Gerçekten, ben gerçekten küçük bir çocuğum! Mahvolmuş biri olduğumu anlamıyor muyum? Ama neden dirilip ayağa kalkamıyorum? Evet! Hayatta sadece, en azından bir kez hesaplı ve sabırlı olmak yeter! Bir kez olsun sağlam bir duruş sergilemek gerek ve bir saat içinde tüm kaderimi değiştirebilirim! Önemli olan karakterdir.
İşte gerçek! Bakın bazen son gulden neler yapabiliyor! Peki ya o zaman karamsarlığa kapılıp da oynamaya karar vermeye cesaret edemeseydim ne olurdu!
Yarın, yarın her şey bitecek!
Merak ediyorum , neden kardeş gibi yaşayamıyoruz ? Neden en iyi insanlar bile sürekli başkalarından bir şeyler gizliyor, bazı şeyleri neden sadece kendine saklıyor? Neden insan karşıdaki kişinin boş konuşmadığını içinden geçenleri olduğu gibi söylemez ? Sanki herkes gerçekte olduğundan daha sert , sanki hepimiz duygularımızı açık ederek kendimizi savunmasız bırakmaktan, incinmekten korkuyoruz. "