"Dinle öyleyse, patron: Tanrı bir sabah, cinleri başında toplanmış halde uyandı. 'Ben ne biçim Tanrım ki,' dedi, 'vaktimi geçirmek için, bana günlük yakacak ve küfredecek insanlarım yok? Baykuş gibi yalnız yaşamaktan bıktım artık! Tuuh!' Avuçlarına tükürdü, çamur yaptı, iyice yoğurdu; küçük bir insan yapıp güneşe bıraktı. Yedi gün sonra aldı, pişmişti. Tanrı ona bakıp güldü: 'Hay şeytan alsın beni!' dedi. 'Düpedüz domuz bu be! Başka şey istiyordum, başka şey oldu. Hapı yuttum, ama oldu bir kere...' Sonra, ensesinden yakalayıp bir tekme attı: 'Haydi bas!' dedi. 'Git başka domuz yavruları da yap. Dünya senindir; yürü! Biir, iki, maarş!..' Fakat o domuz değildi iki gözüm. Başında fötr şapka, omuzlarına rastgele atılmış bir ceket, ütülü bir pantolon ve kırmızı tüylü çarıkları vardı. Belinde de, -ona şeytan vermiş olmalı- üstünde, 'Seni yiyeceğim!' yazılı, bilenmiş bir Laz bıçağı taşıyordu... Bu insandı; Tanrı, öpsün diye elini uzattı ona, ama insan, bıyığını burarak dedi ki: 'Yol ver be moruk, geçeyim!'"
Puan vermedi·214 syf.·
1 saatte okudu
·Okunma: 10 Kasım 2015 10:04
·2015 33. kitabı
9/10
5 günde okudu
·2017 37. kitabı
"Elimden gelse delirip kurtulacağım, ama hâlâ akıl denen şeyi başımdan kovamadım."
"Diğer yandan, sektörde herkes, farkında olsunlar yahut olmasınlar, bir biçimde altının kölesi olarak yaşardı. Bu sarı parıltıda öyle bir güç vardı ki, tüketenleri düşünceleriyle, üretenleri de bedenleriyle köleleştiriyordu."