Yaşama arzusu ve sevme gücü bizi terk ettiğinde dünya bomboş görünür, yalnızca rüzgarın amaçsız koşusunu algılarız, gökyüzünün kör ışığını, boşluğun kaygısız ölçüsüzlüğünü... Kendimizi güçlü ve aşka karşı duyarlı mı hissediyoruz? Dışarıda her şey bize capcanlı görünür. Kuşku, kaygı, yorgunluk aklımıza gelir mi hiç?