeki gizli kapağı kaldırdı ve örümcek ağlarının kapattığı engeli geçerek merdivenlerden indi.


Karanlıkta yolunu daha iyi seçebiliyordu Yiğit, ancak eli prize uzandı. Başta yanmamakta ısrar eden lamba Yiğit’in öfkeli bakışlarıyla daha fazla savaşmak istemedi ve yandı. Burası çok soğuktu. Yiğit iliklerine kadar titredi fakat birazdan gözlerinin kavuşacağı o cesetler içini ısıtacaktı. Yiğit bu gizli bölümde kendinden emin adımlarla yürümeye devam etti.

***

Mithril / Danny

Alcak tavanli koridorda ilerlerken Yigit, kafasini egmek zorunda kalmisti. Koridorun sonundan yayilan rutubet ve curumus et kokusu her ne kadar hosuna gitse de biraz da midesini bulandirmis olacakti ki koridorun nemli tas duvarlarina yaslanarak agir aksak ilerliyordu. Yaklasik on adim sonra kendisini oldukca genis, yuvarlak bir avluda buldu. Avlunun duvarlarini cepecevre saran ve pasli civilerle tas duvara tutturulmus eski bir kablodan sarkan, araliklarla asilmis ampullerle aydinlanmisti etraf. Avlunun ortasinda, yerden yirmi santim yuksekliginde ve yaklasik bir adam boyunca irice bir tas bulunuyordu. Tasin uzerinde ise her halinden antik tanrilara ait oldugu anlasilan eski bir figur, ezelden beri oradaymiscasina dikilmekteydi.
Yigit sarsak adimlarla tasa dogru ilerleyip yere dizlerinin uzerine coktu. Cebinden cikardigi cakmakla, figurun onune rastgele dizilmis mumlari yakti. Mumlar, figurun cirkin ve ofkeli yuzunde: iri ve sarkik gobeklerinde surekli degisen ve kipirdayan golgeler olusturdukca sanki figur canlanmis ve hareket ediyormus gibi geliyordu Yigit’e. Cakmagini tekrar cebine kaldirmak uzere elini cebine attiginda eli sigara paketine carpti. Paketten bir adet sigara cikartip dudaklarina yerlestirdi. Cakmagi cakip da alevi tam sigaranin ucuna getirecegi sirada tum avluyu inletecek ofkeli sesle irkildi:
- Kaldir onu, Tanri’nin huzurundasin!
Yigit korkuyla dusurdugu cakmagi el yordamiyla ararken dudaklarindan dehset ve pismanlik dolu “ozur dilerim, ozur dilerim”ler dokuluyordu.
Cakmagi titreyen elleriyle tekrar cebine kaldirdiktan sonra figurun titrek isikta kipirdayan canli yuzune dikti gozlerini:
- Tanrim, bana verdigin guc ve cesaretle geldim bugune. Kiyamet gununde beni koru, sefil insanlarla olmeme izin verme. Benden bir Nuh yap. O gun geldiginde ben hazir olacagim ve seni bekleyecegim.
Tam toparlanip tasin onunden kalkmaya hazirlanirken o her zaman icinde duydugu, butunlestigi ve zaman zaman ic sesi olarak gordugu, kudretli Tanri’sinin sesini yeniden duydu. Ruhundan tasip sanki tum odayi dolduran ses guclu ve ofkeliydi:
-Basaramadin Yigit. Son seferinde guvenimi bosa cikardin.
Yigit dehsetle son cinayetini dusundu. Babasinin, yillardir gormedigi ve kendisini evlatliktan reddeden o pis ayyasin evinde oldurdugu mavi gozlu kizi dusundu. Daha oncekiler gibi bu cinayeti de baskasina yikmak istemisti ve bu son sefer icin sectigi kisi kendisine can veren babasiydi. Tum gece babasini takip etmisti. Babasi daha eve gelmeden eski anahtariyla eve gizlice sokulmus ve beklemisti. Yasli adamin eve gelisini, rakiyla kafayi bulmasini, cep telefonuna sanki Bursa'daki anneannesindenmis gibi gonderdigi mesaji okumasini, bunun uzerine annesine pismanlikla mektup yazmasini, erkenden sizip uyumasini, ve sabah uyanip da evden cikmasini golgeler icinde izlemisti. Bir hayalet gibi... Babasinin eski evlerine gidecegini ve o kazadan beri kullanmadigi motorsikletine atlayip Bursa yollarina dusecegini biliyordu. Yigit'in Tanrisi yapmisti bu plani. O, asla yanilmazdi.
