• I.
    Her şeyi süpürebilirsin;
    Sonbaharı süpüremezsin.
    Sen her şeyi süpürebilirsin;
    Sonbaharı süpüremezsin.
    Yalnızsa
    Sürekli bir sonbaharı
    Süpürür hep.
    Düşünemezsin.

    II.
    Yanar
    Sobasında
    Yalnızın
    Üşüyen
    Bakışları.
    Lambasında
    Karanlığa donuk
    Bir ışık
    Titrer
    Sönük-sönük.
    Penceresi
    Dışına kapanmıştır,
    Kapısı
    İçine örtük.

    III.
    Yalnız
    Bin yıl yasar
    Kendini
    Bir anada.

    IV.
    Yalnızn
    Nesi var, nesi yoksa
    Tümü birdenbiredir.

    V.
    Yalnız
    Bir ordudur
    Kendi çölünde
    Sonsuz savaşlarında
    Hep yenen
    Kendi ordusunu.

    VI.
    Yalnızın
    Sakladığı bir şey vardır;
    Boyuna yerini değiştirir,
    Boyuna onu arara.
    Biri bulsa diye.

    VII.
    Yalnız
    Hem bilgesi,
    Hem delisidir
    Kendi dünyasının.
    Ayrıca;
    Hem efendisi
    Hem kölesidir
    Kendisinin
    Tadını çıkaramaz
    Görecesiz dünyasında
    Hiçbirinin

    VIII.
    Yalnız
    Sürekli dinleyendir
    Söylenmemiş bir sözü.

    IX.
    Sözünde durması
    Yalnızın yalancılığıdır
    Kendisine.
    Hep yüzüne vurur utancı.
    O yüzden
    Gözlerini kaçırır
    Gözlerinden.

    X.
    Yalnızın odasında
    İkinci bir yalnızlıktır
    Ayna.

    XI.
    Yalnız
    Hep uyanır
    İkinci uykusuna.

    XII.
    Yalnız
    Kendi bencinin
    sen’idir.

    XIII.
    Bir sözde saklanmış bir yalanı
    Bir gözde okuduğundan
    Bakmaz kendi gözlerine bile.

    XIV.
    Hep susadığında
    O
    Kendi çölündedir.

    XV.
    Kendi öyküsünü
    Ne anlatabilen
    Ne de dinleyebilen.
    Kendi türküsünü
    Ne yazabilen,
    Ne söyleyebilen.

    XVI.
    Bir zamanlar güldüğünü
    Anımsar
    da...Yoğurur hüzünün çamurunu
    Avuçlarında.

    XVII.
    Yalnız
    Aranan tek görgü tanığıdır
    Yargılanmasında
    Kendi davasının...
    Her duruşması ertelenir
    Kavgasının.

    XVIII.
    Yalnız
    Hem kaptanı
    Hem de tek yolcusudur
    Batmakta olan gemisinin.
    Onun için
    Ne sonuncu ayrılabilir
    Gemisinden,
    Ne de ilkin.

    XIX.
    Yalnızın adı okunduğunda
    Okulda ya da yasamda
    Kimse
    'Burda'
    diyemez..
    Ama
    Yok da..

    XX.
    Uykunun duvarında başladı...
    Önceleri bir toz gölgesi sanki;
    Sonra bir yumak yun gibi.
    Ama simdi iyice görüyor
    Örümceğin ağını
    Gün gibi

    XXI.
    Yalnız
    Duymuş olduğunun sağırı,
    Görmüş olduğunun koru
    Dur
    Ölür ölür ölür
    Öldürür öldürür öldürür
    Duyduklarını unutur,
    Duyacaklarını düşünür.

    XXII.
    Yalnızın adına
    Hiç kimse konuşamaz..
    O
    Kendi kendisinin
    Sanığıdır.

    XXIII.
    Yalnız
    Önceden sezer
    Sonra olacakları
    Paylaşacak biri vardır;
    Anlatır anlatır ona
    Olanları, olmayacakları.

    XXIV.
    Her leke
    Kendisiyle çıkar.
  • YALNIZ'IN DURUMLARI
    XXII

    Yalnız'ın adına
    Hiç kimse konuşamaz...

    O
    Kendi kendisinin
    Sanığıdır.
    Özdemir Asaf
    Sayfa 105 - Yapı Kredi Yayınları
  • I
    Her şeyi süpürebilirsin;
    Sonbaharı süpüremezsin.
    Sen herşeyi süpürebilirsin;
    Sonbaharı süpüremezsin.
    Yalnızsa,
    Sürekli bir sonbaharı
    Süpürür hep..
    Düşünemezsin

    II
    Yanar
    Sobasında
    Yalnız’ın
    Üşüyen
    Bakışları.
    Lâmbasında
    Karanlığa dönük
    Bir ışık
    Titrer
    Sönük-sönük.
    Penceresi
    Dışına kapanmıştır,
    Kapısı
    İçine örtük.

    III
    Yalnız
    Bin yıl yaşar
    Kendini
    Bir an’da

    IV
    Yalnız’ın
    Nesi var, nesi yoksa
    Tümü birdenbire’dir.

