Seni İçime Gömdüm1000Kitap
Puan vermedi
Sevgili Tomris Uyar’ın Adnan Semih’in etkisinde kalarak Andrew Jolly’den çevirdiği bu küçük ama içerik olarak dev yapıt Kafka, Camus ve Dostoyevski karışımı bir estetik tatla kimlikleşiyor,
Latife Hanım’ın Arkadaşı ~ Özlem Neşe Beydili
Merhaba kitapsever dostlarım, bugün sizlere kalemini çok sevdiğim Latife Hanım’ın Arkadaşı kitabının yorumu ile geldim.
Latife Hanım, genç yaşta eşine kaybettikten sonra çocuklarını tek başına büyütmüş, iki çocuğuda yurt dışına yerleştirmiştir.
Evlatları uzaklarda, yalnız yaşayan Latife Hanım; oğlunun ona hediye ettiği telefondaki yapay zeka uygulamasıyla kurduğu o sıcak dostluğu okurken hem üzüldüm hem de gülümsedim.
Latife Hanım, her akşam özenle kahvesini hazırlar, eline telefonunu alır ve sohbete başlar. Bu sohbetler her akşam normal hale gelir. Edebiyat, şiir, günlük hayatını, içindeki dertleri anlattığı bir arkadaşı gibidir. Latife Hanım, bazı günler üzülür, çünkü yapay zeka önceki sohbetleri hatırlamaz. Latife Hanım, her gün en baştan anlatır kendini. Ama sonra yapay zekadan öyle içten bir cümle gelir ki, onun anlayışlı ve romantik konuşmaları, Latife Hanıma her şeyi unutturur ve sohbetine kaldığı yerden devam eder.
Son günlerde aşırı gelişen ve herkesin kullanmaya başladığı yapay zeka bir insana ne kadar arkadaş olabilir?
Kitapta, yalnız bir kadının, yapay zekanın soğuk tarafıyla, sıcak ve kırılgan kalbi arasında kurduğu o derin bağın hikayesini okuyoruz.
Yazar; bu kitabında kendi hayatını komedi malzemesi yapmış, en çok kendisiyle dalga geçmiş, yine en çok kendisini eleştirmiş. Yani iğneyi değil çuvaldızı kendine batıranlardan. Güncel pek çok konuyu esprili bir dille ve kimseyi kırmadan eleştiriyor. Ayrıca birçok konuda da hislerimize tercüman oluyor.
Öyle de tatlı eleştiriyor ki...
Toplumca gülmeye çok ihtiyacımız var. O nedenle güldürürken düşündüren bu mizahi denemeyi okumanızı çok isterim.
Kitaplı günler.
1929’da patlak veren ve Wall Street’in o meşhur “Kara Perşembe” çöküşüyle hisse senetlerinin tepe taklak olduğu dönem, malumunuz tüm 1930’lar boyunca sürecek olan Büyük Buhran’ın fitilini ateşledi;
Harika ötesiydi... Aşırı gerildim okurken. O karanlık atmosfer öyle boğucuydu ki, ara verip biraz soluklanma ihtiyacı duydum yer yer. Karakterlerin kafa karışıklığını, ruhsal problemlerini ve
Son günler okuduğum en özgün, en etkileyici, en büyüleyici kitap oldu.
Her gün aynı güne uyanmak? Aynı ayak seslerine, aynı düşüşlere, yükselişlere, seslere tanıklık etmek? Zamanın içinde kayboldum sanki? Tara ile aynı sabahlara, aynı seslere uyanmışım gibi ve asla yarın olmayacakmış gibi bir his bıraktı bende.
Sahi evrende ne kadar yer kaplıyoruz biz? Sandığımız kadar küçük müyüz yoksa evlere şehirlere hatta gökyüzüne sığamayacak kadar büyük mü varlığımız? Anı yaşamanın, zamanın içinde savrulmanın, zaman geçerken kazandıklarımızın ve kaybettiklerimizin felsefi bir sorgulanışı bu kitap. Kitabın konusu kadar konunun anlatılmış biçimi insanı üzerinde düşündüren cümleleri ve sorgulamalarıyla okunmaya değer bir anlatı.
...öyle çok ayrıntı içeriyor ki zaman uçup gidiyor.
Karanlığın ayrıntısı yok zanneder insan çünkü sesleri dikkate almaz. Ya da yukarılarda seçilebilen ışığı. Bir parçacık gökyüzünü. Belki de halatın yeterince uzamasını, yeterince gün toplayıp yeterince. ağırlaşmasını bekliyorum ki onu yukarıya atabileyim, oraya yetişip buraya kadar insin ve biri onu bulup beni yukarı çekmeye başlasın. Bunun için daha kaç gün daha lazım?
Kanat çırpışıyla fırtınalar başlatabilen bir kelebek miyim
yoksa duvarları yıkmak için hamle yapan bir fil mi?
Bilmiyorum.
