Farris Karamy Efendi'nin söylediği bu sözler beni aşkın sunağına koyuverdi. Coşkuyla başlayıp kederle biten cennet güzelliğinde bir şarkı oldu bu sözler ; ruhlarımızı ışıklar dünyasına taşıyıp ateşle mühürleyen bir şarkı; neşe ve kederi bir arada içtiğimiz kadeh oldu.
Gençliğimde peşimi bırakmayan bu kederin sebebi eğlenmemek değildi zira eğlenme şansım olmuştu; dostsuzluk da değildi, istesem dost da edinebilirdim . Kalbimdeki kırgınlık yalnızlığı sevmeme neden olmuştu,buydu sebep. Oyuna , eğlenceye hevesim kalmamıştı. Keder , omuzlarımdan gençlik kanatlarını alıyor, dağların arasında gezinen hayaletlerin ,bulut ve ağaç bölgelerinin bir türlü denize açılan yolu bulamadıkları su birikintilerine çeviriyordu beni..