Belki de insan ölüm döşeğinde olsun ya da olmasın,durup yukarıda uzanan mavi enginliğine baktığında kendini ister istemez ufacık ve önemsiz hissediyordu.Evrenin heybeti karşısında kendi hayatının ne kadar anlamsız olduğunu fark edip bu yüceliğin altında eziliyordu.
Aslında kalbimi korkuyla dolduran yaşamın sona ermesi değildi, sonrasıydı;var olmama haliydi.Yok olmaktı. Büyük bilinmezlik âlemindeki sonsuz hiçliğin parçası olmaktı.