Nur Yıldırım
@nurolduhttpp
5 okur puanı
Temmuz 2023 tarihinde katıldı
Bizimle alay mı ediyorsunuz?1000Kitap
Aslı Arslan’ın Beyaz Leke kitabı, sadece zamanınızı boşa harcamakla kalmıyor, aynı zamanda mantığa meydan okuyan bir karmaşa sunuyor. 2027 yılında geçtiği iddia edilen bu hikaye, okuyucuyu bilimkurgu
Neden sadece bir kere beğenebiliyorum bunu ya
İlk kitabın dramı fazla sanıyordum ta ki ikinciyi okuyana kadar. İlk kitap belli bir yere kadar komikti en azından. Ama bu… bu beni bile aştı. Normalde yan karakterlere üzülmeyen ben, bu kitapta önce kötüyken daha sonra iyiye evrilmeye başlamış, sevmekle sevmemek arasında kaldığım bir karakter için ağladım dakikalarca… Kalbim çok kırık bir ümit o karakterin ayağa kalkmasını bekledim kitap boyunca ama sadece beklemekle kaldım.
İkinci kitap iyilerin arasına gizlenmiş kötüler ve kötü olmaya zorlanmış, ölümü bir giysi gibi üzerine geçirmiş masum karakterleri ayıklayıp bir tarafa koymakla geçti. Kitapta aksiyon, gerilim, olay asla bitmiyor. Bitiyor diyorsunuz, hayır, bitmiyor. Kitabın temposu yerinde saymıyor. Sanırım en çok bu yönünü sevdim.
Morfin, Vitamin, Burak, Mert, Aylin, Yelda ve Jaladhi. Öyle güzel bir aile oldular ki bütün sahnelerini gözlerim dolu dolu okudum. Jaladhi; evin öfkeli ama kalbi pamuk babasıydı. Aylin; evin diktatör büyük ablası. Burak; evin haşarı çocuğu. Yelda; en bıkkınları. Mert; Sürekli Burak’a sataşıp duran en büyük abi. Vitamin; evin neşe kaynağı ama sönüp duranından. Morfin ise… Morfin; evin en hüzünlü haliydi.
O kadar çok sevdim ki bu evreni, kitap hiç bitmesin istedim. Sonsuzlukta sıkışıp kalsaydı keşke. Ki öyle de oldu bence.
Bu kitabı hayatımın sonuna kadar unutmayacağım. Bende yeri hep ayrı olacak.
İlk kitabın dramı fazla sanıyordum ta ki ikinciyi okuyana kadar. İlk kitap belli bir yere kadar komikti en azından. Ama bu… bu beni bile aştı. Normalde yan karakterlere üzülmeyen ben, bu kitapta önce kötüyken daha sonra iyiye evrilmeye başlamış, sevmekle sevmemek arasında kaldığım bir karakter için ağladım dakikalarca… Kalbim çok kırık bir ümit o karakterin ayağa kalkmasını bekledim kitap boyunca ama sadece beklemekle kaldım.
İkinci kitap iyilerin arasına gizlenmiş kötüler ve kötü olmaya zorlanmış, ölümü bir giysi gibi üzerine geçirmiş masum karakterleri ayıklayıp bir tarafa koymakla geçti. Kitapta aksiyon, gerilim, olay asla bitmiyor. Bitiyor diyorsunuz, hayır, bitmiyor. Kitabın temposu yerinde saymıyor. Sanırım en çok bu yönünü sevdim.
Morfin, Vitamin, Burak, Mert, Aylin, Yelda ve Jaladhi. Öyle güzel bir aile oldular ki bütün sahnelerini gözlerim dolu dolu okudum. Jaladhi; evin öfkeli ama kalbi pamuk babasıydı. Aylin; evin diktatör büyük ablası. Burak; evin haşarı çocuğu. Yelda; en bıkkınları. Mert; Sürekli Burak’a sataşıp duran en büyük abi. Vitamin; evin neşe kaynağı ama sönüp duranından. Morfin ise… Morfin; evin en hüzünlü haliydi.
O kadar çok sevdim ki bu evreni, kitap hiç bitmesin istedim. Sonsuzlukta sıkışıp kalsaydı keşke. Ki öyle de oldu bence.
Bu kitabı hayatımın sonuna kadar unutmayacağım. Bende yeri hep ayrı olacak.
Nesar’ı asla aşamayacağım sanırım…
Ben Nesar’ı nasıl aşacağım? İlk kitapta nefret ettiğim karakteri nasıl ikinci kitapta sevebilirim? Ve başına gelenlerden dolayı nasıl bu kadar ağlayabilirim? 😭 Yıllar geçse de üstünden Nesar’ı unutamam.
2 yanıtı göster