“Parmaklarım hareketsiz kalıyor çoğu zaman. Beynimde binlerce harf, kelimelere dönüşmeyi bekliyor. Yapabildiğim değil fakat yaptığım tek şey uyumak uyanmak ve kitap okumak.. Kendimde değilim ve bunu biliyorum. Toz pembe, beyaz gökyüzünün ev sahipliği yaptığı genç bir kadınım . 30'larıma varmadan, at gözlüklerimi çıkartmış fakat insanlara aldanmadan yaşıyordum hayatımı. Acılar görmüş, çekmiş ve daha nicelerine kucak açmış bekliyordum. Kitaplar okuyor, müzikler dinliyor ve bolca hayaller kuruyordum. Kördüm, yalnızca mutsuzluğa kördüm. Tıpkı, hayatın tüm olumsuzluğunu geride bırakmış bir optimist gibi.“Dünya hayatında, sevinçlerin içinde saklı hüzünler vardır.” Toz pembe bulutlarla geceliyormuş gibi... Ama sen vardın gerçek olan tek şey senin varlığın. Özlemin küçücük, kordan kentleri yakacak kocaman bir yangına dönüşmesine izin verebilir misin? Ve bir şairin de dediği gibi.. "Çektiğim bütün acılara dayanıyorsam, seni özlediğim içindir. Beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni; seni özlediğim içindir. Yaşıyorsam; içimde umut varsa, yine seni özlediğim içindir." "Yaşarken beklemek, beklerken yaşamak ve yaşayıp beklerken ölmek!" Gibi...