Ama bir noktada bir şeyler koptu. Kabahat ne benim ne de senindi, yalnızca doğanın yasalarındaydı.
Çok uzun yaşadığım ve pek çok kişi yitirdiğim için artık biliyorum ki ölüler yokluklarıyla değil de -onlar bizim aramızda- söylenemeden kalan sözler yüzünden keder verirler asıl.
Bir vasiyet mi bu? Hayır, öyle sayılmaz, daha çok seni yıllarca izleyecek, beni yakından hissetmek isteyince okuyabileceğin şeyler.
Günler geçiyor ve ben hiçbir karar alamıyordum.
Sevdiğin insana söylemek istediklerin sonsuza dek içinde kalır; o, toprağın altındadır, artık onun gözlerinin içine bakamazsın, kucaklayamazsın, ona henüz söyleyemediklerini söyleyemezsin.