Acıya karşı bağışıklığını kaybeden insan,en ufak bir üzüntü karşısında yıkılır, çöker ,pes eder. Çünkü o sürekli mutluluk, kesintisiz coşku peşinde yaşamış, acıyı hep reddetmiştir. Böylece karşılaştığı küçücük bir sorun karşısında bile acizleşir hemen.
Bazen kötü hissetmek iyidir ,zaman zaman kırılmak.
Her zaman herkesin olmanı istediği o neşeli kişi olmamak sorun değil. Kimseyle konuşmak istememek de öyle.
Gözyaşlarıni tüketinceye kadar kalbinin ağlmasına izin vermek de sorun değil.
İnsan olmak güzeldir.