Yavaş adımlarla arazide dolanan Mustafa Kemal, buruk bir şekilde yerde yatan askerlerine baktı. Aklında dolanan tek şey, böyle olmasını hiç ama hiç istemediğiydi. Her bir şehit, ayrı bir dünya gibiydi. Hayatlar, umutlar, güzel bir eş ve belki birkaç çocuk...