"İnsanlar değişir, June. Keşke bunu görebilseydin."
"Hayır," dedim. "Değişmezler."
Annem bir an için sessiz kaldı. "Sen değiştin."
Şaşkınlıktan ne diyeceğimi bilemedim.
"Bazen artık seni tanımadığımı düşünüyorum, June," diye devam etti annem. "New York seni değiştirdi. Seni duygusuz biri yaptı."
Ben de ona Paris'i görme ve Eyfel Kulesi’nin tepesinde çocuklara kitap okuma hayalimden bahsettim. Muzip bir şekilde gülümseyerek, "Bizim çocuklarımıza mı?" diye sordu.