Olcay

Çıkış
Söndü her şey: Gün, iç-ışık. Ağrılı kütle, Bulamıyordum gerçek zamanımı, Evimi. Kötü ölmüş, ölülerin rahvanı Çalarken bütün boşluklarda Bulutlu bir gökte Sınırsızlaşıyordum. Bu yerin olmayandan beslenip, Adım adım, avunarak biraz. Dolu olacaktır omuzumun Savaştığı bağ, Güneşle, onsuz ve. Rene Char.
Şiir
Reklam
“Açı doyurduğumda, hakareti affettiğimde, düşmanımı sevdiğimde… Bunlar güzel erdemler. Fakat ya dilencilerin en fakirinin, suçluların en gaddarının da kendi içimde olduğunu fark edersem. Ya şefkatime en muhtaç kişinin, sevilmeye en muhtaç düşmanımın kendim olduğunu fark edersem. O zaman ne olacak?”