Kitabi tabir-i caizse bir solukla okudum bitirdim. Ilk elime aldigimda serinin sonuncu kitabi oldugu ogrendim acaba baslamasammi diye dusunurken daha ilk sayfada sardi beni. Ayse Kulin kendi hayatiyla ilgili unutmadıklarını sevinciyle uzuntusuyle anlatmış;ismi gibi hüzünlu bir kitap aslinda. Ara ara hep gozlerim doldu ki sonunda dayanamadim zaten. Kendi hayatıni anlatırken o yillarda Turkiye'nin siyasi sosyal durumuna da değinmiş, ne zor geçirmişiz aslinda ülke olarak. Kitap bir otobiyografi , dili oldukca sadece anlatimi sürükleyici okunulasi bir kitap, bu kitabi cok beğendiğim icin digerlerini dw okumaya karar verdim, onlarinda en az bu kitap kadar iyi olduğunu düşünüyorum.
Öncelikle kitabi bitirmek icin bitirdim. Sıkıcı olduğunu bir kac arkadaşım demisti ama tavsiye eden de olmuştu. Hep kitaba biyerlerden sarildim bazi yerleri akıcı güzel gecsede genelde bitirmek icin kendimi zorladim. Karakterler gayet güzel betimlenmis psikolojik bir romandir. Karakterlere gelirsek sureyyanin miz miz halleri kabrisleri resmen beni baydi, suad ve necibin birbirlerini sevmeleri guzeldi zaten süreyyaya da hic üzülmedim. Okunur mu okunur ama biraz yorar gibi.