Karanlıkta aynama yetecek bir ışık verin
Göz kapaklarım derinlerde boğar beni bilirim
Her gece derinlerimi tanıyan gözlerinin merhabası var
Her merhabada bir parçamdan koparsın hissederim
Neyin çabası bu insanlık bir bataklık işte
Beğenmezsen bataklık rengini anlaşılmak istersin birinde
Anlaşılmamakmış meğersem batıran her nefeste
Sığdıramadım seni işte tek bir nefese
Her sabah biraz daha morarır dudaklar
Sabahlara yakışmazken artık bu uyanışlar
Ayna karşısında şeffaflaşan şu bir beden
Ruhun olduğu rüyada ölür buldu kendini
Hiçbir toprak senin gibi çiçek yetiştiremedi
Senin her bir yaprağında erirken bir kar tanesi
Yokluğunda olurdu birer birer zemheri
Ne bilirsin belki seni de aşmıştı kökleri..
