Cüneyt Özdemir
@nrg_
Şiddetlen acı nasıl olsa geçeceksin"diyordu bir yazar.Lakin bence acılar geçmez.Acılar iz bırakır.Ömür boyu sırtımızda taşırız, alışkanlık ettiğimiz bir yük olurlar. Zaman her şeyin çaresi değil, yaraları sarmaz.Gecmisi bilmez misin #y:116773/MAHPUS
Evet! Aristokrat bir soydan geliyordu.Ve ne çok ağır kurallar vardı aynı evin içinde yaşarken.Aile bireylerinin aralarında protokol kuralları uygulanır birbirlerine karşı resmi, kibar ve mesafe koymak zorunluluğu, yanlış anlaşılma korkusunun verdiği bir disiplin duygusal yapısını zorluyordu.Aile büyüklerinin mütemadiyen "sen herhangi birinin çocuğu değilsin bizi iyi temsil et" baskısı altında kalarak davranamıyor, konuşamıyor adeta duygularını kaybettiğini hissediyordu #y:116773/Mahpus
Babam evde bize daima yüzüm asık mı? Diye sorar ve insanlara gülümseyemediği için mütemadiyen bundan manevi eziyet duyarak aynaya bakıp yüzünü kontrol ederdi. Yüzünün asık olduğunu aynada gördüğünde ise derin bir teessür içinde kalıyordu #y:116773/Mahpus
Aynı ıstıraplar için sonsuza kadar ağlayamazsınız ya! Gün gelir ağlamalarınızda üzüntülerinizden bihaber biçare olmaya başlar.İste o daha kötü.Çünkü o zaman ağlamaktanda medet umamazsınız
