Göğün mavi boşluğunda yanıyordu binlerce yıldız. İnsan bu esrarengiz toplumda yalnız görünebilirdi. Tüm insanlık uykuya dalmıştı; yüzükoyun, yatay ve suskun.
O an yoksul oduncu kadın koşarak dışarı çıkmış, oduncu ise yere yığılırken haykırıyormuş:
"Koş güzelim! Koş! Koş kurtul! Kurtarın kendinizi! Tanrı ruhsuz imansız ne kadar lanetli varsa hepsinin belasını versin!"
Ve mırıldanmış "ki bizim... küçük yükümüz yaşasın!"