• yeter yoruldum yeter taşları okumaktan
    kıpır kıpır rasgele kumaş içinde
    gövdemde gezinen bir sokucu böcek
    şimşekler tütünler dökülüyor avuçlarımdan
    karanlıkta sarı köpek, vebası sabahın
    gecenin kara kadavrası büyüyerek
    sızıyor ter içinde şakaklarımdan
    kullanmaktan kaçındıkça ürkek
    dünya gibi ben gibi sözcüklerle yaratmak

    dünya benim için yaratıldı
    ve ben yaratıldım dünyadan
    ve yarattım dünyayı çırpınarak

    işte bundan yoruldum dizel makinalardan
    kadınların memeleri mor, gördüm irkildim haykırarak
    dahası öldüm kaç kere öldüm yaşamak beni bırak
    ayaklarım öldü seslerim ülgen patikalarım
    herkesi en kara yerlere çıkaran
    kemiklerim kanıyor kanıyor çınlayarak
    yürekler dolusu ceset, mühür duraksamadan
    ben yoruldum yeter taşları okumaktan
    şimdi nasıl söz açmalı yeniden başlamaktan

    şüphesiz hepimiz biliriz
    yaşamaktan büyük zulüm yok
    yıkandığımız hep aynı ırmak