“Hüznün tatlı hiçbir tarafı yok. Çok uzun süre kalırsa, üzüntü insanı tületebilir. Kök salıp kendini insanın ruhuna gömer, ta ki her düşünce çok ağır, çok acı verici gelene kadar. Sanki mutlu olmayı bilen hallerimizi kaybetmiştik.”
“İnsanlar genelde ellerindekini kaybedene dek onun ne kadar değerli olduğunun farkına varmazlar. Hayatlarını daha iyisini arayarak, daha iyisini isteyerek, daha iyisine ihtiyaç duyarak geçirirler ve zaten hepsine sahip oldukları gerçeğine karşı kördürler. Sanırım bazen insan sadece bir şey elinden alındığında onun değerini anlıyor.”
Günlükten:
“Bugünlerde sürekli -mış gibi yapıyorum zaten. Kendim dahil pek çok kişiye karşı. Galiba bunları bu yüzden yazıyorum. Devasa egomu baypas edip kendimle ilgili gerçeğe ulaşabilmek için. Mümkünse.”
“Kendinize verdiğiniz değer yok olur; ve yerine kalan acı çok büyük, çekilemeyecek kadar büyüktür. Dolayısıyla yutarsınız, bastırırsınız, gömersiniz. Zaman içerisinde travmanızın asıl sebebiyle bağınız kopar, nedeninin köklerini unutursunuz.”