Özge Çelik
@ozge410
Üniversite
Eskişehir
Eskişehir, 4 Ekim 1993
173 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dan Brown yine beni şaşırtmadı. Sırların Sırrı’nı okurken hem çok heyecanlandım hem de sık sık durup düşündüm. Çünkü bu kitapta anlatılan teknoloji o kadar gerçekti ki, bir noktadan sonra “acaba bunların bir kısmı zaten hayatımızda mı?” diye sormaya başladım.
Yazar her zamanki gibi tarihi, bilimi ve gerilimi mükemmel bir şekilde harmanlamış. Ama beni en çok etkileyen kısım, teknolojinin geldiği noktanın ne kadar ürkütücü olabileceğini göstermesiydi. Kurgu olmasına rağmen, sayfalar ilerledikçe “bu aslında çok da uzak değil” hissi hiç peşimi bırakmadı.
Karakterlerin iç çatışmaları, inançla bilimin karşı karşıya gelişi, insanın bilgiyle kurduğu o tehlikeli ilişki… Hepsi çok düşündürücüydü.
Kitabı bitirdiğimde hem büyülenmiş hem de biraz ürkmüş hissettim.
Kısacası Sırların Sırrı, sadece bir gizem romanı değil; bugüne ve geleceğe dair güçlü bir uyarı gibi. Ve ben gerçekten çok beğendim.
Reklam
Snow Globe’u merak ederek başladım ve genel olarak beklentimi karşıladı. Hikâyesi sürükleyici, özellikle bazı bölümlerde merak duygusu yüksekti. Yazarın yarattığı atmosferi sevdim ama beni çok derinden etkileyen, uzun süre aklımda kalacak bir kitap da olmadı.
Kendi adıma “orta seviyelerde beğendim” diyebilirim. Okurken keyif aldım, akışı güzeldi.Daha çok kafa dağıtmak, zaman geçirmek için tercih edilebilecek bir kitap gibi hissettirdi.
Sonuç olarak, beklentimi karşılayan ama beni çok sarsmayan, yine de şans vermeye değer bir okuma deneyimiydi.
Sessiz Hasta’yı sonunda okudum ve açıkçası bu kadar etkilenmeyi beklemiyordum. Konu ilk bakışta klasik bir polisiye gibi duruyor ama ilerledikçe psikolojik gerilime dönüşüyor ve seni fark ettirmeden içine çekiyor.
Alicia’nın neden sustuğunu merak ederek başladım, ama kitap ilerledikçe asıl meselenin sessizlik değil, herkesin susturduğu şeyler olduğunu fark ettim. Karakterler çok iyi yazılmış ve her detay sanki özellikle saklanmış gibi. Yazar tam anlamıyla ipuçlarını gözümün önüne koymuş ama ben yine de görememişim.
Finalde öyle bir ters köşe oldum ki resmen kitabı kapatıp bir süre boşluğa baktım. O kadar net kandırıldığımı hissettim ama bunu rahatsızlıkla değil, büyük bir keyifle söylüyorum.
Özetle: Psikolojik gerilim seviyorsanız, sizi şaşırtacak sağlam bir kurgu arıyorsanız kesinlikle tavsiye ederim. Hâlâ kitabın sonunu düşünüyorum.
John Boyne’un Çizgili Pijamalı Çocuk romanı, II. Dünya Savaşı’nın acımasız gerçekliğini iki küçük çocuğun saf bakış açısından yansıtan çarpıcı bir anlatı sunuyor.
Berlin’den “Out-With”e taşınan Bruno’nun merakı, dikenli tellerin ardındaki Shmuel’le kurduğu gizli dostluk sayesinde büyüyor ve masumiyetle zulüm sert biçimde çarpışıyor.
Boyne, sade ama derinlikli diliyle savaş ideolojisinin dehşetini, çocukça sorular ve yanlış anlaşılmalar yoluyla daha da sarsıcı kılıyor.
Gerilimin adım adım yükseldiği finalde yaşanan trajedi, yürek burkan bir darbeyle geliyor ve okuru çaresizlik içinde bırakıyor.
Kapağı kapattığınızda, masumluğun kurban edildiği bir dünyada yaşamanın bedelinin ağırlığını hissediyorsunuz.
Jane Eyre’i okurken kendimi Viktorya döneminin içine çekilmiş hissettim. Charlotte Brontë’nin dili öylesine zarif ve akıcı ki bazı satırları tekrar tekrar okuma isteği duydum. Jane’in iç dünyasıyla kurduğu bağ beni derinden etkiledi; güçlü, inatçı ama bir o kadar da kırılgan bir karakterdi. Kitapta bazı olayların fazla tesadüfi geliştiğini düşündüm, özellikle sonlara doğru karşılaştığı kişilerde bu durum göze çarpıyordu. Yine de bu tesadüfler, romanın dramatik yapısını zenginleştiriyordu. Bay Rochester’la olan ilişkisindeki gelgitler beni hem yordu hem de merakta bıraktı.Brontë’nin kalemi hem duygusal hem de edebi açıdan doyurucuydu. Klasikler arasında neden bu kadar özel bir yeri olduğunu şimdi çok daha iyi anlıyorum.
Reklam