Gunay Guliyeva
@ondine
27 okur puanı
Ekim 2016 tarihinde katıldı
tarihsel süreç içinde değişik sanat dallarında üretilen eserlerin hiyerarşik önemi konusuna baktığımızda, bazen sözlü sanatların öne geçtiğini, örn. şairin sanatının tanrısal esinle ortaya çıktığının kabul edildiğini, ressam ve heykeltraşlara ise daha alt seviyede bir yerin ayrıldığını görüyoruz. öyle ki ressam ve heykeltraşlara yaptıkları işin karşılığı olarak ücret ödemeyi kabul ede ilk çağ düşüncesi, tanrısal esinin bir aracı olan şaire para ödeme fikrine sıcak bakmıyordu.
mitografik bir perspektiften bakıldığında yazar bir statü insanı olarak özellikle Raglan'ın tanımladığı kurban kavramıyla bağlantılıdır. zengin ve ferah içindeki kişinin bu tanıma uymayacağı açıktır. bu bakımdan sanatçı/yazarın eski anonim kimliğinin bir parçası olarak yoksul, derbeder, bohem bir hayat yaşaması ve çile çekmesi, varlıklı olmasından daha olağan bir durumdur.
Shelley '' A Defence of Poetry'' (Şiirin Savunması) adlı yapıtında yazar: şiir Platonik ideaların yeniden yaratılmasına yönelen mimetic (doğadakini yansılama) özellik taşıyan bir sanattır. şair, yani sanatçıysa toplumun kurucusu, topluma ruhsal ve yasal temelini veren kişi olma özelliğindedir.
sanatçı biyografilerinde öncelikle vurgulanan şey, gelecekte sanatçı olacak kişinin çocukluk döneminin olağanüstülüklerle dolu olmasıdır. Bu olağanüstülük durumu, sanatçının yeteneğinin çok erken bir çağda ortaya çıktığının kabul edilmesi düşüncesine dayanır. bu vurgulamanın birbiriyle bağlantılı 2 amacı var: 1.çocukluk olaylarının yetişkinlik yaşamını önemli ölçüde belirlediği kabul edilmekte, 2. küçük bir çocuğun büyük bir yetenekle doğmuş olmasının tanrısal bir seçimi gösterdiğinin altı çizilmekte.
ilk sanat eseri dini amaçlar için üretilmiş nesneler olup, dini törenler sırasında ya da büyü yapmakta kullanılıyordu. bu tür kullanımda, üreticinin adının anılması gerekli değildi; hatta, törenin toplumsal niteliği dikkate alındığında, belki de eylemin doğasına aykırı düşeceği için, bu adın gizlenmesi gerekiyordu.