Özündə hər şey edə biləcək qüvvəti görmək, ancaq edəcək bir şey tapa bilməmək... Tükənmək bilməyən səbrlə məchulu gözləmək... Nəhayət, bütün bunları sisli havadakı ağaclar kimi dumanlı və qarışıq şəkildə hiss etmək... Bu, uzun müddət dözüləcek hisslərdən deyildi.
Bir-biriləri üçün nə qədər təbii və lüzumlu idilərsə, ətrafları üçün bir o qədər qəribə və mənasız olduqlarını ürəklərinin dərinliklərində hiss edirdilər. Hissləri şiddətli, dünyaları isə fərqli olduğundan tamamilə tənha olduqlarını bir-birilərinə söyləməklərinə ehtiyac qalmır və bunun nə qədər belə davam edə biləcəyini qorxu içində düşünürdülər.