Livaneli' yi okuyorum heyecanla.
Serenad' ı okuyorum.
Gözlerime yaşlar doluyor son sayfalarında.
Max' ı özlüyorum hiç durmadan.
Nadia 'nın acılarına ortak oluyorum.
Struma' da bin kere ben ölüyorum.
Niye bu gece yarısı bitirdim diye kendime kızıyorum.
İşte yine başım ağrıyacak ağlamaktan.
İçimde birden bire Serenad' ı çalma isteği oluyor.
Keman öğrenmeyi belki de hiç bu kadar istemedim.
Belki de çok abartıyorum. Sonuçta bir kitap diyecekler belki ama bildiğim herşeyi sanki bir anda unutturdu bana . Kitabın özetini yazmak istiyorum ama sadece son sayfaları hatırlıyorum.
Üstad' ın kaleminin hikmetini gösterdiği, etkisinde kaldığım o son sayfaları.
Ne güzel bir kitaptı Üstad' ın (Zülfü Livaneli ) eseri (Serenad ) eline sağlık.