Hayatımın tüm yokuşlarını tırnaklarım sökülürcesine çıkardım ama yinede mutluydum. Ta ki arkamı dönene kadar... Geri dönüp de, diğerlerinin bulutun üstündeymiş gibi süzülürcesine yokuşları atladığını gördüğümde adaletin olmadığını anladım. Benim hayallerimin, başkalarının hiçbir çaba sarf etmeden öylesine önlerine serilmesi ise beni derinden sarstı. Bir kez daha ve belkide son defa lanet ettim her bir zerresini çabalayarak kurmak zorunda olduğum hayatıma...