Eve geç gelen bir ergene yemeği kaçırdığını söylerken aslında iyi niyetli davranıyor olabiliriz. Bize göre alınacak ders şudur: "Bir dahaki sefere belki daha düşünceli ve dakik olursun." Ama çocuğun zihninde bambaşka düşünceler oluşabilir: "Neden geç geldiğim veya yaşamımda neler olup bittiği umurlarında değil. Yemeğimi ısıtmaları iki dakikalarını alır, ama onlar beni aç bırakmayı seçiyorlar. Bu aptal kuralları benim esenliğimden daha önemli... Önemsenmeye değmeyen biri olduğum için mi bunlar"
Bize göre çocuklar sıklıkla bir hiç yüzünden ağlarlar, ama ağlama nedenleri kendileri için hiç değildir; tersine, son derece önemlidir. Çocuğun haykırması veya ağlaması bizi çileden çıkarır (insan içindeysek bizi utandırır) ama çocuğun o sırada yaşadığı deneyim kendisi için çile değil, düpedüz işkence olabilir.