Ve babasi evden cikar cikmaz Yigit harekete gecmisti. Bir sokak arkaya park ettigi 80 model Mercedes'ine yurumus ve araci evin otoparkina getirmisti. Bagajda baygin haldeki kizi (adini bile bilmiyordu) kolayca babasinin evine, salona tasimisti. 3 gun evvel Taksim’de bir barda tanistigi bu kizi 2 gecedir Bursa’daki ibadethanesinde ozenle saklayip olume hazirlamisti. "Hansel ve Gratel masalindaki gibi" diye dusunerek gulumsedi. "Ama ben kotu cadi degilim.Tanri'nin eliyim."
Buraya kadar her sey planladigi gibi gitmisti. Ancak sonradan kontrolunu yitirmeye baslamisti. Kiz hala bayginken sol kulaginin altindan baslayarak sag kulagina kadar bogazindan derin bir kesik atmaliydi ama acinin etkisinden olmaliydi ki kiz uyanmis ve cirpinmaya baslamisti. Panige kapilmisti Yigit. Hizla kizin canini almak icin gogsune bicaklar saplamisti ama kiz olmuyordu ve korkuyordu. Kizin vucudundan fiskiran kanlarin cekiciligi ile basi donmustu Yigit'in. Duramadi, durduramadi kendisini. Sonunda kizin gozlerini oymus ve bedenini parcalamisti. Kusursuz beden, kusursuz kalmaliydi ama basaramamisti. Tanrisi kizmisti tabi bu zayifligina. Genc bir kizi bosu bosuna, hayir hayir sadece kendi zevki icin oldurmustu, Tanrisi icin kutsal ritueli icin degil.
Yigit dehsete dusmustu. Tanrisini hem seviyor hem de korkuyordu ondan. Ruyalarina girip iskence ediyordu cunku, yaklasan kiyameti gosteriyordu hep ona. Oyle bir kiyametti ki yaklasan, Nuh’un tufani yaz yagmuru; dinazorlarin neslini tuketen meteor ise renkli bir cocuk bilyesi gibi kalirdi yaninda. Olum korkusu sardi tum bedenini;
- Yalvaririm! Ozur dilerim. Bencillik yaptim, bir sans daha ver, lutfen!
- Son sansin
- Tanrim!
Gitmisti ses. Yigit uzun zaman sonra ilk defa yalnizdi. Tanrisi onu bu sefer kendi haline birakmisti. Yavasca ayaga kalkti. Her yer sessizdi. Uyusmus bacaklari ve titreyen dizleri uzerinde ayakta durmaya zorlanirken buyuk bir cabayla avlunun duvarina yaklasti.
2 metre uzunlugunda silindir cam bir fanusun icinde, kimyasal sivilar icinde genc bir kadina ait bedeni gordu. Acik goz kapaklarindan hala o son bakistaki dehset goruluyordu. Guzel vucudundaki tek kesik, bogazindaki bir kulagindan diger kulagina kadar olan derin kesikti. O da Yigit’in aldigi uzun tip egitimleri sayesinde belli olmayacak sekilde dikilmisti. Boynundan akan ve kurumus kanlar ozenle silinip temizlenmis ve siviya konulmustu. Buyuk gun gelene kadar bedenler saglam kalmaliydi, Tanri'si boyle demisti.
Usulca duvar kenarinda yurudu. Avlunun duvarlarina araliklarla dizilmis toplam 7 adet fanusun onunden tek tek gecti. Alti tanesi doluydu ama yedincisini doldurmayi basaramamisti. Ama basarmak zorundaydi. Bu sefer Tanrisi yaninda olmayacakti. Tek basinaydi. Avluya acilan tek gecit olan, geldigi koridora dondu tekrar. Gecitin sol tarafindaki duvara bakti. Duvara kazinmis centikler, yillar oncesinden gelen antik bir yaziya aitti adeta. Tanrisi ogretmisti ona okumasini ve yazmasini. Ve kiyamet gununun tarihini de vermisti. Tarihe tekrar bakti. Son 3 gunu kalmisti. 3 gun icinde son bir cinayet daha işlenmeliydi.