    V
    Yalnız
    Bir ordudur
    Kendi çölünde..
    Sonsuz savaşlarında
    Hep yener
    Kendi ordusunu.

    VI
    Yalnız’ın
    Sakladığı bir şey vardır;
    Boyuna yerini değiştirir,
    Boyuna onu arar..
    Biri bulsa diye.

    VII
    Yalnız
    Hem bilgesi,
    Hem delisidir
    Kendi dünyasının.
    Ayrıca;
    Hem efendisi,
    Hem kölesidir
    Kendisinin.
    Tadını çıkaramaz
    Görece’siz dünyasında
    Hiçbirisinin.

    VIII
    Yalnız
    Sürekli dinleyendir
    Söylenmemiş bir sözü.

    IX
    Sözünde durması
    Yalnız’ın yalancılığıdır
    Kendisine..
    Hep yüzüne vurur utancı..
    O yüzden
    Gözlerini kaçırır
    Gözlerinden.

    X
    Yalnız’ın odasında
    İkinci bir yalnızlıktır
    Ayna.

    XI
    Yalnız
    Hep uyanır
    İkinci uykusuna.

    XII
    Yalnız
    Kendi ben’inin
    Sen’idir.

    XIII
    Bir sözde saklanmış bir yalanı
    Bir gözde okuduğundan
    Bakmaz kendi gözlerine bile.

    XIV
    Her susadığında
    O Kendi çölündedir.

    XV
    Kendi öyküsünü
    Ne anlatabilen,
    Ne de dinleyebilen.
    Kendi türküsünü
    Ne yazabilen,
    Ne söyleyebilen.

    XVI
    Bir zamanlar güldüğünü
    Anımsar
    da..
    Yoğurur hüzün’ün çamurunu
    Avuçlarında.

    XVII
    Yalnız
    Aranan tek görgü tanığıdır
    Yargılanmasında
    Kendi davaasının..
    Her duruşması ertelenir
    Kavgasının.

    XVIII
    Yalnız
    Hem kaptanı
    Hem de tek yolcusudur
    Batmakta olan gemisinin..
    Onun için
    Ne sonuncu ayrılabilir
    Gemisinden,
    Ne de ilkin.

    XIX
    Yalnız’ın adı okunduğunda
    Okulda ya da yaşamda..
    Kimse
    “Burada”
    deyemez..
    Ama
    Yok da..

    XX
    Uykunun duvarında başladı..
    Önceleri bir toz gölgesi sanki;
    Sonra bir yumak yün gibi.
    Ama şimdi iyice görüyor
    Örümceğin ağını
    Gün gibi.

    XXI
    Yalnız
    Duymuş olduğunun sağırı,
    Görmüş olduğunun körü
    Dür..
    Ölür ölür öldürür,
    Öldürür öldürür ölür.
    Duyduklarını unutur,
    Duyacaklarını düşünür.

    XXII
    Yalnız’ın adına
    Hiç kimse konuşamaz..
    O Kendi kendisinin
    Sanığıdır.

    XXIII
    Yalnız
    Önceden sezer
    Sonra olacakları..
    Paylaşacak biri vardır;
    Anlatır anlatır ona
    Olanları, olmayacakları.

    XXIV
    Her leke
    Kendisiyle çıkar.
  • YALNIZ'IN DURUMLARI

    ...

    III

    Yalnız
    Bin yıl yaşar
    Kendini
    Bir an'da.

    VIII

    Yalnız
    Sürekli dinleyendir
    Söylenmemiş bir sözü.

    ...

    IX

    Sözünde durması
    Yalnız'ın yalancılığıdır
    Kendisine..

    Hep yüzüne vurur utancı.
    O yüzden
    Gözlerini kaçırır
    Gözlerinden.

    X

    Yalnız'ın odasında
    İkinci bir yalnızlıktır
    Ayna.

    XI

    Yalnız
    Hep uyanır
    İkinci uykusuna.

    XII

    Yalnız
    Kendi ben'inin
    Sen'idir.

    XIII

    Bir sözde saklanmış bir yalanı
    Bir gözde okuduğundan
    Bakmaz kendi gözlerine bile.

    XIV

    Hep susadığında
    O
    Kendi çölündedir.

    ...

    XVII

    Yalnız
    Aranan tek görgü tanığıdır
    Yargılanmasında
    Kendi davasının..

    Her duruşması ertelenir
    Kavgasının.

    XVIII

    Yalnız
    Hem kaptanı
    Hem de tek yolcusudur
    Batmakta olan gemisinin..

    Onun için
    Ne sonuncu ayrılabilir
    Gemisinden,
    Ne de ilkin.

    ...

    XXII

    Yalnız'ın adına
    Hiç kimse konuşamaz..

    O
    Kendi kendisinin
    Sanığıdır.

    XXIII

    Yalnız
    Önceden sezer
    Sonra olacakları..

    Paylaşacak biri vardır;
    Anlatır anlatır ona
    Olanları, olmayacakları

    XXIII

    Her leke
    Kendisiyle çıkar.
  • Yalnız'ın adına
    Hiç kimse konuşamaz..

    O
    Kendi kendisinin
    Sanığıdır.
    Özdemir Asaf
    Sayfa 105 - Yapı Kredi Yayınları