Yaşlı korucunun vücut ısısı yavaşça yok olurken, orada uzunca bir süre kald. Ama Mooshie üşüyorsa bile gülümsemesi ısı yayıyordu.
İzleyen birkaç gün boyunca Drizzt, pek çok kereler gözyaşı döktü ama ne zaman o son gülümsemeyi, yaşlı adamı saran huzuru hatırlasa, kendine gözyaşlarının Mooshie için değil, kendi yitirdiği için olduğunu hatırlıyordu.
Drizzt, korucu koruluğun arkasında, taştan kaşde diktiği bir mezara gömdü ve ardından kışı sessizce, günlük işlerini yaparak ve merakla geçirdi.