Ramona Caraballo daha yürümeyi öğrenmeden ailesinden alınıp birilerine armağan edilmişti.
1950 yılında, henüz çocuk yaştayken Montevideo’ daki bir evde küçük bir köleydi. Hiç karşılığında her şeyi yapıyordu.
Günün birinde ninesi onu görmeye geldi. Ramona onu ne tanıdı ne de hatırladı. Ninesi köyden gelmişti, telaş içinde, çünkü hemen gerisingeriye köyüne dönmesi gerekiyordu. Geldi, torununu kıyasıya kırbaçtan geçirdi ve gitti.
Ramona’yı arkasında gözyaşları ve kanlar içinde bıraktı.
Ninesi kırbacını kaldırdığında ona şöyle demişti:
“Yaptıkların için dövmüyorum seni, yapacakların için dövüyorum.”