Bir gün dedim ki ona: "Hayatımız şu uyuyan yıldız kadar güzel olabilir"
Sonra tuttum, yıldızları ayak bileklerine doladım.
Gökyüzü ayaklarının altında kaldı.
Gülümsedi, ürperdim.
Bir bakışı bir bakışa nasıl da denk düşürüyordu.
Sesini bir uçurumun kıyısından duyuruyordu sanki.
Ve saçları bir ülkenin sınırlarıydı.
Başını eğdi, o an dünya durdu.
İşte o an anladım. Adını bile söylemeden, ben ona Üvercinka dedim.