nisa

nisa
@nonevory
ㅤㅤ ㅤㅤ
otomatik yazma tehlikesi her zaman vardır. hiçbir zaman anlatılmaması gereken bir sona doğru adım adım kendini yazma tehlikesi. öykü belli bir noktada hız kazanır. görünürdeki sonun, olası tek sonuç olduğuna kendini inandırır; seni de inandırmak için elinden geleni yapar. bir bakıma insanı rahatlatan bir kadercilik, bir denetim yitimi vardır. bu senin yazındı, ama şimdi kendi kendisini yazıyor.
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
benim acıya tutunduğumu sanıyor. acının bir anı olduğunu sanıyor. belki de benim için, hissetmenin tek yolunun acı olduğunu sanıyor. acı, benim sevmemi engellemiyor -yalnızca sahte bir iyileşme bunu yapabilirdi- acı, bana alıcılarımın da vericilerimin de kusursuz bir biçimde çalışacak durumda olmadığını söylüyor. acı, hissetmenin kendisi değil, ne var ki, hissetmenin bir aracı haline gelmiş.
ne söylenebilir ki? aşkın sonu, bir hayaletin bitmez tükenmez ziyaretleridir. rüyaların ziyareti. sessizliğin ziyareti. hayaletler tarafından ziyaret edildikçe sizin de bir hayalet olmanız kolaylaşır. yaşamın suları çekilir. nabız çok hafiftir. hiçbir şey sizi heyecanlandırmaz. bazı insanlar bunu onaylar; buna iyileşme derler. bu, iyileşme değildir. ölü bir beden acı hissetmez.
"sen romantizm mi istiyordun?" "herkes istemiyor mu? "romeo ve juliet'i indir." "yeniyetme cinselliği." "uğultulu tepeler." "hava berbat ve o giysilerden de nefret ediyorum."