Tüm acılarımın, kalbime saplanan bıçakların ve ruhumun çığlıklarının içinde bildiğim tek şey bizim artık "Biz" olamayacağımız noktaya geldiğimizdi... Bu bir ilişki değil paranoyaklıktı, delicesine bir oyun akıl almaz bir fırtına. "Çok" lar böyleydi işte.. Çoklar yorardı, çoklar delicesine bir aşkı bitirir ve tüketirdi. " Çok sevmek, çok aşık olmak, çok bağlanmak çok sahiplenmek, ya da çok kıskanmak" Bize de olan buydu işte içimizin "çok" ları bizi bitirmişti. İşin tuhaf yanı da ne biliyor musun? Ben dünyaya bir daha gelsem yine "çok"ları yaşamayı seçeceğim... ;)