Nəhayət dostum bunu hədiyyə kimi gətirdi. Bu volume içə bağlı da onu deyə bilərəm ki, çox qəlbimı toxundu bəzi hissələri. Xüsusən nənə obrazının yazdığı məktub və nəvəsi ilə söhbət etdiyi hissə. Həyatda bəzi insanlar olur ki, onlar həqiqətən də bizim üçün çox dəyərli olur və onlar üçün əlimizdən gələn hər şeyi etməyə çalışırıq. Özümüzü sırf onlar daha yaxşı olsun deyə zülmə salıb özümüzü itiririk.
Var olan ən yaxın dostum həftəsonu mənə demişdi ki: "Zamin, əgər səninlə uşaqlıqdan dost olmasam, yəqin ki dost olmazdım sonradan. Çünki insanlara qarşı elə rəftar edirsən ki, sanki hər kəs səninlə eyni dəyərləri bölüşməlidir (qarşılıqlı dəyəri nəzərdə tuturdu). Sən insanlara qarşı çox gözlənti ilə dolu olursan. Hər insana özünü açıb tökürsən və nəticədə lüt qalırsan. Həyatında tanış olduğum hər kəsə özündən o qədər çox şey verirsən deyə indi səndə özün üçün bir şey qalmayıb." Bu sözlər məni dərindən yaraladı, amma eyni zamanda da düşündürdü. O haqlı idi. Mən bu cür səhvə tez-tez yol verirəm deyə bu qədər məyus və itmiş hiss edirəm.