Niyazi Fidan
@nyzfdn
• Gûla Stewrê. ;))
1994
209 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Livaneli'nin okuduğum ikinci kitabı olan Huzursuzluk, ilk okuduğum kitabından (Serenad) daha kötü bulduğum bir kitap oldu. Zaman, mekan tasvirlerinden yoksun; kişilerin, karakterlerin okura yeterince
Reklam
Kitap yazıldığı dönemin siyaset anlayışına bir yergi olarak yazılmış görünse de; günümüzde de aynı düzenin farklı senaryolarla insanlara dayatıldığını söylemek mümkün. Aslında politikacı olmak, siyasetçi olmak bunu gerektirir.(!)
Birileri bizleri sürekli bazı kelimelerin arkasına sığınıp kandırır. Demokrasi, cumhuriyet, komünizm, anarşizm, kapitalizm, eşitlik, haklar, vs. Bu kelimeleri kullanıp nasıl daha aydınlık geleceğe ulaşacağımızın masalını anlatanlar, bunları vadedenler kendi aydınlık gelecekleri için bizi bir basamak olarak kullanırlar.
İstedikleri makama, mevkiye ulaştıkları zaman ise verdikleri vaatleri unutup(7 emir), sanki bunları hiç söylememiş gibi yaparak, tam bir diktatör kesilirler. Her yeni gelen yönetim bir önceki yönetimden daha iyi olduğunu rakamlar kullanıp anlatır. Yönetimden gidecekleri zaman halkın açlıktan kırılacağını, iş bulamayacağını, zulme uğrayacağını anlatır. Kendi saltanatlarını bu şekilde perçinlemek isterler. Bu yönetimler yanlarına ise kendilerine köpeklik edecek kimselerden başkasını almazlar.
Hayvan Çiftliği bu iğrenç düzene bir başkaldırı niteliğinde yazılmış mükemmel bir metafor.
Okuyun, okutturun.
Politikacıların süslü laflarına aldanmayıp her daim gerçeği görmek temennisiyle...
Kitabı okumazdan önce kitap hakkında yapmış olduğum küçük araştırmalar ve çevremdeki insanlardan duyduğum kadarıyla Bülbülü Öldürmek şişirilmiş bir balondan başka bir şey değildi. Öyle ki bu yorumlar moralimi bozdu ve "Okunmayı bekleyen o kadar değerli kitap var iken ben abartılmış bir kitap aldım." diye düşündüm. Kitabı bu ön yargılarla okumaya başladım. Belki beklentimin de düşük olmasıyla kitabı çok beğendim.
Kitap iki kısımdan oluşuyor. İlk bölümde, hikayeyi bize kendi ağzından anlatan, Scout Finch'in ailesini, yakın çevresindeki insanları ve yaşadığı kasabayı öğreniyoruz. İkinci bölümde ise kitabın asıl işlediği konuya dayanak olan siyahi (bunu ayrıca belirtmek bile utanç verici) Tom Robinson'un tecavüz suçlamasıyla yargılanmasını okuyoruz. Yazar bu olay üzerinden Amerika'daki ırkçılığın ne boyutlara ulaşmış olduğunu çok güzel bir şekilde anlatıyor okuruna.
Atticus Finch'e ayrı bir parantez açmak gerek: Böyle ırkçı bir toplum içinde başta kendisini ardından çocuklarını izole edebilmiş olması ve siyahın beyaza üstünlüğü olmadığı gibi beyazın da siyaha üstünlüğü olmadığını çocuklarına naif bir şekilde aktarabilmesi muazzamdı. Özellikle kitap sona ererken Atticus'un verdiği adalet dersine hayran kaldım. Bu bakımdan hukuk öğrencilerinin muhakkak okuması gereken bir eser.
Son olarak Scout karakterine değinmek istiyorum. Ben Scout'u çok cana yakın ve sevimli buldum. Yalnızca çocuklara has samimi çıkarımları çoğu defa yüzümü güldürdü. Bana Şeker Portakalı'ndaki Zeze'yi hatırlattı ve bu sebeple Şeker Portakalı tadı veren bir kitabı okuyormuşum gibi hissettim.
Kitabı okumaya başlamadan önce biraz araştırdım ve anlaşılması güç bir kitap olduğu yorumlarını sıkça gördüm. Haliyle bu önyargılarla okumaya başlayınca anlamakta zorlandım. Kitabın ilk etapta
Kitap uzun zamandır kütüphanemde okunmayı bekliyordu. Nihayet kendisine sıra geldi ve okudum.
Kitaba başlarken "Galiba sonunda neden bu kitabı daha önce okumamışım diyeceğim." diye
Reklam