Kim
Yazık ediyordu kendine
Ne değişecekti ki kendimde.
Yaşıyacaktı yine kendiyle
Ama yaşatmıyarak kendini .
Tüm gün konuşurum kendimi
Tıpkı sessizliğimi susturan kendin gibi.
Kelemiler mi tanıyordu kimsesizliği?
Vücudunu parçalayıp tanıtsana ozaman kendini..
Gölgene emanet ettim tüm anıları
Olurda hatırlarsan beni gör diye.
Bilemezdim ki güne açan güneşin
İlk yüzünde doğacağını
Her bana dönen gülümsemende yok olacağımı..