Yavuz Gencay

Edirne'ye geleli yalnızca bir saat dinlenen Ali, otelden hızla ayrıldıktan sonra Sultan 2. Beyazıt Külliyesi Sağlık Müzesi'ne gitti. Özel Harekat Daire Başkanlığı'nda Polis Müfettişi olan Ali, ilgili teftişlerin olmadığı durumlarda bizzat İçişleri Bakanlığı'na bağlı olarak dedektiflik yapıyordu. İçinde bulunduğu haftayı, üstlendiği vakaya, daha doğrusu psikolojik tedavi gören Galip'e ayırmıştı. Külliyenin avlusunda gezerken küçük bir odaya girince Nazlı'yı gördü. Çoğu zaman olduğu gibi, bu seferde boş vaktini çello çalarak geçiriyordu. Çaldığı gergin ritimli parçayı sonlandırıp Ali'nin merak dolu bakışlarını izlerken '' Ah, dört gündür Galip Bey'e müzikle tedavi yöntemlerini uyguluyoruz ama sonuç maalesef ki olumsuz. Zihin açıklığı için İsfahan makamını bile uyguladık fakat çare olmadı. Kendisinin çok kötü birisi olduğunu düşünüyor ve bunu kend... '' Ali'nin elini havaya kaldırmasıyla sustu.

'' Bunu kendine defalarca tekrarlıyor, anlıyorum. Kendisini son çare olarak buraya getirdik ve görünen o ki pek bir işe yaramıyor. Bak Nazlı ben insanların fıtratını çözebiliyorum, sen ise müziğin. Her ikimizin de başarısız olması bana kalırsa birazcık mantık dışı. Mutlaka bir yerlerde hata yapmış veya bir yerleri gözden kaçırmış olmalıyız. Bu adam bir hafta önce bana danıştığında, kendisinin suç potansiyeli çok yüksek olduğunu ve aklında cinayetler tasarladığını itiraf etti. Onu iyileştirmemiz gerekiyor. Yoksa Cumhuriyet Başsavcılığı konuyla bizzat ilgilenip böyle bir ruh hastası adamı yakalama emri çıkartacak. ''

'' Dün çok önemli bir gelişme yaşadık aslında. Buraya geldiğinde bolca kalem ve bir de defter istemişti. İlk başta kendisine zarar verir diye endişe ettik ama hikaye yazıyordu. Dün akşam bana teslim etti ve Ali görmen lazım, adamın yazma yeteneğine inanamadım. '' deyip büyük boy defteri Ali'ye uzattı. Kayıtsız bakışlarını yazıların üzerinde yoğunlaştıran Ali, yaklaşık on dakika sonra defteri masaya bıraktı. Aklından o kadar çok ihtimal yürütüyordu ki, düşünceleri içini ürpertti. Ellerini cebine koyup '' Bu da ne böyle!? Adamdaki yazarlık potansiyeli çok yüksek. Psikopat bir katilden tut da, aşk acısının ve tükenmişliğin dibine vurmuş karaktere kadar; birbirine oldukça zıt kişilikleri ustalıkla kaleme almış. Nasıl, nasıl? Yazdığı o psikopatı anlayabilirim. Sonuçta Galip Bey kendisinin suç potansiyeli olduğunu falan itiraf etmişti. Fakat böylesine derin duygu ve hislere karşı empati kuran birisi... Hayır güzel dostum hayır! Bu adam bir ruh hastası veya kendini farklı gören ve göstermeye çalışan bir deli değil! Onunla mutlaka görüşmem gerek. '' deyip koşar adımlarla Galip'in odasına girdi. Elindeki kağıda çizimler yapan Galip, odasına aniden giren adamı görmezden geldi. Odaya girdiği an pe