yav kız değil afet be. hani giderken uçuyoduk ya, dönüşte kaplumbağa. böyle otuz kırk kilometre diyorum. “niye?” diye sordu birkaç kere, “bozuk mozuk” dedik, yersen tabi. yol bitecek diye ölüyorum abi. sonra bitti o yollar iyi mi? kasımpaşaya geldik, elimi sıktı, “gene görüşelim” dedi, “teşekkür ederim, senin kadar tatlı, iyi bir insan görmedim” dedi. böyle içimden bir şey aktı kalbime oturdu kurşun gibi. sonra elini salladı. allah kahretsin yani erkeklik olmasa ağlayacağım be. üç, beş gün gelemedim kendime. ya buram yanıyor abi, nah, direksiyon, yol, taş, viraj… ya trafik memurunu türkân görüyorum iyi mi? sebepsiz yere doluyor gözlerim. ne yemek, ne içmek. durup dururken bir ağlama. ölüyorum be!
Reklam
Hangi cennetten geldim bu cehenneme?
Her yokluk bende, her acı benim.
Baltalar kıyasıya inmiş gövdeme,
Bak şu devrilen hayat ağacı benim....
çünkü adalet vatanın temeli,mülkün değil. mülk yıkılır ama vatan yıkılmaz. vatanı yıkan sadece adalettir. adalet vatanın temelidir.adalet güçlü olduğu sürece vatan da güçlü olur. bireylerse, bizlerse yani, o adaletin direkleriyiz, birer demirleriyiz. bir adalet demirini koparıp atıyorsa, vatanın bir parçasını koparıp atıyor.