Kaybettiğim, değerlendiremediğim zamanlar ok gibi batıyor tenime. Ertelediğim iyilikler, esirgediğim sevgiler ruhumu kanatıyor. Başladığım bitiremediğim, düşündüğüm başlayamadığım işler üşüşüyor zihnimin odalarına. Cümleleri ben kuruyorum. İyi de bu cümleler benim mi?Sevgiler, zamanlar, iyilikler hepimizin ama değil mi?