nigrumdifficil

nigrumdifficil
@nigrumdifficil
“gözyaşlarımın akmasına değil, durmasına neden olan adam olmuştun,” dedim hıçkırıklarımın arasından. “gözyaşlarını durdurmuş muydum?” parmaklarını saçlarımda hissedince bunu yadırgamadım. göğüs kafesim aldığım nefeslerle eziliyormuş gibi acıyordu. “yine durdurabilir miyim?” diye sordu, sesi kapana kısılmış gibiydi. …
kendimi bildim bikeki hep yaramı göstermekten kaçınmıştım. korktuğum birinin beni iyileştirmeye çalışması olmamıştı, korktuğum birinin yaramı görecek olması olmuştu. bu yüzden ne zaman yarasını gizleyen, herkesten bir sır gibi saklayan insanlar görsem, kalbimin derinliklerinde yakıcı bir tanıdıklık duygusu beni kasıp kavururdu.